ตอนนั้น ผมรู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไปผมไม่ควรกังวลกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนผมควรจะทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลยทำให้สามวันมานี้ผมเงียบผิดปกติ แต่นั่นก็เป็แค่การแสดงออกภายนอกเท่านั้นเพราะลาวาเดือดพล่านที่นอนนิ่งอยู่ในใจ มันกำลังจะปะทุอยู่รอมร่อั้แ่ที่ไอ้ภัทรเปิดประตูเข้ามา
ทุกอย่างที่เก็บเอาไว้ในใจกำลังจะได้รับการปลดปล่อย
หลังจากไอ้ภัทรอาบน้ำเสร็จมันก็เดินมาที่เตียงของมันที่อยู่ข้างๆ เตียงผมตอนนั้นผมใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวไม่ได้ใส่เสื้ออีกเช่นเคยอากาศในห้องค่อนข้างเย็นสบาย ไฟในห้องก็ปิดหมดแล้วมีเพียงแสงไฟที่สาดส่องมาจากห้องน้ำและตรงข้างเตียงนอนเท่านั้นบรรยากาศตอนนี้จึงอึมครึมเงียบสงัด
ในระหว่างที่ผมพยายามข่มตาหลับ จู่ๆ ไอ้ภัทรก็กระซิบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบว่า
“มึงหลับแล้วเหรอ?”
ผมก็ตอบกลับไปเบาๆ ว่า
“ยัง”
และแล้วสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ไอ้ภัทรลงจากเตียงของมันแล้วมานั่งลงบนขอบเตียงข้างๆ ผม ตอนนั้นผมใเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีผมแอบคิดว่ามันคงจะแค่มาคุยอะไรด้วยเฉยๆ แต่แล้วมันก็เอนตัวลงนอนข้างๆแล้วเอื้อมมือมากอดผม!
ใช่ครับ! มันกำลังกอดผม
แน่นอนว่าผมใมาก เลยรีบผลักมันออกเบาๆพร้อมกับถามว่า
“มึงจะทำอะไรวะ?”
ตอนนั้นผมรู้สึกแปลกๆ ผมไม่เคยใกล้ชิดกับมันมากขนาดนี้มาก่อนถึงแม้เราจะสนิทกันมาก แต่เราก็ไม่เคยมีััทางกายแบบนี้เลยนอกจากเื่ที่เกิดเมื่อเร็วๆนี้
“มึงจะปฏิเสธทำไม…”
“ในเมื่อสามวันก่อน… มึงยังยอมให้กูอมให้อยู่เลย…”
ไอ้ภัทรพูดเสียงแหบพร่าแต่ก็แฝงไปด้วยความจริงจัง พร้อมกับดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้ง ผมนี่อึ้งไปเล็กน้อยไม่รู้จะทำอย่างไร ก็เลยปล่อยเลยตามเลย
“ไอ้เชี้ยภัทร… มึงเมามาใช่มั้ย?”
ผมถามมันทันทีเพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์แรงมาก
“นิดหน่อย… ไม่ถึงกับเมา”
มันตอบกลับพร้อมกับกระชับแขนให้แน่นขึ้นอีกทำเอาผมหายใจแทบไม่ออกเอาจริงๆ ผมก็รู้สึกดีนะ มันเป็ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวมันก็ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายเช่นกัน
ท่ามกลางความเงียบระหว่างที่ผมนอนฟังเสียงหายใจของมันผมจึงตัดสินใจถามออกไปทันที
“มึงหายไปไหนมาสามวัน?”
คำถามของผมแม้จะฟังดูปกติอย่างที่เพื่อนถามกันแต่เสียงที่เน้นหนักในแต่ละคำ ก็บ่งบอกได้ถึงอารมณ์แปรปรวนที่แฝงอยู่ในถ้อยคำเ่าั้
“…”
คำถามของผมไร้ซึ่งคำตอบใดๆ จากไอ้ภัทรผมเริ่มโมโหขึ้นมาแล้วสิ ั้แ่รู้จักกันมาผมไม่เคยโมโหมันมากขนาดนี้แม้ว่ามันจะกวนประสาทไปบ้างก็ตาม
“มึงเมา…ก็ไปนอนเตียงมึง”
ขณะที่ผมกำลังจะลุกเพื่อลากตัวมันออกไปไอ้ภัทรก็กดตัวผมลงด้วยแขนของมัน จนแผ่นหลังของผมกระแทกกับเตียงนอน
ผมหันไปสบตามันผ่านแสงสลัวในห้องมันหลับตาพริ้ม แล้วค่อยๆ เปิดปากออกมา
“กูเลิกกับพลอยแล้ว…”
คำพูดของมันสั้นๆ แต่ได้ใจความตอนนั้นหัวใจของผมเต้นระส่ำ แน่นอนว่าผมกำลังโทษตัวเองที่เผลอใจไปกับอารมณ์ชั่ววูบแต่ว่าความคิดของผมที่กำลังวิ่งพล่านก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำพูดประโยคต่อไปที่หลุดออกมาจากปากของมัน
“มึงไม่ต้องโทษตัวเอง…กูก็แค่อยากเลิกก็เท่านั้น”
