มะลิเดินมาส่งมิลที่ประตูห้อง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปอาบน้ำ เย็นนี้เธอต้องลงไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งบ้าน นี่เป็ครั้งแรกที่เธอจะได้นั่งกินข้าวร่วมกับมาร์คด้วย มะลินึกหวั่นอยู่ในใจเพราะเธอไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามาร์คจะแกล้งอะไรเธออีก แต่ด้วยความที่การกินข้าวร่วมกันวันนี้มีเคนอยู่ด้วย มะลิจึงรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่นั้น เธอก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไรเพราะทันทีที่เธอเดินไปส่งมิลที่หน้าห้องแล้ว เธอก็ปิดประตูล็อคกลอนอย่างดี มะลิอาบน้ำเสร็จก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนเข้ามาด้วย เธอจึงต้องเดินออกจากห้องน้ำไปในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวคืนเดียวเท่านั้น แต่ด้วยความห้องนี้เป็ห้องส่วนตัว เธอจึงไม่ได้รู้สึกนึกอายใครและเดินออกมาทั้งๆแบบนั้น แต่ใครจะรู้ได้ว่าในขณะที่มิล กำลังสาธิตการเปิดประตูให้มะลิดูอยู่นั้น จะมีคนอื่นเข้ามาเห็นเหตุการณ์นั้นด้วย คนๆนั้นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจาก….
"คิดว่าประตูแค่บานเดียว มันจะสามารถกั้นฉันไว้ได้งั้นหรอ?"
"คุณมาร์ค..มีคนเข้ามาได้ยังไงกัน ฉันว่าฉันล็อคประตูเรียบร้อยแล้วนะ ว้าย!!" มะลิพยายามจะวิ่งกลับไปที่ห้องน้ำเพื่อไม่ให้มาร์คจับตัวเธอได้ แต่ก้าวเท้าของมะลิกับความเร็วของมาร์คนั้นมันต่างกัน มาร์ครีบใช้มือเอื้อมไปดึงผ้าเช็ดตัวเธอและกระชากตัวเธอเข้ามาในอ้อนเเขน ของเขา ส่วนอีกมือเขาก็จับที่ปมผ้าเช็ดตัวไว้และทำท่าจะดึงมันออก
"นี่คุณคิดจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณมาร์ค!!"
"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่เคยพิสวาทอะไรในตัวของเธอ ถ้าเธอไม่อยากโดนฉันฆ่าตายหมกไว้ในห้องแล้วก็...เย็นนี้ตอนกินข้าวเธอต้องบอกกับพ่อฉันว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับฉัน เข้าใจไหม?"
"ฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับคุณเหมือนกัน แต่นี่มันเป็คำสั่งของคุณลุง ฉันขัดไม่ได้ ถ้าฉันไม่ทำตามที่คุณลุงบอก แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหน?"
"นั่นมันก็เป็เื่ของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน..ตอนนี้สิ่งที่ฉัน้าให้เธอทำก็คือ บอกกับคุณพ่อว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับฉันแค่นั้น ส่วนเื่อื่นเธอก็ไปคิดเอาเอง ว่าเธอควรจะจัดการกับชีวิตตัวเองอย่างไร"
"ฉันก็อยากทำแบบนั้น ฉันก็อยากไปจากที่นี่ให้เร็วๆและฉันก็ไม่อยากอยู่สร้างปัญหาให้คุณแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเลย แล้วคุณจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน?"
