ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

หลังเสียงสัญญาณกลไกจางหายไป หุ่นกลครึ่งร่างที่หลิงเซียวผูกสัญญาด้วยก็ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างเขา ไม่มีคำพูด ไม่มีแววตา ไม่มีเสียง—แต่กลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทุกคนสัมผัสได้…คล้าย “จิต”

เฟิ่งเหยาเอ่ยเสียงเบา “มัน…ตอบสนองเจ้า ไม่ใช่ด้วยคำสั่ง แต่ด้วยสัญญาแห่งใจ”

หลิงเซียวพยักหน้า “ข้าก็สัมผัสได้…ว่าในตัวมัน มีบางอย่างที่ยังคง ‘จดจำ’ โลกใบนี้อยู่ แม้จะถูกทิ้งร้างนานแค่ไหน”

ก่อนใครจะพูดต่อ เสียงกลไกหมุนวนอันทรงพลังก็ดังขึ้นจากด้านบนของลานฝึก หอคอยจักรกลที่ทอดสูงขึ้นสู่เมฆาส่งแรงสั่นไหวลงมาตามโครงสร้างโลหะเก่าแก่

เยว่อี้ชะงักทันที สายตาเบิกกว้างชั่วขณะ ก่อนจะหมุนตัวไปทางต้นเสียง “นั่นมัน…ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”

หอคอยนั้นเคยเงียบงันมานานหลายสิบปี ตั้งแต่การล่มสลายของ “ศิษย์ต้นแบบ” คนสุดท้าย

แต่ตอนนี้ เสียงจากชั้นบนสุดของมันกลับดังขึ้นอีกครั้ง

ตึง… ตึง… ตึง…

เสียงโลหะกระทบซ้อนกันสามจังหวะ — แล้วก็เงียบลง

ก่อนแสงสีทองเรืองรองจะส่องผ่านปลายยอดหอคอยชั้นที่สิบสามลงมาเป็นลำ แผ่กว้างลงถึงพื้นลานฝึก

และตรงกลางของแสงนั้น… มีบางอย่างตกลงมา

มันคือ แผ่นจารึกโลหะ รูปร่างเหมือนสัญลักษณ์ลึกลับ มีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ แกะสลักด้วยตัวอักษรโบราณที่ไม่มีใครในที่นั้นอ่านออกได้ ยกเว้น…

หลิงเซียว

เขาก้าวเข้าไปช้า ๆ ยื่นมือไปรับแผ่นจารึกทันทีที่มันร่อนลงมาอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่เขาสัมผัส แผ่นจารึกพลันสว่างวาบเข้าสู่กลางหน้าผากของเขา แทรกผ่านพลังจิตโดยตรง เหมือนมัน “ยอมรับเขา”

เสียงกระซิบดังขึ้นในหัวอย่างไม่รู้ที่มา…

“ผู้ถือรหัสแห่งตื่นรู้…เจ้าคือหนึ่งในสายเลือดของการปลุกจักรกลแห่งสวรรค์…จงเดินเข้าสู่หอคอย”

หลิงเซียวเบิกตานิ่ง ขณะที่พลังกลจักรในร่างคล้ายเต้นเร้า เขาหันไปมองเยว่อี้ซึ่งตอนนี้ใบหน้าเคร่งขรึมเกินจะปกปิด

“หอคอย…กำลังเลือกเจ้า” เยว่อี้เอ่ย “แม้แต่ข้า ก็ไม่เคยได้รับการเพรียกนั้นในฐานะศิษย์เก่ารุ่นก่อน”

เฟิ่งเหยาเข้ามาใกล้ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกปนเปหลายอย่าง

“เจ้าจะไปหรือไม่?”

หลิงเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

“ข้าต้องไป”

…

ไม่นานนัก ประตูเลื่อนของฐานหอคอยก็เปิดออกโดยไม่ต้องมีใครสัมผัส พื้นหินทอดยาวเบื้องในเรืองแสงรองรับการเดินเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามที่แม้แต่ศิษย์อาวุโสหลายคนยังไม่เคยเยือน

หลิงเซียวก้าวเข้าไปเพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาทุกคน

รวมถึงหุ่นกลครึ่งร่างที่ยังเฝ้าดูเขาเงียบ ๆ…ไม่จากไปไหน

…

ภายในหอคอยชั้นแรก

เขาก้าวเข้าสู่โถงที่ไร้คน ไม่มีอาวุธ ไม่มีตำรา ไม่มีสัญลักษณ์แห่งยุทธใดๆ มีเพียงกำแพงโลหะสลักสัญลักษณ์กลศาสตร์ที่เรืองแสงเลือนลาง และประตูลับที่ปิดสนิทอยู่เบื้องหน้า

แต่เมื่อหลิงเซียววางแผ่นจารึกลงในช่องเว้า

ประตูลับนั้นก็เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง…

ห้องบันทึกแห่งต้นแบบ

ภายในมีแท่นแก้วห้ารูปทรงล้อมรอบกลไกทรงกลมกลางห้อง — สิ่งที่ถูกเรียกกันในตำนานว่า “จิตจักรกลต้นแบบ” หรือที่ศิษย์รุ่นก่อนเรียกกันว่า “หัวใจจักรกลชั้นแรก”

แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ…

บนแท่นหนึ่ง มีซากกลจักรสภาพสมบูรณ์นอนอยู่ในท่า “คุกเข่า” และตรงหน้าแท่น มีแสงคำจารึกลอยอยู่…

“เรารอเจ้ามานานมากแล้ว—ผู้ปลุกดวงจิตใหม่”

…

ภารกิจของเขา…เพิ่งเริ่มต้น

หัวใจจักรกลเบื้องหน้า—ไม่ใช่แค่กลไก

แต่มันมี “จิต” และจิตนั้น…คือสิ่งที่เหล่าศิษย์ต้นแบบทิ้งไว้เพื่อผู้กล้าที่แท้จริง

[สถานะพลังล่าสุดของหลิงเซียว]