ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 47 ข้าภูมิใจในตัวเจ้า

หลงเหยียนหายใจลึกๆ เพื่อฟื้นฟูพลังของตนเอง เขามองไปที่หลี่ฉางและเจ้าขนเงินที่อยู่บนบ่าของเขา ทั้งสามคนยืนอยู่ท่ามกลางลานฝึกอย่างมั่นคง ขณะที่เพื่อนร่วมกลุ่มและศิษย์คนอื่นๆ มองด้วยความชื่นชม

“หลงเหยียน เจ้าทำได้ดีมาก ข้าไม่เคยเห็นใครมีความกล้าหาญและความสามารถเช่นนี้มาก่อน” หลี่ฉางพูดพร้อมกับยิ้มอย่างภูมิใจ

หลงเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าขอบคุณเจ้ามาก หลี่ฉาง หากไม่ได้เจ้าช่วย ข้าคงไม่สามารถผ่านพ้นการต่อสู้ครั้งนี้ได้”

เพื่อนร่วมกลุ่มและศิษย์คนอื่นๆ ต่างพูดคุยและยกย่องความกล้าหาญของหลงเหยียน การแสดงความสามารถในการใช้วิชาผสาน: เกลียวคลื่นมัจฉาพายุทะเลและการป้องกันจากการโจมตีที่รุนแรงทำให้ทุกคนตระหนักถึงความสามารถที่แท้จริงของเขา

ในขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน เสียงก้าวเดินของปรมาจารย์เหยียนก็ดังขึ้น ปรมาจารย์เหยียนเดินเข้ามาในลานฝึกพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ

“หลงเหยียน เจ้าทำได้ยอดเยี่ยม ข้าภูมิใจในความสามารถและความกล้าหาญของเจ้า” ปรมาจารย์เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“ข้าขอบคุณท่านปรมาจารย์ ข้าจะพยายามฝึกฝนและพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น” หลงเหยียนตอบกลับด้วยความเคารพ

เจ้าขนเงินที่อยู่บนบ่าของหลงเหยียนก็ส่งเสียงเบาๆ เพื่อแสดงความยินดี มันนั่งอยู่บนบ่าของเขาอย่างภาคภูมิใจ ทั้งลานฝึกเต็มไปด้วยความชื่นชมและความยินดีในความสำเร็จของหลงเหยียน

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะทำได้ หลงเหยียน ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับศิษย์คนอื่นๆ ในการฝึกฝนและพัฒนาตนเอง” ปรมาจารย์เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

หลงเหยียนยิ้มและพยักหน้า “ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าสัญญา”

ลานฝึกที่เคยเงียบสงบกลับมาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความยินดีในความสำเร็จของหลงเหยียน ทุกคนต่างพูดคุยและแบ่งปันความรู้สึกของตนเอง ขณะที่แสงแดดส่องสว่างอยู่เหนือศีรษะ พวกเขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความหวังที่เต็มเปี่ยม

การแสดงความกล้าหาญของหลงเหยียนในวันนี้ไม่เพียงแต่เป็นการพิสูจน์ความสามารถของเขา แต่ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับทุกคนในการฝึกฝนและพัฒนาตนเองต่อไป

ลานฝึกที่เคยดังก้องไปด้วยเสียงการต่อสู้เริ่มกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลงเหยียนและศัตรูคู่ต่อสู้ยืนห่างกันไม่กี่ก้าว เหงื่อที่ไหลลงมาตามใบหน้าและลมหายใจที่หอบเหนื่อยบ่งบอกถึงความหนักหน่วงของการต่อสู้ที่ผ่านมา

แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่เหนือศีรษะ สร้างลวดลายสว่างบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้แห้ง ลมเย็นพัดผ่านลานฝึก เสียงลมหายใจของทุกคนฟังดูชัดเจนในความเงียบสงบนี้

หลี่ฉางเดินเข้ามาพร้อมกับเจ้าขนเงินที่นั่งอยู่บนบ่า มองไปยังหลงเหยียนด้วยความชื่นชมและความเป็นห่วง “เจ้าทำได้ดีมาก หลงเหยียน”

หลงเหยียนหายใจลึกๆ แล้วพยักหน้า “ขอบคุณเจ้า หลี่ฉาง ข้าพยายามทำดีที่สุดแล้ว”

ฝ่ายตรงข้ามของหลงเหยียนที่บาดเจ็บและอ่อนล้า พยายามลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก เจี้ยนหาว หัวหน้ากลุ่มผู้ฝึกตนที่อิจฉาหลงเหยียน จ้องมองเขาด้วยสายตาที่แสดงถึงความเสียใจและความสำนึกผิด

“ข้า...ข้าขอโทษ ข้าไม่ควรทำเช่นนี้” เจี้ยนหาวพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ปรมาจารย์เหยียนเดินเข้ามาพร้อมกับสายตาที่อบอุ่นและเมตตา “การต่อสู้ในวันนี้เป็นการทดสอบความแข็งแกร่งและความกล้าหาญของพวกเจ้า แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือการเรียนรู้และเข้าใจในสิ่งที่ผิดพลาด”

ปรมาจารย์เหยียนยิ้มเบาๆ “เจ้าทำได้ดี หลงเหยียน เจ้าพิสูจน์ให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความสามารถของเจ้า ข้าภูมิใจในตัวเจ้า”

เจ้าขนเงินกระโดดลงจากบ่าของหลี่ฉางแล้ววิ่งเข้ามาหาหลงเหยียน มันเลียหน้าเขาเบาๆ เพื่อแสดงความห่วงใย