"ผู้หญิงอย่างเธอหาที่อยู่ได้ไม่ยากหรอก แต่ถ้าให้ฉันแนะนำนะ ถัดจากนี้ไปอีก 2 ซอย มันจะมีซ่องอยู่ เธอลองไปสมัครงานที่นั่นสิ ฉันว่าเธอคงจะได้ลูกค้าเยอะแน่ๆ" เพี้ย!!!น้ำใสๆที่ไหลออกจากตาพร้อมกับแรงเหวี่ยงของมือน้อยๆฟาดลงที่หน้าของคนตัวสูงจนหน้าหันไปตามแรงมือ มาร์คอึ้งไปพักใหญ่เพราะเขาเคยแกล้งมะลิบ่อยมากแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอจะโต้ตอบได้เจ็บแสบถึงขนาดนี้
"นี่เธอกล้าดียังไง ที่เอามือสกปรกๆของเธอมาตบหน้าฉันเนี่ย"
"ถ้าคุณยังไม่เลิกดูถูกฉัน ฉันจะทำมากกว่านี้อีก ที่ผ่านมาคุณแกล้งฉันมาโดยตลอด ฉันไม่เคยปริปากฟ้องคุณลุงเลย..แต่ถ้าคุณดูถูกและไม่เห็นค่าในตัวของฉันขนาดนี้ ฉันก็ไม่จำเป็ที่จะต้องทำดีกับคุณอีกต่อไป"
"ปากดีมากนะ คิดว่าพ่อกับน้องสาวฉันเข้าข้าง แล้วเธอจะอยู่เหนือชั้นงั้นหรอ?"
"อยู่เหนือไม่เหนือเดี๋ยวก็รู้ อย่าคิดว่าคุณจะทำฉันได้แค่ฝ่ายเดียวนะ ส่วนเื่แต่งงาน ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณนักหรอก ถ้าฉันมีทางอื่นให้เลือกฉันก็คงเลือกไปแล้ว!!"
"ปากดีแบบนี้ให้ได้ตลอดนะ...อยากแต่งมากนักใช่ไหม ได้!! เดี๋ยวฉันจัดให้ แล้วเธอจะได้รู้ว่าชีวิตหลังการแต่งงานกับฉัน มันสนุกขนาดไหน" มาร์คชี้หน้าพร้อมคำรามเสียงเพื่อขู่ให้เธอกลัว มะลิเองยืนร้องไห้ตัวสั่น แต่ยิ่งเธออ่อนแอแค่ไหน มาร์คก็ยิ่งจ้องทำร้ายเธอมากขึ้น มาถึงตอนนี้ เธอไม่มีอะไรที่จะเสียอีกแล้ว มีทางเดียวเท่านั้นคือเดินหน้ารับมือกับชะตากรรม ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้นั่นเอง มาร์คเดินออกจากห้องของเธอไปโดยไม่ลืมที่จะกระแทกประตูเสียงดัง ปั้ง!! เพื่อเป็การขู่เธอว่า สิ่งที่เขาพูดไปนั้น เขาจะทำมันจริงๆ มะลิฟุ่บตัวลงนั่งร้องไห้ข้างๆเตียง ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้กระทั่งจะเดินไปใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ ในตอนนั้นเองมิลก็วิ่งเข้ามาหาเธอที่ห้องพอดี
"เกิดอะไรขึ้นมะลิ เสียงดังเอะอะโวยวายไปถึงที่ห้องเลย พี่มาร์คเขาทำอะไรมะลิหรือป่าว?"
"เปล่าหรอก เขาแค่มาขู่ว่า ถ้ามะลิยังดึงดันที่จะแต่งงานกับเขาต่อไป เขาจะทำให้มะลิไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต"
"โหดร้ายและป่าเถื่อนจังเลย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่ชายของมิลจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ เป็เพราะอะไรกันนะ?"
"เขาไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก เขาอาจจะเป็แบบนี้นานแล้ว แต่แค่มิลกับคุณลุงไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง มิลกำลังจะลงไปข้างล่างใช่ไหม งั้นเดี๋ยวมิลลงไปก่อนเลยนะ มะลิขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเสร็จแล้วจะตามลงไปจ้ะ"
"โอเคๆ งั้นมิลไปรอข้างล่างนะ พี่มาร์คนะพี่มาร์ค ทำแบบนี้กับว่าที่ภรรยาตัวเองได้ยังไง แย่มากเลยพี่ชายใครกันนะ? เอ้าพี่ชายฉันนี่หวา...เฮ้อ!! อย่าคิดมากนะมะลิ พี่มาร์คเขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก"
"มันไม่มีทางอื่นให้มะลิคิดแล้วแหละ เหลือแค่ทางนี้ทางเดียวเท่านั้น ตาต่อตาฟันต่อฟัน หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็ไปตามเวรตามกรรมนั่นเเหละ"
"มิลสงสารมะลิจัง เอางี้ไหม เดี๋ยวมิลเอาเื่นี้ไปคุยกับคุณพ่อ เผื่อว่าคุณพ่อจะจัดการอะไรกับพี่มาร์คได้ไง"
"อย่าเลย เพราะทุกครั้งที่คุณลุงพูดเื่ของมะลิกับพี่ชายของมิล ผลสุดท้ายที่เกิดขึ้นคือพี่ชายของมิล ก็เอาทุกอย่างมาลงที่มะลิอยู่ดี ให้มันเป็ไปแบบนี้แหละ มะลิยังไหว"
"โหย..สงสารอ่ะ งั้นเดี๋ยวมิลไปรอข้างล่างนะ รีบตามมาด้วยล่ะ" มะลิยิ้มตอบมิลก่อนที่มิลจะเดินออกจากห้องของเธอไป มะลิใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่ทั้งหมดตอนนี้ พยุงตัวเองลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงไปเตรียมทานข้าวพร้อมเคนที่ห้องอาหาร ไม่นานเคนก็ตามลงมาที่ห้องอาหารพอดี
"อ้าวเป็ไง อาหารทุกอย่างเรียบร้อยไหม?"
