“มันวิ่งเตลิดไปทางโน้นแล้ว ตามจับมาให้ได้ !!!”
เสียงชายชราะโลั่นขณะขี่ม้าไล่ตามวัวสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่ ที่กำลังมุ่งไปทางประตูหน้าของฟาร์มโดยมีสุนัขคู่ใจและเด็กหนุ่มอีกคนวิ่งตามมาอย่างกระชั้นชิด
บ่วงบาศในมือของตาแก่ถูกเหวี่ยงไปคล้องคอสัตว์สี่ขาอย่างแม่นยำมันดิ้นรนต่อสู้อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหมดแรงยอมให้ลากตัวกลับไปยังคอกแต่โดยดี
“แกมันไม่เอาไหน เจมส์!”ชายสูงวัยตวาดหนุ่มน้อยอย่างหัวเสีย แล้วกล่าวต่อไป
“โชคดีที่ฉันเป็คาวบอยเก่าถึงจับวัวตัวนั้นกลับมาได้ แกสะเพร่าปล่อยให้มันหลุดออกไปได้ยังไง”
“ขอโทษครับลุงเฮนรี่พอดีผมเปิดคอกเข้าไปกวาดขี้วัว แล้วลืมปิด มันเลยเตลิดออกไปได้น่ะครับ”เด็กหนุ่มร่างผอมหน้าตาซูบเซียวสารภาพผิด
“นี่ถ้าแกไม่ใช่หลานของฉัน คงไล่แกออกไปนานแล้วั้แ่พ่อแม่แกตายจากอุบัติเหตุรถยนต์ แล้วทิ้งแกให้เป็ภาระของฉันมีแต่เื่ทำให้ฉันกลุ้มใจทุกวัน อยากจะบ้าตายจริง ๆ “ลุงเฮนรี่บ่นก่อนจะเดินออกไปทางอื่น
เจมส์เดินไปนั่งพักใต้ต้นไม้ก่อนจะยื่นแครอทหัวหนึ่งให้กระต่ายน้อยสีน้ำตาลเข้มแทะกินจากมืออย่างเอร็ดอร่อย
“โกโก้ ฉันก็มีแต่เ้าเท่านั้นที่เป็เพื่อนสนิทเด็กกำพร้าอย่างฉันมีแต่คนบูลลี่และคอยรังแก ไม่มีใครรักฉันเลย”
กระต่ายสีน้ำตาลอ่อนอีกตัวก็วิ่งมาสมทบขอกินแครอทบ้าง
“เอ้า แกอีกตัวนะไมโล นี่แน่ะ กินเยอะ ๆ นะ กล้วยหอมที่แกชอบก็มี”
แววตาสดใสเป็ประกายของโกโก้จ้องมองเจมส์ราวกับจะบอกว่ามันรักเขามาเพียงใด
โฮ่ง โฮ่ง เสียงสุนัขพันธุ์เวลช์ คอร์กี้ ( Welsh Corgi )เห่าไล่ฝูงเป็ดไก่ที่เดินหากินอยู่กลางสนามในฟาร์ม
“บาร์โก้ แกมันจอมแสบจริง ๆ เลยนะ ดักกี้เชอรี่ เฮนน่า มากินเมล็ดข้าวโพดทางนี้ มาสิ มาเร็ว”เด็กหนุ่มพูดกับหมาและร้องเรียกเป็ดไก่
รถบัสจากโรงเรียนแล่นมาจอดอยู่หน้าประตูของฟาร์มเด็กชายและหญิงคู่หนึ่งก้าวลงจากรถ ก่อนจะเปิดประตูรั้วเข้ามา
“เออนี่ เจมส์แกอย่าลืมเตรียมอาหารให้แมวด้วยนะ พักนี้มันดูผอมไป แกให้มันกินไม่อิ่มหรือเปล่า”เด็กหญิงสั่งลูกพี่ลูกน้อง
“ฉันเตรียมปลาแซลมอนบดไว้ให้นังมีโอแล้วบางทีก็เห็นมันวิ่งไล่จับนก จับหนูมากิน คงไม่อดอยากหรอกนะ”
“งั้นก็ดีแล้ว”เด็กหนุ่มสะพายกระเป๋ากล่าวก่อนจะเดินเข้าบ้านไปพร้อมเด็กสาว
เจมส์ลุกเดินไปทางคอกหมูก็มีไก่งวงตัวผู้กางปีกพองขนหางราวกับจะท้าตีกับเขา
“อะไรของแก ก๊อบบี้ฉันไม่มีเวลามาให้แกจิกตีนะ”
เด็กหนุ่มตักหัวอาหารจากถังเทลงในรางแล้วเรียกหมูสีดำตัวใหญ่
