“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

หอประชุมลับของสำนักใหญ่ทั้งเจ็ด ไม่ได้เปิดใช้งานมานานกว่าสามร้อยปีไม่ใช่เพราะไม่มีภัยแต่เพราะไม่มีสิ่งใด “คุ้มค่า” พอจะเรียกพวกเขามาพร้อมกัน

คืนนี้ แสงตะเกียงวิญญาณเจ็ดดวงส่องสว่างขึ้นพร้อมกันประตูหินปิดสนิทม่านกั้นพลังถูกเปิดใช้งานซ้อนกันถึงเก้าชั้นแม้แต่สวรรค์—ก็ไม่ควรได้ยินสิ่งที่ถูกพูดภายในนี้

ผู้อาวุโสแต่ละสำนักนั่งประจำตำแหน่งไม่มีใครพูดไม่มีใครแสดงพลัง

ความเงียบ…คือกฎข้อแรกของที่นี่

ชายชราผู้หนึ่งจากสำนักค่ายกลวางแผ่นศิลาลงบนโต๊ะหินกลางห้องแผ่นศิลานั้นว่างเปล่าแต่ทุกคนรู้ว่ามันควรมี “บางชื่อ” อยู่

“ผลการตรวจสอบจากหอคอยสังเกตการณ์”เขาพูดเสียงเรียบ“ล้มเหลวทั้งหมด”

ไม่มีเสียงอุทานไม่มีใครแปลกใจ

ผู้อาวุโสสำนักดาบขยับนิ้วช้า ๆ“หมายความว่าอย่างไร—ล้มเหลว?”

“หมายความว่า”ชายชราตอบ“ระบบบันทึกไม่สามารถกำหนดตำแหน่ง ขั้น หรือความสอดคล้องกับกฎให้เขาได้”

คำว่า เขา ถูกใช้โดยไม่มีใครถามว่าเป็นใคร

ทุกคนรู้ดี

ผู้อาวุโสสำนักจิตถอนหายใจเบา ๆ“สามร้อยปีที่ผ่านมา มีตัวแปรกี่ราย?”

“ยี่สิบเจ็ด”“และทั้งหมด…ถูกจัดการแล้ว”

“ด้วยวิธีใด?”

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศหนักขึ้นอีกระดับ

ชายจากสำนักค่ายกลไม่ตอบแต่ทุกคนรู้คำตอบ

กำจัดผนึกลบออกจากบันทึกโลก

ผู้อาวุโสหญิงจากสำนักโอสถเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก“แต่ครั้งนี้ไม่เหมือน”

“เขาไม่ได้ต่อต้านกฎ”“กฎ…ไม่สามารถแตะต้องเขา”

ประโยคนั้นทำให้ตะเกียงวิญญาณหนึ่งดวงสั่นไหว

ผู้อาวุโสสำนักดาบขมวดคิ้ว“ถ้าอย่างนั้น เรายังรออะไรอยู่?”

“รอไม่ได้”“แต่ก็ลงมือไม่ได้เช่นกัน”

เสียงจากมุมห้องดังขึ้นเป็นผู้แทนจากสำนักเก่าที่ไม่ค่อยเข้าร่วมการประชุม

“หากเรากำจัดเขา”“เราต้องแน่ใจว่า ‘โลกจะไม่โต้ตอบ’”

ประโยคนั้นทำให้หลายคนเงียบ

เพราะนั่นคือปัญหาที่แท้จริง

ไม่ใช่ว่าเฉินหยวนแข็งแกร่งแค่ไหนแต่เป็นว่า…โลกจะทำอย่างไร หากเขาหายไป

ผู้อาวุโสสำนักจิตหลับตา“ข้าเห็นลางหนึ่ง”

“อะไร?”

“เส้นชะตาที่เคยผูกกับกฎ…เริ่มคลาย”“หากตัดผิดจังหวะ โลกอาจไม่ซ่อมแซม”

“หรืออาจ…แตก”

คำว่า แตกไม่ควรถูกพูดในห้องนี้

แต่ถูกพูดไปแล้ว

ผู้อาวุโสสำนักดาบหัวเราะเย็น“ถ้าอย่างนั้น จะให้เราก้มหน้ารอ?”

ไม่มีใครตอบทันที

ก่อนที่ชายชราจากสำนักค่ายกลจะพูดช้า ๆ“ไม่”

“เราจะเฝ้าดู”“และเตรียมทางเลือก”

“ดึงเขา”“กันเขา”“หรือ—ถ้าจำเป็น—ผลักเขาออกจากโลก”

คำว่า ผลักออกหนักแน่นกว่า กำจัด

เพราะมันหมายถึงบางสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น

ผู้อาวุโสหญิงพึมพำ“เขายังไม่รู้ตัวหรอก…ว่าโลกกำลังประชุมกันเพราะเขา”

“และนั่นแหละ”ชายจากสำนักเก่ากล่าว“คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด”

การประชุมสิ้นสุดโดยไม่มีมติไม่มีคำสั่งไม่มีการเคลื่อนไหวในทันที

แต่ทุกสำนักรู้ดี—

ตั้งแต่วินาทีนี้เฉินหยวนไม่ได้เป็นเพียงผู้ฝึกตนอีกต่อไป

เขาเป็น ประเด็น

และโลก…ไม่เคยปรานีต่อประเด็นที่มันควบคุมไม่ได้

ถ้าคุณต้องการตอนที่ 75 ผมแนะนำให้เป็น

“ผู้รู้ทางที่สามเริ่มขยับ”เพื่อให้เห็นว่า ไม่ใช่แค่สำนัก ที่จับตาเฉินหยวน

หรือถ้าคุณอยากเร่งความตึงเราสามารถให้ ข่าวการประชุมรั่วไหล ไปถึงบางคนทันที

บอกแนวมาได้เลยครับ ผมต่อให้ลื่นทันที ????