"เรียบร้อยดีค่ะคุณพ่อ ขาดอย่างเดียวคือ พี่มาร์คยังไม่ลงมาค่ะ"
"งั้นหรอ? งั้นมิลขึ้นไปตามพี่สิลูก ถ้าพ่อขึ้นไปตามเอง พ่อคิดว่าคงไม่ได้กินข้าวหรอกวันนี้"
"ได้ค่ะพ่อ...นั่งรอแป๊บนึงนะมะลิ" มิลวิ่งขึ้นบันไดไปตามมาร์ค ส่วนเคนเองก็เดินไปนั่งที่หัวโต๊ะพร้อมกับหันหน้ามามองมะลิด้วยความสงสัย มะลิเอาแต่นั่งก้มหน้าไม่สบตาใครทั้งสิ้น
"หนูมะลิ ลุงรู้นะว่าหนูกำลังอึดอัดอยู่ แต่ขอให้เชื่อใจว่าสิ่งที่ลุงทำไปทั้งหมดนี้ลุงทำเพื่อหนูนะและลุงก็ขอโทษด้วยที่ทำให้หนูลำบากใจ"
"เอ่อ..คุณลุงคะคือว่า...หนูอยากจะขอ…"
"รอนิดรอหน่อยไม่ได้..มันจะตายหรือไง ถ้าไม่ได้นั่งกินข้าวพร้อมฉันเนี่ย!!" เสียงของจอมมารร้ายดังมาจากบันได มะลิหันควับไปดูก็เห็นว่ามาร์คกำลังเดินหน้าบึ้งลงมาพอดี มะลิรีบก้มหน้าแล้วนั่งเงียบเหมือนเดิม
"ที่แกพูดน่ะ แกหมายถึงฉันหรอเ้ามาร์ค"
"ผมไม่ได้พูดชื่อนี้ครับ ใครอยากรับก็รับไป นี่ยัยมิลแกก็อีกคน หมั่นอาบน้ำบ่อยๆด้วยนะ เดี๋ยวสิ่งสกปรกจะมาติดตัวแกไปอีกคน"
"ไม่เอานะพี่มาร์ค อย่าพูดอะไรไร้สาระสิ คุณพ่อกลับมะลิรอทานข้าวอยู่นะ" มาร์คเดินมาที่โต๊ะเเต่ไม่นั่ง เขาเดินอ้อมไปอีกฝั่งตรงข้ามและหยุดอยู่ตรงหน้าที่นั่งของมะลิ มาร์คตบโต๊ะเสียงดัง ปึ้ง! มะลิใสะดุ้งโหยง รีบเงยหน้าขึ้นมองหน้ามาร์คทันที มาร์คยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเธอ พร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าที่ชวนขนลุก สายตาของมาร์คบ่งบอกได้ว่าตอนนี้ กายละเอียดของเขานั้นมันแทบจะกระโจนเข้าใส่มะลิและขย้ำจนร่างของเธอฉีกขาดออกเป็ชิ้นๆไปแล้ว มะลิทำได้แค่รอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยและก้มหน้าลงตามเดิม ตอนนี้ในหัวมาร์คคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่ มาติดตามได้ใน EP ต่อไปนะคะ
795