“เอ้าเ้าบูตะ มากินอาหารของแกซะ”
หญิงวัยกลางคนเดินมาหาเขา “เจมส์ป้าทำพายฟักทองมาให้ พรุ่งนี้เป็วันฮัลโลวีนแล้ว เธอคงไม่ได้ออกไปเล่นกับเพื่อนข้างนอกป้าเลยแกะสลักฟักทองมาให้เธอเล่นด้วย”นางกล่าวแล้วยื่นถาดขนมพร้อมลูกฟักทองแกะเป็หน้าปีศาจแก่หนุ่มน้อย
“ขอบคุณครับป้ามาธา”
บ่ายวันต่อมา
ลุงเฮนรี่กับครอบครัวขนสัมภาระใส่รถแวนคันโตก่อนที่จะสั่งกับเจมส์
“พวกฉันจะไปตากอากาศต่างเมืองสักสัปดาห์แกอยู่ทางนี้เฝ้าฟาร์มให้ดีล่ะ อย่าปล่อยให้มันหนีออกไปอีกนะ”
“รับรองครับ ลุงเฮนรี่”เด็กหนุ่มกล่าวแล้วมองรถของลุงแล่นออกไปก่อนที่เขาจะปิดประตูรั้วแล้วเดินมานั่งอย่างเหงาหงอยใต้ต้นแอปเปิ้ล
ภาพอดีตเมื่อเขายังเล็กที่ถูกบรรดาเด็กเพื่อนบ้านรังแก
บ้างก็ใส่ร้ายว่าเขาแกล้งผลักเพื่อนหกล้มและมาฟ้องลุงเฮนรี่ จนเขาถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปเล่นกับเด็กคนไหนอีก
เป็สาเหตุที่ต้องอยู่อย่างเดียวดายคล้ายเป็ส่วนเกินในบ้านของลุง
ค่ำคืนนั้น เจมส์นำตะเกียงฟักทองที่ป้ามาธาทำให้ไปแขวนไว้กับกิ่งไม้หน้าฟาร์ม พร้อมจุดเทียนไขในลูกฟักทองให้ส่องสว่าง
เขายืนมองดูอยู่ครู่หนึ่งเมื่อไม่เห็นว่าจะมีใครมาเล่นด้วย ก็เดินกลับเข้าไปในบ้านนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเผลอหลับไป
กลางดึกคืนนั้น เขาก็ต้องใตื่นเมื่อได้ยินเสียงโครมใหญ่ ตามด้วยเสียงสัตว์ใหญ่น้อยในฟาร์มร้องกันระงมเจมส์จึงวิ่งออกไปดูก็พบ...
อุกกาบาตก้อนใหญ่ความกว้างราวห้าเมตรตกกระแทกพื้นสนามหญ้าหน้าบ้านจนกลายเป็หลุมลึกและกว้างความร้อนจากการเสียดสีกับบรรยากาศโลก เผาไหม้ดินบริเวณหลุมจนส่งกลิ่นหอมคละคลุ้ง
ลมหนาวที่พัดผ่านช่วยให้ความร้อนของวัตถุจากนอกโลกคลายตัวเหล่าสรรพสัตว์ใหญ่น้อยพากันไปเลียกินง้วนดินอย่างเอร็ดอร่อย
เจมส์ยืนมองอยู่พักหนึ่งแล้วก็เดินกลับไปนอน โดยหารู้ไม่ว่าที่ด้านนอกนั้น บรรดาสัตว์กำลังทยอยกลายร่างเป็คนหลังจากกินดินในหลุมใหญ่
แอ้ด... เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นขณะที่เจมส์หลับใต้ผ้าห่ม
ใครบางคนก้าวช้า ๆไปยังเตียงนอนของเด็กหนุ่ม
ก่อนจะจุมพิตลงบนปากของเขา
เจมส์ลืมตาขึ้น พบกับใบหน้าของหญิงสาวั์ตาสีดำกลมโต มีประกายแวววาว คล้ายกระต่ายตัวโปรดของเขา รอยยิ้มเ้าเล่ห์ประดับบนริมฝีปาก
"เจมส์...นายกลัวฉันเหรอ?" เสียงเธอหวานละมุนแต่มีกลิ่นอายของความเย้ายวน
เขาถอยหลังจนแผ่นหลังแนบกับหัวเตียงกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ "เธอเป็ใคร..."
