Reborn go oh เป็นชาวไร่และราชัน ณ ต่างโลก

ตอนที่ 53.3 จางฮานมีจิตสำนึก?

        จางฮานทำหน้าฝืนยิ้ม “เอาล่ะ.. เฮ้ พวกเจ้าน่ะ ฮูหยินของข้านำอาหารยามดึกมาให้ พวกเจ้าพักผ่อนซักหน่อยเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาทำส่วนที่เหลือให้เสร็จ ไม่เกิน2ชั่วโมงนี้เราจะได้กลับไปพักผ่อนที่เรือนกัน”

        ทุกคนทำความเคารพจางฮาน และฮูหยิน รับขนมแล้วเดินออกไปภายนอก

        ฮูหยิน “ท่านพี่ก็อย่าหักโหมเกินไปนะเจ้าค่ะ แม้ท่านจะแข็งแกร่ง แต่การไม่หลับนอนหลายวันติดต่อกัน แต่ท่านก็อาจจะเสียสุขภาพได้นะ”

        จางฮาน “ข้ารู้แล้วๆ วางใจเถอะ เมื่องานเรียบร้อย ข้าก็จะพักแล้วล่ะนะ”

        ฮูหยินยิ้ม พลางมาไปทางสาวใช้ “ท่านพี่ ท่านเห็นว่าลิ่วเอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง? ปีนี้นางก็20แล้วนะ เหมาะที่จะให้ท่าน..”

        จางฮานรีบโบกมือ “เอาอีกแล้วนะฮูหยิน! ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่ามิคิดจะมีอนุ ข้าจะมีแต่เจ้าเป็นภรรยาผู้เดียวเท่านั้น!”

        ฮูหยินถอนหายใจ “ท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านเพิ่งอายุ70ปี และเป็นจอมยุทธขั้น3 อย่างน้อยๆ ท่านก็ต้องอายุกว่า100ปี จึงเข้าสู่วัยชรา ส่วนข้าคงมิอาจบรรลุขั้น2ได้ การที่ข้าตั้งครรภ์ครั้งนี้ให้ท่านได้ คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะมอบให้ตระกูลตงฟางได้ ตอนนี้ข้าก็50แล้ว ข้าคงมีอายุอีกอย่างมากก็10ปี ดังนั้น ข้ามิต้องการให้อยู่อย่างอ้างว้างเมื่อไม่มีข้า”

        จางฮานประคองกอดนาง “น้องพี่ไม่ต้องพูดแล้ว หากเมื่อ20ปีก่อน มิใช่เจ้าเสี่ยงตายช่วยชีวิตของข้าไว้! มีหรือที่เจ้าจะบาดเจ็บ และ.. เอาล่ะเลิกพูดเถอะนะ.. ลิ่วเอ๋อ เจ้าพาฮูหยินกลับไปพักผ่อนที่เรือน ก่อนรุ่งเช้า ข้าจะกลับไปดูแลนางอีกที”

        หลังจากฮูหยินออกไปแล้ว จางฮานนั่งมองขนมห่อใบไผ่อุ่นๆ ในมือ ถอนหายใจ พลางมองออกไปยังพระจันทร์2ดวง นอกหน้าต่าง

        “ฮูหยิน หากเจ้ารู้ว่าข้ามีส่วนในภัยพิบัติของตระกูลครั้งนี้ เจ้าจะอภัยให้กับข้าหรือไม่? .. หากเจ้ารู้ว่าข้าได้สมสู่กับหญิงอีกหลายคน เพื่อให้พวกนางคลอดลูกของข้าออกมา แล้วกินพวกเขาเป็นโอสถ เจ้าจะ....”

        อินทราถอนหายใจ จางฮาน ก็ในเมื่อเจ้าเริ่มรู้สึกสำนึกผิด แล้วเหตุใดมิยอมกลับตัวกลับใจเล่า!? หลายวันนี้อินทรามีโอกาส2ครั้ง ที่จะพูดอย่างเปิดอกกับจางฮาน หวังให้เขายอมรับผิด แล้วแก้ไขความผิดพลาด! .. แต่เขากลับปฏิเสธเพียงอย่างเดียวเลย ว่ามิได้ทำสิ่งใดผิดกับตระกูล!? และมิใช่ไส้ศึกอะไรทั้งนั้น!

        อินทราลองเชื่อมตาทิพย์กับมันเซียง มันก็กำลังอยู่กับหญิงสาว3คน ในห้องลับใต้ดิน ทำกิจบางอย่างแบบไม่ใส่เสื้อผ้ากัน .. เช่นเดียวกับเมื่อตอนหัวค่ำ ห้องเดิม แต่เปลี่ยนผู้หญิงบางคน.. อินทราก็ปิดตาทิพย์ ถอนหายใจอีกครั้ง!

        เจียวิน “อินทรา ดูท่าจากจะเหนื่อยมากแล้วนะ ไปพักผ่อนก่อนดีไหม?”

        อินทรา “ไม่เป็นไรหรอก ข้ามิได้เหนื่อย เพียงนึกถึงปัญหาบางประการเท่านั้น”

        ชิงชิง “ข้าว่าพี่ใหญ่ไปพักผ่อนก็ดีนะ ไปพร้อมกันทั้ง3คน (เจียวินกับไซซี) นั่นแหละ ที่เตียงเดียวกันด้วยนะ.. พรุ่งนี้รุ่งเช้าก็ค่อยกลับมากันก็ได้ (ฮิฮิ) แต่ก็อย่าได้ทำการใดให้มันเหน็ดเหนื่อยเกิดไปกันนักล่ะ!”

        ไซซีทำตาเขียวมองใส่ชิงชิง พร้อมกับทำท่าทีเขินอาย หายใจติดขัด จับแขนนึงของอินทราไว้ พูดเสียงเบาคล้ายยุงบิน “อินทรา คืนนี้.. ข้าว่า.. ข้ากับเจียวิน .. จะปรน นิบัติ เจ้า .. จะดี หรือไม่?”

        เจียวินก็หน้าแดง ก้มหน้าและจับแขนอีกด้านของอินทราไว้เช่นกัน

        ซงหาน หงชิง ซุนกวน ไม่ได้กล่าวคำอันใด เพียงยิ้มน้อยๆ เท่านั้น

        อินทราจับมือของคู่หมั้นทั้งสอง อย่างนุ่มนวล “เวลานี้ยังมิควรสิ่งนั้นหรอกนะ เอาไว้วันแต่งงานของพวกเรา รอเวลามงคลของการเข้าเรือนหออย่างถูกต้องตามธรรมเนียม ย่อมจะดีกว่ามาก”