ถุงมือฟ้าประทาน

ทัศนียภาพของไร่ชาสร้างความหวั่นไหวให้กับแดเนียลทุกครั้ง เขาหลงรักในรสชาติอ่อนโยนของใบชา รวมถึงกลิ่นบางเบาที่ทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าเปิดโล่ง

ทุกครั้งก่อนทำงานของวัน แดเนียลมักจะเดินออกมาจากห้องทำงาน อยู่ในชุดลำลองสวมรองเท้าแตะเดินย่ำบนผืนดินและสนุกสนานกับชีวิตในไร่ชา

แต่อย่างใดก็ดีวันนี้ไร่ชาที่เขาลงทุนลงแรงสร้างมันเองกลับมือ ได้เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น!

มีแมลงจำนวนมากเข้ามากัดกินใบชา ไม่จำกัดเพียงหนึ่งสายพันธุ์ แต่ยังรวมถึงสายพันธุ์อื่นๆ ที่ยกโขยงกันมาทั้งครอบครัว!

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...!” แดเนียลไม่สนใจชาร้อนในมือ โยนแก้วทิ้ง ย่ำบนพื้นฉ่ำเพื่อดูใบชาแสนรักของตน

สองมือรีบทำการปัดหนอนแมลงด้วยความร้อนรน หลังจากปัดใบนี้เสร็จก็รีบปัดใบข้างๆ พยายามฆ่าหนอนแมลงด้วยสองมือ

แต่อย่างใดก็ดีไร่ชามีขนาดใหญ่ถึง 30 ไร่

ต่อให้แดเนียลร้อนรนแค่ไหนก็ไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ด้วยตัวคนเดียว

แดเนียลเรียกกลุ่มคนงานที่ยังมาไม่ถึงไร่ผ่านโทรศัพท์มือถือ

เนื่องจากตอนนี้ยังเป็นเช้าตรู่ คนบางกลุ่มยังเพิ่งอาบน้ำ ไม่ก็แต่งตัวหรือกินข้าวเช้า ดังนั้นระยะเวลาส่วนนี้ที่เสียไปจึงทำให้แดเนียลโกรธจนควันออกหู

....

“พวกมึงมัวทำอะไรกันอยู่! กูโทรเรียกตั้งนานกว่าจะมาถึงไร่ หัดเดินเร็วๆ กว่านี้ไม่ได้หรอวะ!” แดเนียลตวาดเสียงดัง ผิดวิสัยตัวเองซึ่งทำให้คนงานปรับตัวไม่ทัน

สำหรับหนุ่มสาวเหนือพวกเขาคิดว่าแดเนียลเป็นเจ้านายที่ดี ไม่เอาเปรียบลูกน้อง ให้เงินตรงค่าจ้างแถมในบางครั้งยังเลี้ยงบุฟเฟ่ต์

ใช่นั่นคือภาพลักษณ์ของแดเนียลตามปกติ

แต่ตอนนี้ด้วยไร่ชาที่มีหนอนแมลงยั้วเยี้ยเต็มไปหมด เป็นเรื่องแปลกหากเขาจะไม่โกรธจนเผลอพ่นคำหยาบออกมา

แต่อย่างใดก็ดีไม่มีใครกล้าไปตำหนิ เพราะด้วยสถานะเจ้านาย ลูกน้องมีแต่ต้องรับฟังคำสั่ง

“รีบๆ ย้ายก้นของมึงไปทำงานได้แล้ว อย่าให้กูต้องเลี้ยงเสียข้าวสุก” แดเนียลตวาด “ไอ้แมลงเวรพวกนี้ พวกมึงรีบฉีดยากำจัดมันเลยนะ!”