“จำฉันไม่ได้เหรอ ฉันโกโก้ไง”
หญิงสาวโน้มตัวเข้าใกล้มือเล็กไล้ไปตามสันกรามของเขา
"ฉันรอคืนนี้มานานแล้ว..."
ความอบอุ่นจากปลายนิ้วเธอทำให้เขาสั่นไหวโกโก้ก้มลงกระซิบชิดหู
"รู้ไหม เวลากลางวันฉันได้แต่มองนาย... แต่คืนนี้ฉันได้ัั"
เจมส์ถามหล่อน “ทำไมเธอกลายร่างและพูดภาษาคนได้ล่ะ”
กระต่ายสาวตอบ “ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันรู้แต่เพียงว่าฉันเริ่มมีจิตสำนึกของความเป็มนุษย์หลังจากกินดินในหลุมดาวตกนั่นแล้วและฉันก็อยากจะตอบแทนความเมตตาที่คุณป้อนอาหารให้ฉันกินทุกวัน”
แล้วเธอก็ผลักเขาลงบนเตียง
โกโก้ปลดเปลื้องอาภรณ์สีน้ำตาลออกเผยให้เห็นดอกบัวคู่มียอดสีชมพู หล่อนขยับตัวเข้าใกล้ใบหน้าชายหนุ่มให้เขาได้สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายข้าวหุงสุกใหม่แล้วโอบคอของเขาให้ปลายจมูกแนบชิดก้อนเนื้ออ่อนนุ่ม คลึงเคล้าอย่างแ่เบา
กระต่ายสาวในร่างคนขยับลงมาจัดการกับกางเกงของเจมส์แล้วใช้มือข้างขวารูดแท่งไอติมหวานเย็นของเขาขึ้นลงช้า ๆก่อนจะใช้ปลายลิ้นตวัดกวาดไปรอบดอกเห็ดสีแดงระเรื่อ
หนุ่มน้อยครางเบา ๆ มือของเขาลูบเรือนผมของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
เมื่อเห็นว่าแข็งตัวได้ที่ดีแล้วโกโก้ก็ลุกขึ้นนั่งคร่อมก่อนจะเสียบปลั๊กของเจมส์เข้ากับถ้ำน้อยอย่างเชื่องช้าจนสุดทางเด็กหนุ่มครางอีกครั้ง
จากนั้นโกโก้ก็ส่ายเอวเป็วงกลมคล้ายเครื่องปั่นผสมอาหาร บดขยี้แก่นกายของหนุ่มเจมส์อย่างเมามันมีจังหวะตอดรัดในบาง่ เสียงหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นแรง น้ำมันเครื่องหยาดเยิ้มออกมาเนืองนองเต็มหว่างขาของเขา
สาวงามจับมือของเ้านายหนุ่มมาััซาลาเปาสองลูกแล้วเร่งสปีดของลูกสูบให้เร็วแรงขึ้นกระทั่งเจมส์ปลดปล่อยมายองเนสเข้มข้นในถ้ำทองของนางกระต่ายทั้งคู่กระตุกเกร็งร่างกายก่อนจะฟุบตัวนอนกอดก่ายกันบนเตียงนุ่มโกโก้หอมแก้มของเจมส์ ถามเขา
“มีความสุขไหมคะที่รัก”
“สุขที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยได้รับ”เขาหอมแก้มเธอบ้าง
“ให้ฉันแจมบ้างสิ”เสียงใสของหญิงสาวอีกคนดังมาจากประตูห้อง
“มีโอ เธอมาั้แ่เมื่อไหร่?” โกโก้ถามด้วยความใ
