ขอฝากผลงานเวอร์ชั่นการ์ตูน ที่ส่งเข้าประกวดโครงการ LINE WEBTOON CONTEST 2020 ด้วยนะครับ
_________________________
“ผมชื่อสอง ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณคิด มาร่วมมือกันเอาชนะภารกิจด้วยกันนะครับ” ชายผู้เป็นแขกรับเชิญคนป่วนผีร่วมกับคิดเอ่ยด้วยเสียงนุ่ม เจ้าตัวไถผมสกินเฮด ใบหน้าดูเอาเรื่องท่าทีดูโอ้อวดพิกล“ยินดีครับ” คิดกล่าว“ผมต่าย เป็นผู้ช่วยบรรณาธิการ นี่พี่เสือเป็นบ.ก.พ่วงตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวครับผม” ร่างผมสลวยสีฟ้าอ่อนแสนร่าเริงทักทายและแนะนำตัวไปด้วยในคราวเดียว“ทำความรู้จักกันไว้นะครับ ตอนทำภารกิจจะได้สนิทกัน” คุณป่องเอ่ย “คุยกันไปพลาง ๆ ก่อนนะครับ เสร็จแล้วสตาฟจะมาแต่งตัวเข้ารายการนะครับ” ป่องพูดจบก็เดินออกไปจากห้อง เหลือเพียงหนุ่ม ๆ และวิญญาณเพียงเท่านั้น“อย่าไปสนิทกับมันเลย…” คุณชายกล่าวจ้องตาเขม็งอีกฝ่าย ความแต้นที่ถูกป้ายสียังคงคุกรุ่น แม้ว่าเจ้าตัวจะหลอกหลอนร่างสกินเฮดผู้นี้จนหัวโกร๋นก็ตาม คุณชายก็ยังไม่อยากจะเข้าใกล้หรืออยากให้คิดไปเสวนากับคนพรรค์นี้ด้วย ระหว่างที่ความเงียบกำลังเริ่มครอบงำ พลันเจ้าตัวเล็กร่างอปป้าก็ตะโกนขึ้น“เอ่อ เอางี้ ชื่อคุณสองเนี่ยมีที่มายังไงเหรอครับ” ต่ายแทรกท่ามกลางความเงียบ “อย่างผมเนี่ยที่บ้านชอบเลี้ยงกระต่ายครับ เลยชื่อนี้” “ของผม บ้านผมเลี้ยงเสือครับ” ทุกสายตาหันไปทางเสือ ร่างใส่แว่นหน้าตายยิ้มที่มุมปากก็เอ่ย “ล้อเล่นน่า ตอนแรกที่บ้านจะตั้งว่าไทเกอร์เป็นภาษาอังกฤษ แต่โดนทักว่าฟังดูตัวละครในวินนี่เดอะพู เลยเปลี่ยนเป็นภาษาไทยซะเลย จะได้ฟังดูเข้มแข็ง” “เพิ่งรู้นะครับเนี่ย ขนาดทำงานด้วยกันมาตั้งนาน” คิดพึมพำ“จากมุ้งมิ้งกลายเป็นเข้มแบบนี้นี่เอง” ต่ายแซว “อ๊ะ กลับมาทางคุณสองล่ะครับ” พูดพลางหันไปทางแขกรับเชิญผู้โชคดี ร่างสกินเฮดนิ่งไปครู่ก่อนตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ“ผมเป็นลูกคนที่สองครับ” สองพูดพร้อมกำมือ “เสียใจมากที่เป็นได้แค่ที่สอง ผมเลยขยันและพยายามมากเพื่อจะเป็นที่หนึ่งให้ได้น่ะครับ” “แล้วตอนนี้ทำงานอะไรอยู่หรือ?” เสือถาม“ผมกำลังหางานอยู่ครับ ตอนนี้ก็ลองเขียนหนังสือตามไอดอลที่ชื่นชอบอยู่ครับ” พูดพลางมองไปทางนักเขียนหนุ่มด้วยสายตาถึงเลือดถึงเนื้อ“โอ เขียนแนวไหนหรือครับ?” คิดถาม เจ้าตัวไม่รู้สึกอะไรกับสายตาอีกฝ่ายสักนิด“สยองขวัญครับ” สองกล่าวเสียงเข้มขึ้นเหมือนกัดฟันหน่อย ๆ “คุณคิดคือไอดอลผมเลย โชคดีมากจริง ๆ ที่ได้มาออกกองรายการนี้ร่วมกับคุณคิด แหม มันช่างเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ นะครับ” พูดพลางลูบฝ่ามือ“อา