มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก!

“ค่อย ๆ หายใจ ไม่ต้องรีบ เราอยู่ในถ้ำมายาสวรรค์แล้วคงจะยากที่ใครจะตามพวกเราเจอ” ชายที่มีผมสีเงินกำลังพูดกับเธออยู่ ตอนนี้ค่อนข้างคุ้นเคยกับใบหน้าของอานนท์เมื่อมีผมสีเงินแล้ว ปลายฝนมั่นใจว่าต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน

ภาพความฝัน ความทรงจำ แต่ภาพนิมิตคงใกล้เคียงกับนิยามของภาพที่เกิดขึ้นในหัวของเธอมากที่สุด หนนี้ในภาพนิมิตเธอกำลังอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง มันดูคุ้นตาแต่เธอกลับนึกไม่ออกว่าทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับมันนัก

ในภาพนิมิตคราวนี้เหมือนเธอเองกำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งหนีอะไรมาสักอย่าง มีการกล่าวถึงพ่อของเธอในภาพนิมิตแต่ปลายฝนคิดว่าอาจเป็นไปได้ที่จะเป็นพ่อของเธอที่เป็นพระราชาในปัจจุบัน เธอยังคงคิดว่าภาพนิมิตนี้อาจสื่อถึงอนาคตของเธอก็เป็นได้ แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่มันจะเป็นเธอในชาติภพอื่น สมองของเธอค่อนข้างล่องลอยเมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ เธอไม่อาจหาคำตอบได้เลย

ภายในภาพนิมิตหนนี้ไม่มีอะไรไปมากกว่าพูดคุยให้กำลังใจกันและกัน จนสุดท้ายภาพก็ตัดไปเมื่อเธอและเขารู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังตามพวกเธอมาจนเจอ

ภาพนิมิตของเธอก็ยังดูไร้ประโยชน์เช่นเคย มีเพียงภาพภายในถ้ำเท่านั้นที่ปลายฝนรู้สึกติดอยู่ในใจ ถึงเธอจะไม่เคยได้ยินว่าถ้ำใดที่มีชื่อว่าถ้ำแยกสวรรค์ แต่สภาพภายในถ้ำมันรู้สึกคุ้นตามากอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากพยายามคิดทบทวนมาหลายวัน ปลายฝนคิดว่าเธอได้คำตอบแล้ว มันควรจะเป็นถ้ำรังรักสาวสูงศักดิ์กับพ่อหนุ่มแห่งแสงที่เธอเพิ่งไปมา เนื่องจากในภาพนิมิตไม่ได้แสดงให้เห็นถึงปากทางเข้าถ้ำ มีเพียงสภาพภายในถ้ำเท่านั้น มันจึงยากที่เธอจะยืนยัน

ดังนั้นจะเรียกว่าเธอได้คำตอบแล้วก็ไม่ถูกต้องเสียทีเดียว ต้องบอกว่าเธอรู้จักและเคยไปมาเพียงแค่ถ้ำนั้นถ้ำเดียวเสียมากกว่า หากจะนับรวมกับถ้ำใต้วิหารพฤษภ ก็ตัดมันทิ้งได้เลย สภาพภายในถ้ำใต้วิหารพฤษภต่างกับในภาพนิมิตของเธออย่างสิ้นเชิง

เมื่อมีเพียงถ้ำสองแห่งเท่านั้นที่เธอเคยไปมา และหนึ่งในนั้นเธอมั่นใจว่าต้องไม่ใช่ ก็จะเหลือเพียงหนึ่ง เมื่อบวกกับความรู้สึกอันคุ้นเคย เธอจึงมั่นใจว่าถ้ำในนิมิตของเธอมีความเป็นไปได้ที่จะใช่ถ้ำรังรักสาวสูงศักดิ์กับพ่อหนุ่มแห่งแสง

เนื่องจากหลายวันที่ผ่านมา ไม่มีใครให้เบาะแสถึงที่อยู่ของอานนท์ได้เลย บวกกับชีวิตเจ้าหญิงของเธอนั้นไม่ค่อยมีอะไรให้ทำนัก เธอจึงคิดว่าภาพนิมิตที่เธอเพิ่งได้มาจากกษาปณ์กุมภ์อาจเป็นเบาะแสเดียวที่จะพาเธอไปหาอานนท์ได้ ช่างเป็นการเดาสุ่มที่เลือนลอย แต่เมื่อไม่มีอะไรให้ทำนัก การหาคำตอบในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็ดูจะเป็นการแก้เบื่อได้ดีเช่นกัน

เมื่อคิดว่าอานนท์อาจจะอยู่ที่ถ้ำรังรักนั่น ปลายฝนก็อยากจะลองไปที่นั่นดู จะได้เจออานนท์หรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้ปลายฝนแค่อยากหาอะไรทำมากกว่ามานั่งกร่อยอยู่ในพระราชวังเช่นนี้

“นั่นองค์หญิงจะไปไหนมิทราบ?” เสียงธัญญ่าดังขึ้นเมื่อเธอเห็นปลายฝนเปลี่ยนเครื่องแต่งเป็นชุดลำลองที่เธอเห็นบ่อย ๆ เมื่อครั้งที่ออกไปปฏิบัติภารกิจด้วยกันในวันวาน

“ฉันเบื่อน่ะ ฉันอยากไปข้างนอกหน่อย” ปลายฝนยิ้มอ้อน ๆ ให้กับธัญญ่า

สำหรับปลายฝนแล้วไม่ว่าจะดิเรกหรือธัญญ่าก็เข้มงวดกับเธอไม่ต่างกัน ดีไม่ดีธัญญ่าอาจตึงเครียดกว่าดิเรกเสียอีก ผลเหตุที่ปลายฝนเลือกธัญญ่าเป็นเพราะเธอเชื่อว่าเธอกับธัญญ่านั้นเริ่มสนิทกันแล้วและธัญญ่าเป็นผู้หญิงเช่นเดียวกันกับเธอ การจะพูดคุยอะไรก็น่าจะง่ายกว่าอีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายอย่างดิเรก แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย เมื่อมากลายเป็นองครักษ์ประจำตัวเธอ ธัญญ่ากลับเงียบและขึงขังยิ่งกว่าเดิม อาจเป็นเพราะยังใหม่กับตำแหน่งใหม่อยู่ และนานวันไปเธอคงจะผ่อนคลายมากกว่านี้ ซึ่งปลายฝนหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

“จะไปตามหาอานนท์อีกแล้วใช่ไหม? องค์หญิง” ธัญญ่ารู้ทันเธอจริง ๆ “ล้มเลิกความตั้งใจเถอะค่ะ องค์หญิงก็น่าจะรู้ว่าเขาไม่ได้กลับไปที่โรงเรียนอีกแล้ว ถ้าไม่เชื่อจะให้ฉันต่อสายตรงหาผอ.ธาวิสให้ก็ได้”

ปลายฝนส่ายหัวปฏิเสธทันที แล้วเธอก็พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า “ไม่ ฉันไม่ได้จะไปที่โรงเรียน ฉันจะไปที่อื่นต่างหาก”

“ที่ไหน?” ธัญญ่าถามออกมาห้วน ๆ

“ความลับจ้ะ” ปลายฝนไม่คิดมากกับท่าทีของธัญญ่า เธออมยิ้มขณะตอบ