ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        หลินตงถึงกับใจสั่นอย่างรุนแรง การที่เขาจะเป็นเช่นนี้มันก็ไม่ถือว่าแปลกนัก ถ้าคนอื่นๆรับรู้ถึงข้อความภายในแผ่นกระดาษนี้ละก็จะต้องเป็นยิ่งกว่าชายหนุ่มอย่างแน่นอน ภายในนั่นมีระบุไว้ถึงสถานที่ที่มีเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์อยู่

        ขณะนั่นเมื่อเขาเห็นว่าเป็นข้อมูลของเปลวเพลิงระดับพระเจ้าก็รีบอ่านมันต่อไปเรื่อยๆและเมื่อยิ่งเขาอ่านมันไปอีกก็ถึงกับอุทานออกมา

        "เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่เจ็ดแห่งมหาจักรวาลพันภพ เปลวเพลิงมังกรเทพพิโรธ..?!"

        เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเป็นเปลวเพลิงลำดับที่เจ็ดก็ยิ่งกำกระดาษภายในมือไว้แน่น เขาเคยอ่านคัมภีร์โบราณของท่านอาจารย์ถึงเรื่องราวภายในมหาจักรวาลพันภพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

        ว่ากันว่ามันมีสิ่งต่างๆที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นมามากมายและหนึ่งในนั่นก็คือพลังธาตุเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ได้ขึ้นชื่อว่าทรงพลังมากที่สุดภายใต้จักรวาลทั้งมวล พวกมันถูกเรียกว่าเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบแห่งห้วงจักรวาล แต่ละเปลวเพลิงก็มีพลังที่แตกต่างกันออกไปและเปลวเพลิงที่ทรงพลังมากที่สุดก็คือเปลวเพลิงแห่งการดับสูญ พลังของมันไม่มีในบันทึกแต่ว่ากันว่ามันถือกำเนิดมาจากองค์เทพผู้สร้างคนนึงที่ทรงพลังที่สุด

        ส่วนที่เขาพบเจอนี้คือเปลวเพลิงที่มีพลังคล้ายรูปลักษณ์ของมังกร จากเรื่องเล่าในอดีตมันกำเนิดมาพร้อมกับเสียงคำรามของมังกรที่พิโรธเปลวเพลิงมังกรสีแดงที่เกรี้ยวกราดออกอาวะลาดทำลายล้างทุกสรรพสิ่งจนเป็นที่หวั่นเกรงไปทั่ว หลังจากนั่นผู้คนจึงได้รับรู้ว่ามีเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาจึงเรียกมันว่าเปลวเพลิงเทพมังกรพิโรธ มีหลายคนที่ออกตามหามันแต่ทว่าก็ไม่เคยพบเจอมันเลยตลอดหลายพันล้านปีมานี่

        ระหว่างที่หลินตงกำลังอ่านแผ่นกระดาษอยู่ก็สัมผัสได้ถึงพลังสะท้อนที่ผุดขึ้นมาจากภายในหัว นัยน์ตาเบิกกว้างที่จ้องมองของในมืออยู่ก็เริ่มสั่นไหวขึ้น

        "อึก..?"

        ม่านตาของเขาถึงกับแสบร้อนราวกับถูกเพลิงแผดเผา ชายหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอพลางกุมดวงตาทั้งสองข้างของตนไว้แน่น การมองเห็นของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

        "เจ็บมาก เหมือนกับดวงตาจะบอดเลยแฮะ นี้นะหรอ เนตรเทพมังกรอมตะอันทรงพลังของท่านอาจารย์..!!"

        ความเจ็บปวดที่เหมือนกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาดวงตาเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องทรมานมันนัก เป็นอย่างที่ท่านอาจารย์บอกไว้จริงๆ พลังน้อยไปจะไม่สามารถทนรับความร้อนของมันไหว

        ผ่านไปสักพักนึงผลกระทบของพลังก็เริ่มหายไปอย่างรวดเร็ว หลินตงปาดเหงื่อที่โชกไปทั่วใบหน้าของตนพร้อมกับถอนหายใจออกมา

        เปลือกตากระพริบไปมาพร้อมกับสัมผัสได้ถึงการมองเห็นที่กลับอย่างช้าๆ ก็คิดไว้แล้วว่าใช้วิชานี้ตอนพลังยุทธไม่มากจะต้องได้รับผลกระทบแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเจ็บปวดแบบนี้ หลังจากที่ชายหนุ่มได้สัมผัสถึงวิชาเนตรเขาคงจะต้องปิดผนึกมันไว้เลยจนกว่าเขาจะมีพลังที่มากยิ่งกว่านี้แล้ว