ขอบคุณนะครับ” คิดพูดพร้อมรอยยิ้ม “มีผลงานมาให้ดูไหมครับ เผื่อจะได้ออกความเห็น” “กึก” สองกัดฟันคุณชายมองแล้วยิ้มอ่อน“อ้อ อา คอมผมมันเพิ่งเสียไป…ไม่กี่วันก่อนนี่เองครับ” เจ้าตัวเอ่ยด้วยเสียงแผ่วลงมา ท่าทางร้อนรนราวกับหวาดหวั่นบางอย่าง“โอ้ ตายจริง เป็นอะไรมากไหมครับ” นักเขียนหนุ่มอุทาน“นั่นสิ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” ต่ายถาม ด้านเสือก็หันมองสองอย่างสงสัยเช่นกันด้านคุณชายก็หลุดหัวเราะออกมาเล็ก ๆ ภาพคอมระเบิดคามืออีกฝ่ายยังคงติดตา สีหน้าหวาดกลัว เส้นผมร่วงเป็นกระจุก เสียงกรีดร้องขอชีวิตยังคงดังโหยหวนไม่รู้ลืมหรือเราจะลองหลอกมันให้เข็ดหัวโกร๋นอีกดีไหมนะ หึหึ คุณชายครุ่นคิดขณะมองอีกฝ่ายสองนิ่งเม้มปากกัดฟันแล้วพูดโดยแกล้งทำเป็นยิ้มเจื่อย ๆ “มันเป็นผีร้ายที่…ผมไม่อยากจะเอ่ยถึงอีก” เขากล่าว“ผีร้าย โดนผีหลอกหรือครับ” คิดโพล่งเสียงสนใจใคร่รู้ “สุดยอดเลย ผมเนี่ยยังไม่เคยมีสัมผัสอะไรเลย ขนาดอยู่ในห้องที่ขึ้นชื่อนะครับเนี่ย” ชายสกินเฮดหัวเราะรัวแห้ง ๆ หันหน้าไปทางแล้วพึมพำเสียงเบากับตนเอง “แหม เรียกตัวเองว่าเป็นนักเขียนสยองขวัญได้เต็มปาก ผียังไม่เคยเห็น เจ้าอ่อนเอ๊ย …” “อะไรนะครับ? ไม่ค่อยได้ยิน?” “ฮืม เปล่าครับ ฮา อา-----ละ แล้ว ..แล้วชื่อคุณคิดเนี่ยมีที่มาจากอะไรเหรอครับ” สองเปลี่ยนเรื่องด้วยเสียงดังเมื่อกลับมาเรื่องชื่ออีกครั้ง คิดก็นิ่งไปสักพักก่อนจะเอ่ยเล่าอดีตเก่าของตนออกมา“ชื่อผม…คุณพ่อคุณแม่ของผมท่านอยากให้ผมมีความมุ่งมั่น มีความฝันและจินตนาการ ท่านเลยตั้งชื่อให้ผมว่าคิด เพราะคิดสิ่งใดก็สามารถเป็นจริงได้น่ะครับ เพราะอย่างนั้นผมถึงมาเป็นนักเขียนนี่แหละครับ” คิดเล่าด้วยเสียงอ่อนโยนจนแม้แต่คุณชายและสกินเฮดคู่แข่งตัวร้ายยังเผลอหันฟังอย่างสนใจ“พ่อแม่คุณคิดคงภูมิใจในคุณคิดมากแน่ ๆ เลย” สองกล่าวแกล้งชม “พวกท่านเสียไปตั้งแต่ผมยังอยู่มัธยม ผมก็ย้ายไปอยู่กับคุณปู่ ไม่รู้ท่านจะภูมิใจกับผมไหม เพราะแกไม่อยากให้ผมทำอาชีพนักเขียนเท่าไรน่ะครับ” คิดเล่าด้วยเสียงเศร้าลง เสือจึงตบบ่าเบา ๆ คล้ายกับปลอบขวัญ“เอ่อ เสียใจด้วย” หนุ่มสกินเฮดหน้าเจือยไปทันที“เรื่องผ่านมานานแล้วล่ะครับ” คิดพูดพร้อมรอยยิ้มใต้หน้ากากแมส “เรามาเตรียมออกกองกันเถอะ” คุณชายมองคิดก่อนหันกลับมามองที่ตนเองชื่อของตนคืออะไรกันนะ เรื่องราวของตนเองคืออะไรกับคิด คุณชายนึกว่าเจ้าตัวก็ยังโชคดีที่รู้ที่มาชื่อตัวเอง แต่ทว่าคุณชายนั้นกลับจำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไรหรือแม้แต่ตายเพราะอะไรและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดจึงยังผูกพันกับโลกและห้องในคอนโดแห่งนั้น
88
4
