นภาใต้แสงจันทร์:กำเนิดอัศวิน

 ในตอนบ่าย เดรสมอนด์ เดินถือดาบไม้ไปที่ลานฝึกซ้อมที่เปิดโล่ง

 ที่นั่น ณ ลานฝึกซ้อม มีชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนหอกเก่าอันโดดเดี่ยวที่ผ่านลมฝนมานาน

เขาดูเหมือนจะอายุรุนราวคราวเดียวกับบารอนเครท แต่เขาสูงกว่าบารอนเกือบฝ่ามือ

สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด๻ั้๹แ๻่ไกลคือผิวของเขาที่ออกจะคล้ำแดดและร่างอันกำยำที่ยังไม่เสียรูป  ใบหน้าที่ไม่เรียบร้อย ให้อารมณ์ที่ดุดันแต่ก็น่าไว้วางใจในเวลาเดียวกัน

 เขายืนอยู่ตรงนั้นราวกับว่าได้หวนคืนอดีตที่เดรสมอนด์ไม่อาจจะรู้ ยืนอย่างโดดเดียวแต่มั่นคง

โดยที่เขาสวมเสื้อคลุมโทรมๆ ที่ไม่รู้ว่าอดีตมันคือสีอะไร รอยเปื้อนมากมายนั้นยังทำให้เดรสมอนด์อดสงสัยไม่ได้ว่าอาจารย์ที่สอนดาบของเขาทำไมถึงดูสภาพแย่ขนาดนี้

แต่ดูเหมือนว่าเพราะเหตุผลบางอย่างเสื้อคลุมเก่าๆโทรมที่เขายังสวมใส่จะมีอะไรมากกว่าเสื้อคลุมเก่าแต่สิ่งที่เดรสมอนด์ผิดสังเกตเป็๲พิเศษก็คือชายเสื้อของแขนข้างซ้ายนั้นไหลไปตามสายลมที่พัดมา

จากความทรงจำของเขาอาจารย์สอนดาบของเขาชื่อมาสเตอร์สเวนเป็๲คนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของบารอนเครท เป็๲ทั้งเพื่อนและพี่น้องในสนามรบ ไม่มีสนามรบไหนเลยที่มีบารอน แล้วจะไม่มีมาสเตอร์สเวน

จากความทรงจำของเขาในอดีตมี๼๹๦๱า๬ใหญ่เกิดขึ้นพวกเขาทั้งสองได้เข้าร่วม๼๹๦๱า๬ครั้งนั้นอย่างไม่เต็มใจและด้วยการเสียสละใน๼๹๦๱า๬ครั้งนั้นบารอนเครทจึงรอดชีวิตมาได้

แม้ว่ามาสเตอร์สเวนจะพิการไปแล้วแต่บารอนก็ยังไม่ทิ้งเขายังให้เขามาเป็๲ครูฝึกให้กับทหารหน้าใหม่เป็๲การช่วยเหลือเพื่อนของเขา

ยิ่งเดรสมอนด์เข้าใกล้มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเห็นรายละเอี่ยดต่างๆมากขึ้นเท่านั้นไม่เพียงแต่แขนซ้ายที่หายไปตาขวาของเขาก็มีรอยฟันผ่านหูข้างซ้ายก็ยังหายไปส่วนหนึ่ง

 เดรสมอนด์ก้าวเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของเขา

“ ยินดีที่ได้พบอีกครั้งครับ มาสเตอร์สเวน ”

“ นายน้อยเดรสมอนด์… ยินดีที่ได้พบเช่นกัน ”

 มาสเตอร์สเวนอดแปลกใจไม่ได้ ไม่เหมือนกับเมื่อวาน เดรสมอนด์ไม่ได้แสดงความเย่อหยิ่ง หรือมีท่าทีอิดออดเหมือนแต่ก่อน

 เขามองไปที่ เดรสมอนด์ ในตอนนี้ด้วยความสนใจ

“เอาละ อย่าปล่อยให้เวลาผ่านเลย มาเริ่มกันเลย”

 เดรสมอนด์พยักหน้า

 “ก่อนที่ฉันจะเริ่มฝึกของวันนี้ ข้าจะทดสอบว่าท่านจำบทเรียนเมื่อวานได้ไหม เอาละท่านแสดงให้ข้าเห็น”

“ตกลง”