การดูแลรักษาใบชาให้มีรสชาติสมบูรณ์แบบเพื่อนำไปขายนั้นต้องมีกระบวนการดูแลซับซ้อน

ในจุดนี้แดเนียลทำได้เยี่ยม และมักจะระมัดระวังทุกครั้งเรื่องการใช้สารฆ่าแมลง

แต่อย่างใดก็ดีสถานการณ์ตอนนี้ได้บีบบังคับให้เขาทำสิ่งที่ไม่อยากทำ

เขาไม่สามารถทนดูความเสียหายที่เกิดจากหนอนแมลงกำลังกัดกินใบชาอย่างเอร็ดอร่อย

ดังนั้นแม้จะขัดกับหลักเกณฑ์ ก็มีแต่ต้องเดินหน้าทำ!

“ฮ่าฮ่า หมอนี่ดูเหมือนสุภาพบุรุษแต่พอเข้าตาจนก็เผยธาตุแท้ออกมา ทุเรศชะมัด” ทอยแอบดูอยู่ไม่ไกล ในสภาพสวม'หมวกล่องหน'

วันนั้นแดเนียลวุ่นกับไร่ทั้งวัน ข้าวปลาอาหารไม่ได้แตะ

เขาลืมความหิวไปชั่วขณะเมื่อเห็นไร่ตกอยู่ในสภาพถูกศัตรูบุก

ทว่าต่อให้เขาวิ่งวุ่นทั้งวันมันก็เปล่าประโยชน์

หนอนแมลงเหล่านั้นได้กัดกินใบชาเสียหาย แม้แต่ลำต้นมันยังกิน ซึ่งทำให้แดเนียลโกรธจนแทบบ้า

“ที่รัก มันเกิดอะไรขึ้น?” ออยถามด้วยความเป็นห่วง

แดเนียลนั่งลงบนพื้น เล่ารายละเอียดเล็กน้อยให้ภรรยาไร้ค่าฟัง

ออยไม่คิดว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายถึงขนาดนี้ สีหน้ากังวลชัดเจน “ที่รักคะ ฉันว่าเรื่องนี้มันแปลกเกินไป เป็นไปได้ไหมว่ามีใครบางคนไม่ชอบไร่ชาของคุณ และต้องการโจมตี?”

“ผมเองก็คิดอย่างนั้น แต่หลังจากตรวจสอบกล้องวงจรปิด นอกจากคนงานในไร่แล้วก็ไม่มีใครเข้ามายุ่งเกี่ยวกับใบชา” นั่นคือสิ่งที่แดเนียลตรวจสอบระหว่างรอคนงานตอนเช้า

“งั้นก็น่าแปลก เพราะนอกจากพวกเขาก็ไม่มีใครเข้าไปใกล้ใบชา...หรือว่าคนงานของคุณจะรับเงินจากคนอื่น แอบวางยาในไร่เพื่อเรียกแมลง!” ออยไม่ใช่คนโง่โดยสมบูรณ์ หล่อนสามารถมโนเรื่องราวให้เป็นชิ้นเป็นอัน

แดเนียลตบต้นขาตัวเองด้วยความโกรธ “งั้นก็ต้องเป็นไอ้ดนัย ไร่ของมันอยู่ข้างๆ ผม และมักจะหาเรื่องผมทุกครั้ง มันต้องใช้วิธีการบางอย่างเพื่อซื้อใจคนงาน!”

“แต่ว่าคนงานคนไหนละ เรื่องนี้คุณมั่นใจมากแค่ไหนว่าเป็นฝีมือของดนัย?”

“ผมไม่มีหลักฐานแต่ก็มั่นใจมาก คนงานพวกนี้โง่การศึกษาน้อย แค่ข่มขู่นิดหน่อยก็กลัวจนเข่าอ่อน ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีคนก้าวออกมา!”

ออยเห็นด้วยกับสามี

เนื่องจากพวกเขามีวุฒิการศึกษาแค่ป.6 ดังนั้นก็เป็นคนโง่ ข่มขู่เสียงดังและเพิ่มข้อกล่าวหา เพียงเท่านี้ทุกอย่างจะเรียบร้อย

แดเนียลเรียกคนงานมารวมตัวกันเย็นวันนั้น เขาตะโกนเสียงดังแล้วถามว่ามีใครได้รับเงินจากดนัยไหม

ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาจากแถวแต่ใช่ว่าจะไม่มีคนเห็นเรื่องราวระหว่างคนงานด้วยกัน

ยิ่งสังคมแรงงานมักจะมองทุกคนเป็นคู่แข่ง อิจฉาริษยาไม่อยากให้ได้ดีไปกว่าตน

ใครคนหนึ่งเดินออกมา ชี้ไปยังชายหนุ่มอายุ 19 ปี “คุณแดเนียล เมื่อไม่กี่วันก่อนผมเห็นเป๊กออกมาจากไร่ดนัย ผมไม่รู้ว่าเขาเข้าไปทำไมแต่คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ”

“ไม่ใช่นะ ผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับไร่ดนัย...” เป๊กต้องการปฏิเสธ แต่แดเนียลที่ถูกความโกรธครอบงำมีเหรอจะฟังคำกล่าว

แดเนียลต่อยคนงานอายุ 19 ตามด้วยใช้เท้ากระทืบด้วยความโกรธ

“ไอ้เวรเอ้ย มึงรับเงินมันมาเท่าไหร่ถึงได้วางยาไร่กูจนเสียหาย!” แดเนียลเหยียบอีกฝ่ายไว้ใต้ตีน พร้อมกับพ่นน้ำลายเหมือนนักเลงข้างถนน

เป๊กยกมือไหว้และตัวสั่น “คุณแดเนียลผมรับเงินมาก็จริง แต่ว่าผมไม่ได้วางยาไร่ชาจริงๆ นะ งานของคุณดนัยแค่ให้ผมตรวจสอบผลผลิตของคุณเท่านั้น...”

“ไอ้ส้นตีน โกหกไม่เลิกนะมึง!” แดเนียลเตะระบายความโกรธไปหลายยก เรียกได้ว่าทำเอาชายหนุ่มตัวงอ ไม่กล้าพล่ามไร้สาระมากไปกว่านี้

ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม เพราะมองว่าเป๊กสมควรแล้วที่โดนกระทืบ

คุณแดเนียลมอบงานให้กับทุกคน ให้พวกเขาที่การศึกษาต่ำได้มีงานทำ ดังนั้นควรจะตอบแทนเจ้านายด้วยการทำงานขยันขันแข็ง

แต่สิ่งที่เป๊กทำไม่ต่างจากการทรยศ ดังนั้นก็สมควรแล้วที่เขาต้องได้รับกรรม

จัดการเรื่องราวทุกอย่างเสร็จ คนงานกลับไปที่บ้าน แดเนียลนั่งกุมขมับในห้องคนเดียว พร้อมกับเหล้าราคาถูกขวดละ 50 บาท

“ที่รัก...” ออยยืนดูอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้าไปรบกวน เนื่องจากเมื่อไม่กี่วันก่อนหล่อนถูกสามีและยายทำร้าย ดังนั้นบางสถานการณ์เราควรเงียบดีกว่าพูด

“หรือว่าปั้มน้ำมันเองก็เป็นฝีมือของดนัย...” ท่ามกลางความคิดยุ่งเหยิง แดเนียลคิดเป็นอื่นไปไม่ได้

เริ่มแรกคือปั้มน้ำมันที่อยู่ๆ ไม่มีคนเข้า จากนั้นก็เป็นไร่ชาที่เขารักและหวงแหน

สองสิ่งต้องเกิดขึ้นจากการกระทำของดนัย เจ้าวายร้ายที่อยากได้ไร่ชาของเขาไปเป็นของตัวเอง

ยิ่งมองดูความเสียหายในไร่มากเท่าไหร่ รวมถึงปั้มน้ำมันที่ต้องสูญเสีย แถมยังขายได้เงินมาเพียง 10 ล้านบาท แดเนียลยิ่งสูญเสียความคิดและหลักเหตุผล