เขียนตอนที่75 แบบเต็ม 1.5-2 หน้ากระดาษA4

ได้เลยครับตอนที่ 75 จะเป็นจุดที่ “เงานอกระบบ” ขยับจริงโทน ลึก ดิบ เงียบ แต่คุกคาม ความยาวประมาณ 1.5–2 หน้า A4

ตอนที่ 75 : ผู้ที่ไม่อยู่ในบัญชีสวรรค์

ในโลกนี้ มีคนอยู่สามประเภทผู้ที่สวรรค์บันทึกผู้ที่สวรรค์เพ่งเล็งและผู้ที่…สวรรค์ไม่กล้าแตะต้อง

คนประเภทสุดท้าย ไม่ได้มีจำนวนมากและแทบไม่เคยขยับตัว

จนกระทั่งชื่อของเฉินหยวนไม่ปรากฏในที่ที่ควรปรากฏ

ณ แดนรกร้างเหนือเส้นขอบแผนที่โลกมนุษย์สถานที่ซึ่งไม่มีสำนักตั้งอยู่ไม่มีพลังวิญญาณไหลเวียนเป็นปกติและไม่มีใครกล้าสร้างค่ายกลถาวร

ในกระท่อมหินหลังหนึ่งชายชราผมขาวนั่งอยู่หน้ากระดานหมากโบราณ

หมากบนกระดานไม่ใช่สีดำหรือขาวแต่เป็นเศษผลึกกฎที่แตกหักแต่ละชิ้นแทน “เหตุการณ์” ที่เคยเกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์โลก

เขาวางหมากชิ้นหนึ่งลงแล้วหยุดมือ

“แปลก…”เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ใช่คำพูด

หมากชิ้นนั้นไม่ยอมติดกระดานไม่ว่าจะวางตรงไหนมันก็ลื่นออก…เหมือนกระดานไม่ยอมรับ

ชายชราหัวเราะเบา ๆไม่ใช่เพราะขำแต่เพราะมั่นใจในสิ่งหนึ่ง

“เริ่มแล้วสินะ”

ด้านหลังเขา เงาหนึ่งขยับไม่ใช่เงาคนแต่เป็นการบิดเบี้ยวของอากาศ

“ข่าวจากหอคอยสังเกตการณ์”เสียงนั้นดังเหมือนมาจากหลายทิศทางพร้อมกัน“สำนักใหญ่เปิดประชุมลับ”

“ข้ารู้”ชายชราตอบ“พวกเขากลัว”

“กลัวใคร?”

“กลัวสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไร”

ชายชราลุกขึ้นมองไปยังทิศทางของโลกมนุษย์สายตาเขาไม่ใช่การมองไกลแต่เป็นการ “คำนวณตำแหน่ง”

“เด็กคนนั้น”เขาพูดช้า ๆ“ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน”

เงานั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง“ท่านจะขยับหรือไม่?”

คำถามนั้นสำคัญเพราะคำว่า ขยับ สำหรับคนอย่างเขาไม่ใช่การเดินแต่คือการเปลี่ยนสมดุล

ชายชรานั่งลงอีกครั้งหยิบหมากอีกชิ้นหนึ่งขึ้นมาหมากนั้นมีรอยร้าวเต็มไปหมด

“ยังไม่ถึงเวลา”

“แต่สำนักใหญ่เริ่มประเมินทางเลือกแล้ว”

“ข้ารู้”“พวกเขาจะพยายามดึงเด็กคนนั้นเข้าระบบ”“หรือไม่ก็ผลักออก”

เขาวางหมากแตกนั้นลงบนกระดานครั้งนี้ มันติด

กระดานสั่นไหวเบา ๆ

“แต่พวกเขาลืมไปหนึ่งอย่าง”ชายชราพูด“ระบบนี้…ไม่ได้เป็นของพวกเขาคนเดียว”

ในเวลาเดียวกันณ ขอบแดนที่ไม่มีการบันทึกของสวรรค์

เฉินหยวนหยุดเดิน

ไม่ใช่เพราะมีศัตรูไม่ใช่เพราะมีแรงกดดัน

แต่เพราะเขารู้สึกได้ว่ามีสายตาหนึ่ง…ไม่ใช่สายตาของโลกกำลัง “มองผ่าน” สิ่งที่โลกมองไม่เห็น

เขาหันไปไม่มีใครอยู่

แต่หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ใช่ศัตรู…”เฉินหยวนคิด“ก็ไม่ใช่มิตร”

เป็นความรู้สึกคล้ายกับการถูกชั่งน้ำหนักโดยใครบางคนที่ไม่สนผลแพ้ชนะแต่สนว่า คุ้มจะเดิมพันหรือไม่

ในแดนรกร้างชายชราหลับตาลง

“เด็กคนนี้…”“อาจไม่ใช่ตัวหมาก”

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งแววตาฉายความสนใจแท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี

“อาจเป็นกระดานใหม่ทั้งผืน”

เงาด้านหลังสั่นไหว“ถ้าเช่นนั้น โลกจะเลือกฝ่ายไม่ได้อีกต่อไป”

ชายชรายิ้มบาง ๆ“ถูกต้อง”

“และนั่นแหละ…”“คือเหตุผลที่ข้าเฝ้ารอมานาน”

บนท้องฟ้าไม่มีปรากฏการณ์ใดเกิดขึ้น

แต่ในชั้นลึกของกฎเส้นหนึ่งถูกขีดทับโดยไม่มีใครประกาศ

โลกยังไม่รู้ตัวว่านอกจากสำนักใหญ่นอกจากสวรรค์เก่า

ผู้ที่รู้ทางที่สามเริ่มขยับแล้ว