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ ข้าสัญญาว่าจะพยายามพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น” หลงเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น

เพื่อนร่วมกลุ่มและศิษย์คนอื่นๆ ต่างเข้ามารายล้อมและแสดงความยินดีในความสำเร็จของหลงเหยียน บรรยากาศในลานฝึกกลับมาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง ทุกคนรู้สึกถึงความร่วมมือและความสามัคคีที่เกิดขึ้น

เจี้ยนหาวยิ้มและพยักหน้า “ข้าจะพยายามเปลี่ยนแปลงตนเอง ข้าหวังว่าเราจะได้ฝึกฝนและพัฒนาตนเองไปด้วยกัน”

ลานฝึกที่เคยเงียบสงบกลับมาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุย ทุกคนรู้สึกถึงความเป็นเพื่อนและความหวังที่เต็มเปี่ยม ขณะที่แสงแดดส่องสว่างอยู่เหนือศีรษะ การยุติการต่อสู้ในวันนี้ไม่เพียงแต่เป็นการพิสูจน์ความสามารถของหลงเหยียน แต่ยังเป็นการเปิดโอกาสใหม่ๆ ให้กับทุกคนในการฝึกฝนและพัฒนาตนเองต่อไป

หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดสิ้นสุดลง ลานฝึกกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่และลมเย็นที่พัดผ่านทำให้ใบไม้ร่วงลงมาเบาๆ หลงเหยียนและเจี้ยนหาวยืนอยู่กลางลานฝึก ท่ามกลางศิษย์คนอื่นๆ ที่มุงดูเหตุการณ์

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ค่อยๆ คลี่คลายลง เพื่อนร่วมกลุ่มของหลงเหยียนเข้ามาล้อมรอบเขา แสดงความห่วงใยและชื่นชม หลี่ฉางและเจ้าขนเงินเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับปรมาจารย์เหยียนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความเมตตา

เจี้ยนหาวยังคงหอบเหนื่อยและมีบาดแผลที่ชัดเจนจากการต่อสู้ แต่สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม จากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความสำนึกผิดและความสำนึกในสิ่งที่ตนเองได้ทำ

“ข้าขอโทษจริงๆ หลงเหยียน ข้าไม่ควรทำเช่นนี้” เจี้ยนหาวกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและจริงใจ

หลงเหยียนมองไปที่เจี้ยนหาวด้วยสายตาที่อบอุ่นและแสดงความเข้าใจ “ทุกคนทำผิดพลาดได้ เจี้ยนหาว สำคัญที่เราจะเรียนรู้จากมัน ข้ายอมรับคำขอโทษของเจ้า”

ปรมาจารย์เหยียนก้าวเข้ามาใกล้และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็ง “การต่อสู้ในวันนี้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความสามารถของพวกเจ้า แต่สำคัญยิ่งกว่าคือการเรียนรู้ที่จะให้อภัยและเข้าใจในความผิดพลาด”

หลี่ฉางยิ้มให้เจี้ยนหาว “ข้าหวังว่าเราจะได้ฝึกฝนและพัฒนาตนเองไปด้วยกัน ทุกคนในนิกายหมอกมหาสมุทรคือพี่น้องกัน”

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับมาอบอุ่นและเป็นมิตร เพื่อนร่วมกลุ่มต่างพากันแสดงความยินดีในความสำเร็จของหลงเหยียนและความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเจี้ยนหาว

เจ้าขนเงินกระโดดลงจากบ่าของหลี่ฉางแล้ววิ่งมาหาหลงเหยียน มันเลียหน้าเขาเบาๆ แสดงความห่วงใยและความยินดี

ปรมาจารย์เหยียนยิ้มและพยักหน้า “ข้าเชื่อว่าเจ้าทุกคนจะเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนานิกายหมอกมหาสมุทรให้เจริญรุ่งเรืองต่อไป”

แสงแดดส่องสว่างอบอุ่นท่ามกลางลานฝึกที่เงียบสงบ ศิษย์ทุกคนรู้สึกถึงความร่วมมือและความสามัคคีที่เกิดขึ้น การพูดคุยหลังการต่อสู้ในวันนี้ไม่เพียงแต่เป็นการฟื้นฟูความสงบสุข แต่ยังเป็นการสร้างความเข้มแข็งและความหวังให้กับทุกคนในนิกายหมอกมหาสมุทร

ลานฝึกที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบสงบเริ่มเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยอย่างอบอุ่นหลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่และลมเย็นที่พัดผ่านให้ความสดชื่น ใบไม้ที่ร่วงลงมาจากต้นไม้ใหญ่เพิ่มความงดงามให้กับบรรยากาศโดยรอบ

เหล่าศิษย์จากนิกายหมอกมหาสมุทรเข้ามาล้อมรอบหลงเหยียนที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา แต่ละคนแสดงความห่วงใยและความยินดีต่อความกล้าหาญและความสามารถของเขา เจ้าขนเงินกระโดดเล่นรอบๆ พร้อมกับส่งเสียงเหมียวอย่างมีความสุข

ปรมาจารย์เหยียนมองหลงเหยียนด้วยสายตาเมตตาและพยักหน้า “หลงเหยียน เจ้าทำได้ดีมาก เจ้าแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความแข็งแกร่งของเจ้า ข้าภูมิใจในตัวเจ้า”

หลงเหยียนยิ้มออกมาแม้จะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ “ขอบคุณท่านปรมาจารย์ ข้าพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องนิกายของเรา”