“ก็ั้แ่เธอเข้ามาในห้องเจมส์น่ะแหละฉันแอบดูอยู่นานแล้ว ลีลาเด็ดไม่เบาเลยนะเธอ” แมวดำที่กลายร่างเป็คนกล่าวก่อนจะคืบคลานขึ้นบนที่นอนมาแนบชิดร่างของเจมส์คนละฝั่งกับโกโก้
“เชิญมาร่วมสนุกด้วยกันเลย”กระต่ายสาวกล่าว
“เธอไม่หึงเหรอ โกโก้” เจมส์ถามหล่อน
“ไม่หรอกพวกสัตว์อย่างฉันไม่คิดเยอะเหมือนมนุษย์หรอกนะ เราทำไปตามสัญชาตญาณ”
มีโอใช้ลิ้นสาก ๆเลียไปตามร่างกายของเจมส์ ก่อนจะปลดชุดสีดำออกแล้วใช้เป๋าฮื้อของหล่อนถูไถบนขาของเขา จนมีเจลใสไหลออกมาเปียกแฉะนองผ้าปูเตียง
โกโก้จับตัวเจมส์เลื่อนลงนอนราบเพื่อให้มีโอเสียบปลั๊กเข้ากับถ้ำของนาง ส่วนกระต่ายสาวขึ้นไปนั่งคร่อมบนหมอนให้เจมส์ได้ใช้ลิ้นสำรวจห้องลับของหล่อนบ้าง
แมวสาวส่ายเอวโยกคลึงแท่งเสาของชายหนุ่มเธอเป็เหมือนไฟที่เผาไหม้หัวเทียนทุกััของเขา
หนุ่มเจมส์แม้อาภัพครอบครัวแต่ธรรมชาติได้ชดเชยสิ่งหนึ่งให้เขา นั่นคือัตัวใหญ่ยาวเกือบฟุตใช้เป็อาวุธต่อสู้กับสาว ๆ ผู้โชคดี
เสียงกระเส่าของโกโก้ปนกับเสียงครางของมีโอ คล้ายดนตรีประสานกับเสียงซี้ดของหนุ่มเจมส์ เป็เวลาราวสิบนาทีเด็กหนุ่มก็เปียกปอนไปทั้งใบหน้าและหว่างขาก่อนทั้งสามจะหมดแรงนอนกอดกันอย่างสุขสม
ท่ามกลางแสงจันทร์บนนภาอันเจิดจ้าเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ในฟาร์มที่กลายร่างเป็คนก็จับคู่กันข้ามสายพันธุ์
วัวกับม้า สุนัขกับหมู เป็ดกับไก่
คืนฮัลโลวีนปีนี้ผ่านไปด้วยความหฤหรรษ์ของหลายชีวิต
เช้าวันรุ่งขึ้น
เจมส์ตื่นมาพบกว่าโกโก้และมีโอกลับคืนร่างเป็กระต่ายและแมวตามเดิมแล้ว
เขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าก่อนจะเปิดประตูออกไปดูภายนอกบ้าน ก็เห็นสรรพสัตว์คืนสภาพเดิมทุกตัวเช่นกัน
หรือว่าเราฝันไป
หนุ่มกำพร้ายังดำเนินชีวิตไปตามปกติในฟาร์มแห่งนั้น
คืนต่อมา ในเมืองแครอทซิตี้
ริมถนนที่รถแล่นขวักไขว่แสงไฟตกกระทบสามหนุ่มที่เดินอยู่บนฟุตบาธร่างหนึ่งเป็ชายกล้ามโตสูงใหญ่ในชุดสีน้ำตาล อีกหนึ่งเป็ชายอ้วนในชุดสีดำและชายร่างเล็กในชุดลายครีมน้ำตาล
พวกเขาเดินผ่านหญิงสาวในชุดเซ็กซี่กระโปรงสั้น เสื้อเกาะอก ที่นั่งบนเบาะมอเตอร์ไซค์ฮาเล่ย์คันโต