        ขณะนั่นหลินตงก็พลันได้สติจึงไม่ได้สนใจกับความเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเพราะว่าเขาได้รับข้อมูลที่ล้ำค่ามากยิ่งกว่ามายังไงละ

        ภายในใจของเขาตอนนี้เบิกบานจนไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

        "กระดาษแผ่นนี้บันทึกสถานที่ที่เพลิงมังกรเทพพิโรธอาศัยอยู่ ไม่คิดว่ามันจะมาอยู่ภายในทวีปชิงหลงแห่งนี้ สิบหินลมปราณยุทธระดับต่ำแลกกับแผนที่จุดชี้เปลวเพลิงระดับพระเจ้า ยิ่งกว่าของโคตรคุ้ม ฮ่าฮ่า"

        เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์จะถือกำเนิดไปทั่วทุกหนแห่งของห้วงจักรวาลทั้งมวล บางคนโชคดีที่่ได้พบเจอกับมันเข้า บางคนไปพบเจอก็อยากจะพยายามครอบครองมันแต่ก็ถูกเผาตายซะก่อนและในตอนนี้เปลวเพลิงมังกรเทพพิโรธก็หลับไหลอยู่ภายในทวีปชิงหลงแห่งนี้แล้ว มันชั่งเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสำหรับเขานัก ต้องบอกก่อนว่าบางคนออกตามหามันเป็นล้านล้านปีก็ยังไม่เคยพบเจอมันสักอัน แต่เขาที่เพิ่งเริ่มการฝึกฝนพลังยุทธกับเจอแหล่งของมันเข้า ถ้าไปบอกกับผู้ทรงพลังก็คงจะไม่มีใครเชื่ออย่างแน่นอน

        "ไว้หลังจากมีพลังมากยิ่งกว่านี้ค่อยออกไปตามหามัน..!!"

        ชายหนุ่มพูดจบก็เก็บแผ่นกระดาษไว้ในแหวนมิติมังกรเพลิงของเขา ดวงตาชำเลืองมองไปรอบๆอย่างจริงจังเพื่อตรวจสอบสิ่งต่างๆ การที่เขาทำตัวลับล่อๆเช่นนี้อาจจะทำให้คนอื่นๆนั่นสงสัยเอาได้และเมื่อเขาเห็นมันไม่มีอะไรแล้วก็เดินออกมาจากซอกซอยพร้อมกับไปยังจุดหมายต่อไปในทันที

        บนท้องถนนที่ผู้คนคับคั่งในตอนนี้กลับมีเสียงฮัมเพลงเบาๆดังออกมาจากปากของชายหนุ่ม จนทำให้ทุกคนที่เดินผ่านต้องหันมามอง หลายคนที่เห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็ลอบหัวเราะออกมาอยู่นิดๆแล้วบอกว่าเขาเป็นบ้า

        ส่วนหลินตงก็ไม่ได้สนใจเสียงที่เยาะเย้ยจากปากของผู้คนเพราะเขาตอนนี้กำลังอารมณ์ดีอย่างถึงที่สุดยังไงล่ะ การที่เปลวเพลิงระดับพระเจ้าซักอันนึงจะมาปรากฏที่ทวีปชิงหลงนั่นก็ถือได้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยเชียวละ โอกาศของมันน้อยยิ่งกว่าสิ่งใดๆ น้อยยิ่งกว่าการที่เขาได้พบเจอกับอาจารย์เลยด้วยซ้ำแต่ถึงจะเป็นแบบนั่นก็ไม่คิดว่ามันจะปรากฏขึ้นมาจริงๆ ต้องบอกว่านี้คือความโชคดีของเขาเลยก็ว่าได้

        "เอ่อ ว่าแต่ร้านขายของล้ำค่าสำหรับผู้ฝึกยุทธมันอยู่ตรงไหนหว่า..?"

        ผ่านไปสักพักนึงหลินตงก็เริ่มรู้สึกว่าเขานั่นเกิดหลงทางขึ้นมาอีกรอบจนทำให้เขาต้องหยุดนิ่งลง เขาก็ไม่รอช้าที่จะสอบถามผู้คนบนท้องถนน จึงทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าเขามาผิดทาง ร้านขายของล้ำค่านั่นอยู่อีกฟากนึงโน่นเลย

        เมื่อเขาได้ยินเช่นนั่นก็หัวเราะแห้งๆพลางส่ายหัวออกมา ให้ตายสิ ไม่มีห้วงจิตสัมผัสนี่มันลำบากจริงๆ เมื่อกลับไปหลังจากนี้คงจะต้องรีบทะลวงขั้นพลังยุทธให้เร็วที่สุดซะแล้ว การมีห้วงจิตสัมผัสกับไม่มีนั่นบอกได้ว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยเชียวละ