การหวนกลับมาที่แดนเซียนอีกครั้ง

บทที่ 62

เป้าหมายที่คนอยากสังหาร

จะมีใครบ้างที่เกิดขึ้นมาก็โดนฟ้าดินตัดแบ่งจิตให้กลายเป็นคนสองคนในร่างเดียว 

เป็นคนสองคนจริงๆเพราะแบบนั้นสภาวะนี้จึงเป็นสภาวะที่พิเศษเป็นอย่างยิ่ง 

เจียงเฟิงเลยค่อนข้างอยากจะรู้เกี่ยวกับข้อมูลพวกนี้ แม้ว่าอาจารย์ของเขาจะบอกหลายอย่างเกี่ยวกับคนที่มีสภาวะนี้แล้วบอกถึงความพิเศษ 

แต่อันที่จริงแล้วเกี่ยวกับเรื่องความลับส่วนลึกหลายๆอย่าง มันจำเป็นจะต้องไปถามผู้ที่มีสภาวะนี้ด้วยตนเอง 

เกาเฉินยกชาขึ้นมาดื่ม “เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าข้าทำให้เขาหลับลึกไปแล้ว”

เจียงเฟิงยิ้ม “เห็นได้ชัดว่าสภาพตัวตนทั้งสองของพวกเจ้า เจ้ามีพลังอำนาจมากกว่า”

“ถ้าเกิดว่าเจ้าอยากให้อีกฝ่ายนั้นหลับไปตลอดก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย”

“เพราะแบบนั้นข้าเลยค่อนข้างจะสงสัยว่าตอนนี้เจ้าทำให้อีกคนในร่างกายของเจ้าหลับไปแล้วหรือ?”

เกาเฉินหรี่ตาของตนเองเล็กลง เกาเฉินจ้องมองบุรุษที่อยู่ด้านหน้าของตนเอง 

ในตอนแรกเกาเฉินไม่ค่อยมั่นใจแต่หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก ในตอนนี้มันมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายนั้นรู้เกี่ยวกับความลับของมันจริงๆ 

ความลับเกี่ยวกับตัวของมันที่มีสองคนภายในร่างเดียว เรื่องนี้มีคนรู้น้อยเป็นอย่างมาก 

และถ้าเกิดว่าคนที่รู้เกี่ยวกับความลับเรื่องนี้เป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ สิ่งที่มันจะทำก็คือการสังหารคนผู้นั้น 

เพราะว่าความลับเกี่ยวกับเรื่องนี้ถือว่าเป็นความลับที่ใหญ่เป็นอย่างยิ่ง 

เกาเฉินรู้จากข้อมูลในอดีตว่าตัวตนอย่างพวกเขา มีพวกสัตว์ประหลาดเท่าที่อยู่ในโรงมากมายอยากสังหาร 

การปิดบังเกี่ยวกับเรื่องความรักเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องใหญ่โตที่สุด 

เกาเฉินแผ่จิตสังหารออกมาทางดวงตา 

เจียงเฟิงยิ้มส่ายหัว “ข้าไม่ได้คิดจะบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“เจ้าจะเติบโตจนสามารถบรรลุไปถึงระดับของเทพเซียนได้หรือไม่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า”

เกาเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าไม่กลัวอย่างนั้นหรือ?”

เจียงเฟิงส่งเสียงหัวเราะ 

“กลัวสิ่งใด กลัวว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเกินไปอย่างนั้นหรือ ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่กลัว” เจียงเฟิงพูดอย่างยิ้มๆ

ตัวตนอย่างคนที่มีจิตหยินหยางตั้งแต่กำเนิด คนส่วนใหญ่ที่ต้องการสังหารพวกเขาเพราะว่าคนพวกนั้นหวาดกลัวในความแข็งแกร่ง 

หวาดกลัวในความแข็งแกร่งในอนาคตของคนที่มีจิตหยิงหยางตั้งแต่กำเนิด เพราะแบบนั้นคนพวกนั้นจึงต้องการสังหารคนที่มีความสามารถนี้ 

แต่ว่าสำหรับเจียงเฟิงไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้  เหตุผลนั้นง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เกรงกลัวเขามั่นใจว่าในอนาคตตัวของเขาต้องแข็งแกร่งกว่าคนที่มีจิตหยินหยางตั้งแต่กำเนิด 

ต่อให้อีกฝ่ายสามารถสร้างตัวตนในระหว่างต่อสู้แบ่งแยกได้เป็นถึงสองคน แล้วมันอย่างไรเล่าเขามั่นใจว่าถึงแม้จะมีคนแบบนั้นเขาเองก็มีหนทางในการรับมือมากมาย 

ไอ้พวกสัตว์ประหลาดเฒ่าที่อยู่ภายในหลุมศพ พวกนั้นที่ต้องการที่จะสังหารคนที่มีจิตหยินหยาง พวกมันส่วนใหญ่ก็ล้วนแล้วเป็นคนขี้ขลาดในอดีตทั้งสิ้น

การที่พวกมันส่วนใหญ่มีชีวิตรอดมาจนถึงปัจจุบัน ก็แสดงให้เห็นว่าพวกมันใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง 

อันที่จริงแล้วเกี่ยวกับตัวตนดึกดำบรรพ์ที่มีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน 

มีเพียงแค่หนึ่งในสิบส่วนเท่านั้นถึงจะเป็นตัวตนที่เรียกได้ว่าแข็งแกร่งและน่ายำเกรงจริงๆ 

อย่างเช่นอาจารย์ของเขาที่ผู้คนก็กล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุด 

แต่ไอ้พวกตัวตนบรรพกาลบางตัวตนที่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ แล้วผู้คนมากมายมองว่าอีกฝ่ายนั้นสูงส่งท่านอาจารย์ของเขาเคยบอกว่าเจ้าพวกนั้นมันก็เป็นเพียงแค่พวกขี้ขลาดเท่านั้น 

คนพวกนั้นเอาตัวรอดเก่ง และพวกมันเองก็กำจัดคนที่คิดว่าจะเป็นภัยกับตนเองในอนาคต ตั้งแต่อีกฝ่ายนั้นยังไม่ทันเติบโต 

เพราะแบบนั้นในสายตาของท่านอาจารย์ของเขาคนพวกนั้นก็เป็นเพียงแค่ขยะเท่านั้น 

ท่านอาจารย์เคยบอกว่าส่วนใหญ่แล้วทุกวันนี้ คนที่สามารถยืนอยู่บนกองซากศพในอดีต แล้วก็สามารถมีชีวิตอยู่มาถึงปัจจุบันได้มีน้อยเป็นอย่างยิ่ง 

คนที่กล้าหาญในการปะทะแล้วก็ช่วงชิงในเส้นทางแห่งการฝึกตน ส่วนใหญ่พวกเขาเองก็จะต้องจบชีวิตลง หรือถ้าเป็นคนที่สามารถรอดมาได้ก็กลายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ในปัจจุบัน 

แต่ไอ้พวกผู้ฝึกตนบางคนที่ยกย่องว่าตนเองนั้นเป็นคนที่เหลือรอดจากยุคบรรพกาล ไอ้พวกนั้นที่ชอบอวดอ้างตนเองส่วนใหญ่เป็นพวกที่ขี้ขลาดตั้งแต่ในอดีตแล้ว

แล้วท่านอาจารย์ของเขาก็บอกวิธีง่ายๆที่จะแยกแยะคนพวกนี้

นั่นก็คือไอ้พวกคนที่ไร้สังหารตัวตนอย่างตัวตนจิตหยินหยาง ไอ้พวกเฒ่าพวกนั้นล้วนแล้วไม่มีความสามารถหวาดกลัวคนแข็งแกร่ง เพราะแบบนั้นเลยสังหารตัวตนที่อาจจะเติบโตและเป็นภัยกับมันในอนาคต

เกาเฉินไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

อันที่จริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้มั่นใจในคำพูดของอีกฝ่ายมากนัก

แต่ว่ามองดูท่าทางที่อีกฝ่ายไม่ได้เกรงกลัวเขาแล้ว ถึงแม้ว่าจะรู้ถึงความลับและตัวตนของเขาที่พิเศษกว่าคนอื่น

นั่นก็แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้เกรงกลัวเขาจริงๆ แต่ว่าเรื่องนี้ก็จำเป็นจะต้องจับตาดูไปก่อน การที่เขาไม่ลงมือเป็นเพราะว่ายังคงรู้สึกสับสนในตัวตนของบุรุษที่อยู่ด้านหน้าด้วย

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีความลับอันใดซ่อนเอาไว้

ถ้าเกิดว่าเป็นคนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางที่จะรู้ถึงเรื่องของเขาที่มีสองคนในร่างเดียวกัน

ความลับในส่วนนี้แม้แต่พวกอัจฉริยะรุ่นเยาว์ส่วนใหญ่ก็ไม่เคยได้ยิน

มีแต่พวกสัตว์ประหลาดเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มานานนับพันปีเท่านั้นที่พอจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่บ้าง