“ว่าไงจ๊ะ สาว ๆ ไปเที่ยวกับพี่มั๊ย”หนุ่มร่างใหญ่กล่าวทักทาย
“ถามข้าก่อนดีไหม ไอ้หนู”ชายชุดดำหนวดเครารุงรังกล่าวแทรกมา
“นี่เมียของลุงเหรอ ขอยืมใช้หน่อยสิ”ไอ้กล้ามโตถามกวนบาทา
ลุงหนวดไม่ตอบแต่พุ่งหมัดเข้าใบหน้าของเ้าชุดสีน้ำตาล มันหลบได้หวุดหวิดก่อนจะสวนหมัดเข้าท้องของชายชุดดำจนลงไปนอนฟุบกับพื้น
“เล่นกับใครไม่เล่นไม่รู้จักคาโวซะแล้ว” ไอ้กล้ามโตใช้เท้าเตะคู่ต่อสู้อีกรอบก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาว
“ไอ้แก่นี่เป็ผัวของหนูเหรอ”
“เปล่าหรอก คู่ซ้อมน่ะ” สาวร้อนนั่งผัดแป้งทาลิปสติกบนเบาะรถ
“ถ้างั้นเราไปหาที่เงียบ ๆคุยกันดีไหม”
“ไปสิ กุญแจรถอยู่นี่มีเพื่อนฉันอีกสองคน ครบสามคู่พอดี ขี่ตามกันไปนะ”
สาวสวยพาสามหนุ่มและเพื่อนสาวไปยังสวนสาธารณะกลางดึกในคืนพระจันทร์แจ่มฟ้า
ต่างก็บรรเลงลีลาภายใต้ร่มไม้ใบบังในท่วงท่าต่างๆ เ้าคาโวยกตัวสาวสวยคว่ำหน้ากับม้านั่งยาวในสวน เปิดกันชนท้ายของหล่อน แล้วแทงด้วยฮอตด็อกอันโตใส่ดอกกุหลาบบานฉ่ำรีดเอาวิปครีมหยาดเยิ้มหยดลงบนพื้นหญ้าเย้ยลมเย็นในฤดูหนาว
หลังเสร็จกิจทั้งหมดก็กลับมาตรงจุดพบกันครั้งแรก
“ ขอบใจนะพวกนายทำให้คืนนี้เป็ห้วงเวลาแห่งความสุขสำหรับฉัน ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ”หนึ่งในสามสาวถามชายชุดสีน้ำตาล
“ฉันชื่อคาโว ส่วนไอ้ชุดดำนี่ชื่อบูตะแล้วเสื้อลายนั่นชื่อบาร์โก้ ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะ”
“แน่นอนถ้าคิดถึงก็มาหาพวกเราแถวนี้แหละ ฉันมาเที่ยวเป็ประจำ”
ที่ห้องนอนของเจมส์
นี่เป็คืนที่สองหลังจากพวกสัตว์กลับกลายเป็คนในยามรัตติกาลโกโก้ยังมาทำกิจกรรมบนเตียงกับเจมส์ แล้วนอนคุยกันต่อหลังออกกำลังกาย
“ทำยังไงจะให้พวกฉันกลายเป็คนถาวรได้นะนี่ต้องกลับเป็กระต่ายในตอนเช้า ฉันรู้สึกไม่โอเคเลย”หล่อนซบหน้าอยู่บนอกของชายหนุ่ม
“ฉันก็อยากให้เธอกลายเป็คนตลอดไปเหมือนกันแต่ยังไม่รู้จะช่วยเธอได้ยังไงหรอกนะ ที่รัก”เจมส์กล่าวพร้อมกับลูบเรือนผมอันนุ่มสลวยของโกโก้
เช้าวันรุ่งขึ้น
หนุ่มน้อยนำฟางอัดก้อนมาให้วัวในคอกกิน
“เอ้ากินซะ คาโวเมื่อคืนพวกแกพากันไปเที่ยวที่ไหนมา ระวังคนเขาจับแกไปส่งโรงเชือดฉันไม่รู้ด้วยนะ”
“มอ...”