มันพูดพึมพำแล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกทั้งใบหน้าขาวๆของมันก็เริ่มเอนพิงที่หัวไหล่ของผม ก็จริงของมันครับเพราะปกติเราสองคนคบใครไม่ได้นาน ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตามเมื่อได้ยินมันพูดออกมาอย่างสบายใจผมก็โล่งใจทันที
อย่างน้อยสาเหตุที่มันเลิกกันก็ไม่ใช่เพราะผม…
เวลาค่อยๆ ผ่านไป ไอ้ภัทรยังคงนอนกอดผมอยู่ไม่ยอมปล่อยในขณะที่ผมกำลังมึนงงกับเื่ต่างๆ ซึ่งแทบไม่ได้สนใจการกอดของมันเลยทำให้เหมือนกับว่าผมยินยอมให้มันทำแบบนั้น
เมื่อไอ้ภัทรเห็นว่าผมไม่ได้ขัดขืน จู่ๆมันก็เริ่มเลื่อนมือลงมาที่หน้าท้อง ผมรู้สึกถึงมืออุ่นๆของมันที่ัักับผิวของผม จังหวะนั้น ใจผมเต้นแรงขึ้นตามการเคลื่อนไหวของมันแต่ว่าทันทีที่ผมนึกถึงตอนที่มันใช้ปากให้เมื่อสามวันก่อนความรู้สึกเสียวซ่านก็กลับมาอีกครั้งอย่างฉับพลัน…
ไอ้ภัทรไม่ได้หยุดอยู่แค่หน้าท้อง แต่มันกำลังสอดมือเข้าไปในกางเกงขาสั้นของผมทีละนิดๆ ราวกับว่ากำลังหยั่งเชิง
ผมยอมรับตรงๆ เลยว่าตอนนั้นท่อนลำภายใต้กางเกงบอลมันเริ่มตื่นตัวขึ้นมาบ้างแล้ว ผมคิดว่าถ้าไอ้ภัทรทำแบบนั้นให้อีกครั้ง… มันคงจะดีมากแน่ๆแต่ว่าความคิดนี้ก็ต้องถูกโยนทิ้งไปเมื่อผมคิดได้ว่าไอ้ภัทรมันคือเพื่อนและมันยังเป็ผู้ชายด้วยกัน…
และผมก็ไม่เคยรู้สึกชอบผู้ชายเลยสักครั้งั้แ่เกิดมา
“ไอ้สัสภัทร…”
ผมพยายามพูดเสียงแข็ง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเล็กน้อย
“มึงจะทำอะไร…”
“อย่า…”
ผมพยายามดึงมือมันออกแต่กลับสู้แรงมันไม่ไหว
ไอ้ภัทรเงยหน้าขึ้นมามองผมแววตาของมันเต็มไปด้วยความยั่วยวน
“ทำไม? มึงไม่ชอบเหรอ?”
มันกระซิบถาม เสียงแหบพร่าอีกทั้งยังพ่นลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว ผมเม้มปากแน่นพยายามเบือนหน้าหนี
“ไอ้สัส… กู… กูไม่…”
ตอนนั้นผมพูดไม่ออกจริงๆ ครับเพราะความรู้สึกสับสนกำลังตีกันอยู่ในหัว
“มึงไม่ต้องโกหกตัวเองหรอก ไอ้นนท์”
ไอ้ภัทรพูดพลางขยับมือเล็กน้อย
“กูรู้ว่ามึงก็รู้สึก…แค่ปล่อยไปตามความ้า”
ทันทีที่มันพูดจบ มือของไอ้ภัทรก็ัักับท่อนลำของผม อย่างพอดิบพอดี ความแข็งขืนตรงส่วนนั้นก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเต็มมือมัน ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นบนใบหน้า แต่ไอ้ภัทรก็ไม่ยอมหยุดครับ ยิ่งมันััถึงความแข็งแกร่งของท่อนเนื้อที่อยู่ในมือ มันก็ยิ่งชักรูดเร็วขึ้นมากกว่าเดิมจนผมต้องเผลอครางออกมาโดยไม่รู้ตัว
“อื้อ…อ่า…”
“ไอ้เชี้ย… พอ… พอได้แล้ว”
เสียงของผมแทบฟังเป็ภาษาเพราะมันเสียวจริงๆครับ
“เห็นมั้ย? กูว่าแล้ว”
ไอ้ภัทรยิ้มเ้าเล่ห์
“มึงก็ชอบนี่นา… เอาเป็ว่ามึงไม่ต้องคิดอะไรมาก”
“เพื่อนช่วยเพื่อน”
“ก็แค่นั้น”
“…”
ระหว่างที่ฟังมันพูดพล่ามเพื่อทำให้ผมลังเลใจ ผมยังพยายามรวบรวมสติดึงมือของมันออก แต่ก็ทำไม่ได้เพราะความเสียวที่เกิดขึ้นมันทำให้ร่างของผมอ่อนแรง
“พอแล้วไอ้เชี้ยภัทร กูบอกให้พอ!”
ผมพูดเสียงดังขึ้นกว่าเดิมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น
ไอ้ภัทรชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
“ทำไม? กำลังสนุกไม่ใช่เหรอ?”
มันมองผมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
ผมส่ายหน้า
“กูไม่… กูไม่ชอบแบบนี้”
ผมพยายามพูดให้ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไอ้ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ก็ได้… ถ้ามึงไม่ชอบ กูจะไม่ทำ!”
มันยอมเอามือออกจากกางเกงของผมในที่สุด แล้วนอนหันหลังให้ราวกับว่ากำลังงอนผมอยู่
‘นี่มันเื่บ้าอะไรวะเนี้ย?’
ผมได้แต่สบถในใจแต่เมื่อเห็นมันเป็แบบนั้นผมก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
“…”
3K