แสดงให้เห็นว่าบุรุษหนุ่มที่อยู่ด้านหน้ามีความลับบางอย่างอยู่จริงๆ และนี่เองก็คือเหตุผลที่เกาเฉินไม่ได้รีบร้อนลงมือแม้ว่าอีกฝ่ายจะรู้ความลับของตนเอง 

“ช่วงเวลาที่สามารถสัมผัสได้ถึงอันตราย ข้าเองก็มักจะเป็นคนออกมาเพื่อรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ” เกาเฉินเริ่มอธิบายออกมา 

เจียงเฟิงรู้สึกประหลาดใจก่อนที่เขาจะเริ่มพูดขึ้น “เจ้านี่แปลกจริงๆ ทั้งที่ตนเองมีพลังมากกว่า แต่กลับให้อีกคนนึงที่ไร้เดียงสาออกมาใช้ชีวิตแต่ตนเองกับหลับใหล”

“หรือว่าเจ้ากำลังมีแผนการที่จะทำอันใดอยู่”

เกาเฉินตอบกลับอย่างเรียบเฉย “ข้าจะทำอะไรหรือไม่แผนการอันใดก็เรื่องของข้า”

เจียงเฟิงพยักหน้า “นั่นสินะไม่ว่าจะเป็นเจ้าหรือคนๆนั้นทั้งสองเองก็เป็นต้นกำเนิดเดียวกัน เพียงแค่เมื่อรู้สึกตัวดวงจิตก็ถูกแยกออกกลายเป็นคนสองคนเท่านั้น เหมือนกับพี่น้องสองคน”

“ว่าแต่การที่เจ้าโดนตามล่าแบบนี้”

“มันเป็นเพราะว่ามีคนรู้ถึงตัวตนของเจ้าอย่างนั้นหรือ”

เจียงเฟิงค่อนข้างจะสนใจในตัวตนของเกาเฉินคนนี้เป็นอย่างมาก 

อันที่จริงแล้วอีกฝ่ายค่อนข้างจะเป็นคนที่เจียงเฟิงค่อนข้างชอบพูดคุยด้วย 

เป็นคนที่ดูลึกลับเล็กน้อยแถมยังมีเรื่องต่างๆที่คอยปิดบังเอาไว้ 

เจียงเฟิงเป็นพวกโรคจิตประเภทหนึ่งที่ค่อนข้างอยากรู้ความลับของคนอื่น 

โดยเฉพาะอีกฝ่ายที่เป็นคนที่มีจิตวิญญาณหยินหยางตั้งแต่กำเนิด มันเหมาะสมกับการค้นหาเป็นอย่างยิ่งเพราะเขาอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องคนที่เกิดมาแล้วมีสภาวะนี้ 

คนที่มีจิตวิญญาณหยินหยางในยุคสมัยนึงจะปรากฏออกมาเพียงแค่คนเดียว หรือว่าไม่ปรากฏออกมาเลยสักคน

ในตอนนี้เขามีโอกาสที่จะพบเจอคนผู้นี้ แล้วเหตุใดตัวของเขาจะไม่หาโอกาสนี้ศึกษาอีกฝ่ายละ

ที่เขายอมพูดคุยกับอีกฝ่ายมากขึ้น เพราะว่าอีกคนอยู่ภายในร่างนี้

ถ้าเกิดว่าอีกคนนึงที่มีนิสัยที่ค่อนข้างจะไร้เดียงสาออกมา เขาเองก็ต้องรับมืออย่างปวดหัวแล้วก็ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ที่แสดงเวลาที่เจอเขา ไม่ว่าจะเป็นคำพูดจาหรือแม้กระทั่งท่วงท่าที่แสดงออกมาล้วนแล้วทำให้คนกุมขมับจริงๆ

เจียงเฟิงมั่นใจว่าไม่ใช่เพียงแค่ตัวของเขาเท่านั้นที่รู้สึกปวดหัว 

ถ้าเกิดว่าใครสักคนเจอผู้ฝึกยุทธขอบเขตห้า มาร่ายรำท่วงท่าที่สะเปะสะปะออกมาตรงหน้าของตนเอง มีใครบ้างที่จะรู้สึกไม่ละอายลูกตาของตนเองที่กำลังมอง

แถมอีกฝ่ายเวลาที่ออกหมัดยังเป็นหมัดที่อีกฝ่ายคิดว่าสง่างาม หลังจากออกหมัดเสร็จก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ เจียงเฟิงแค่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ปวดหัวแล้ว