คืนนั้นแดเนียลดื่มเหล้าจนเมามาย ดวงตาสีแดงอดหลับอดนอนมองไปที่ปืนลูกโม่ในมือ

หลังจากใส่กระสุนหกนัดเขาเดินทางไปที่ไร่ของดนัย ซึ่งเป็นชายวัย 35 ปีอยู่ไร่ฝั่งตรงข้าม

ประตูรั้วถูกล็อกอย่างแน่นหนาแต่แดเนียลไม่สนใจ ขับรถชนเข้าไปด้วยความบ้าคลั่ง

สุนัขในไร่ส่งเสียงดังและทุกคนก็ตื่น

คนงานที่นอนในไร่รีบไปรายงานเรื่องนี้กับดนัย

“ไอ้แดเนียลบุกเข้ามาในไร่...?” ดนัยขมวดคิ้วมุ่น แม้จะไม่เห็นใบหน้าของคนที่เข้ามาแต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าเป็นใครเพราะดูจากป้ายทะเบียนรถ

ด้วยความเป็นนักเลงเก่าดนัยไม่ใช่นักธุรกิจมือสะอาด พอเห็นว่ารถพุ่งเข้ามาโดยไม่มีคำว่าเบรกก็เดาได้ไม่ยากว่าแดเนียลอาจพบกับบางอย่างในไร่ ซึ่งเป็นคนที่เขาใช้เงินซื้อตัวมา

ดังนั้นก่อนการเผชิญหน้าเขาจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม

“แดเนียล มีอะไรก็คุยกันก่อนไหม...” ดนัยที่รายล้อมด้วยคนงานในไร่แสดงความเป็นอัธยาศัยดีต่อแดเนียลที่ลงจากรถ

“ไอ้ระยำ มึงกับกูไม่มีอะไรต้องคุยกัน!” แดเนียลไม่อยากพูดให้เสียน้ำลาย ชักปืนออกมายิงด้วยความมึนเมาแทบไม่ได้สติ แต่อย่างใดก็ดีด้วยกลุ่มคนงานที่รายล้อมดนัย เป็นเรื่องยากที่จะยิงโดนเป้าหมาย

สุดท้ายแดเนียลที่บุกรุกเข้ามาในไร่คนอื่นถูกยิงสวนเข้ากลางหน้าอก ล้มลงพื้นในสภาพน่าสังเวช

ดนัยมองนักธุรกิจชาวต่างชาติพร้อมกับหัวเราะ “ไม่รู้ว่ามึงเกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้ยิงกู แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันไร่ของมึงจะได้เป็นของกู”

“ลูกพี่ จะจัดการมันยังไงดีครับ มันยังไม่ตายจะให้ผมฆ่าเลยดีไหมครับ”

“ไม่ต้องกังวล โทรแจ้งตำรวจให้มาที่นี่” สำหรับดนัยเป็นเรื่องง่ายๆ แดเนียลบุกมาถึงไร่ในยามวิกาลด้วยปืนและเริ่มยิงอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่เขาทำคือป้องกันตัวเองเท่านั้น ไม่ถือเป็นสิ่งที่ผิด

........

เจมส์ที่กำลังจัดการเรื่องของอาจารย์เกรซค่อนข้างรู้สึกเหนือความคาดหมาย

เขาไม่ได้คิดว่าเรื่องราวจะลงเอยแบบนี้ แต่อย่างใดก็ดีสุดท้ายแดเนียลก็ปลอดภัยในโรงพยาบาล

“เจ้านาย ทำยังไงต่อไปดีครับ” ทอยถามกระตือรือร้น

สำหรับหุ่นแบนเนอร์ที่เพิ่งชมฉากดวลปืน หากบอกว่าไม่สนุกก็คงแปลก