เ้าวัวสีน้ำตาลร้องตอบคำของเจมส์
“อู้ด อู้ด...”เสียงหมูดำในคอกข้างเคียงร้องตาม
“แกก็ด้วยบูตะอย่าติดนิสัยชอบเที่ยวของคาโวให้มากนัก เ้าบาร์โก้เช่นกัน”
“โฮ่ง โฮ่ง” สุนัขลายด่างเห่าสมทบ
ไก่โต้งตัวใหญ่ะโขึ้นไปเกาะรั้วคอกแล้วโก่งคอขันเสียงดัง
“เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก”
แม่ไก่สีทองนอนกกไข่ในรังหญ้าร้องเสียงดังกะต้าก
“แกไม่ต้องกกหรอก ฉันจะเอาไข่ไปกินเฮนน่า” เจมส์ล้วงมือหยิบไข่ไก่หลายฟองใส่ตะกร้า
คืนที่สามหลังอุกกาบาตตกในฟาร์ม
พวกสัตว์กลายร่างเป็คนนำโดยเ้าวัวคาโวพร้อมสมุนอีกหลายสิบตัวบุกเข้าเมืองแครอทซิตี้ เป้าหมายคือห้างร้าน ธนาคารบ้านเรือนผู้คน
รายงานข่าวด่วนออกทีวีรอบดึก
“ซุปเปอร์มาร์เก็ตในเวลาปิดห้างถูกทุบกระจกเข้าไปขโมยข้าวของอุปโภคบริโภคจำนวนมาก
รปภ.ของธนาคารถูกคนร้ายบังคับให้บอกรหัสตู้เซฟ ก่อนทำร้ายจนสลบ แล้วก็ขนเงินออกไปหมด
บ้านหลังใหญ่ของคนมีฐานะถูกปล้นจับผู้หญิงและเด็กสาวไปล่วงละเมิด ส่วนผู้ชายถูกทำร้ายสาหัส
ทางการตำรวจเมืองแครอทซิตี้กำลังติดตามจับตัวคนร้ายมารับโทษ”
เ้าสุนัขบาร์โก้ในร่างคนพร้อมสมุนกำลังยัดเยียดความเป็ชายเข้าในสิ่งสงวนของสาวน้อยบ้านเศรษฐีโดยเปิดทีวีดูข่าวไปด้วย
เด็กสาวดิ้นรนสุดชีวิตแต่แขนขาของหล่อนถูกขึงพืดไว้โดยหมู่สัตว์กลายพันธุ์แถมปากยังต้องอมวัตถุนุ่มนิ่มยาวใหญ่ที่พวกมันจับยัดไว้
เมื่อป่วนเมืองสมใจแล้ว เ้าวัวจอมอหังการกับพรรคพวกหนีการติดตามไล่ล่ามาถึงประตูรั้วของฟาร์มก็กลายร่างคืนเป็สัตว์ในเวลารุ่งสางพอดี
รถตำรวจแล่นติดตามมาถึงเรียกเจมส์ไปสอบสวน
“รถพวกนั้นที่จอดด้านนอกไม่ใช่ของผมนะครับไม่ทราบใครนำมาจากไหน” เด็กหนุ่มปฏิเสธข้อกล่าวหาว่ามีส่วนรู้เห็น
“ตำรวจต้องขอพิมพ์ลายนิ้วมือของคุณเพื่อนำไปเปรียบเทียบกับลายมือที่อยู่บนรถทุกคันหากไม่ใช่ลายมือของคุณ ก็เป็อันพ้นผิด”
เจมส์เดินไปที่คอกของคาโวแล้วเอ่ยถามเ้าวัวหัวโจก
“แกไปสร้างวีรกรรมชั่วช้าอะไรมาถ้าทำให้ฉันเดือดร้อน จะจับแกส่งโรงเชือดทำไส้กรอกนะ”
โคสีน้ำตาลส่ายหัวแล้วทำจมูกดังฟุดฟิดก่อนจะเดินหันก้นให้เขา
คาโวคิดถึงความหลังเมื่อวัวสาวแฟนของเขาถูกลุงเฮนรี่ขายไปให้กับโรงฆ่าสัตว์
“คาโว ฉันลาก่อน ฉันจะคิดถึงคุณตลอดไปรักคุณนะ”
เสียงแดรี่ยังดังก้องในจิตใจของเขา แฝงไว้ด้วยความแค้นที่รอวันล้างตลอดมา
คืนที่สี่
คาโวนำทีมสัตว์กลายร่างบุกไปยึดเทศบาลเมืองแล้วประกาศต่อสมุน
“เอาดินจากหลุมอุกกาบาตให้สัตว์ทุกตัวในเมืองกินเมื่อมันกลายร่างเป็คนแล้ว ให้มาช่วยเรายึดเมืองของมนุษย์เราจะต้องครองความยิ่งใหญ่ในโลกแทนพวกคนที่กดขี่ข่มเหงเรามานานแล้ว”
“เราจับนายกเทศมนตรีและคณะไว้ได้แล้วจะให้ทำอย่างไรครับลูกพี่”
“เอาตัวมันไปขังไว้ก่อนเพื่อเป็ตัวประกันต่อรองกับตำรวจ ถ้ามันตุกติกขัดขืนก็ฆ่ามันได้เลย”
เ้าวัวสีน้ำตาลในร่างคนที่มีเขาบนหัวกล่าวแล้วกระดิกหางที่ยังมีติดกาย
ลุงเฮนรี่และครอบครัวกลับมาก่อนกำหนดถึงเมืองแครอทซิตี้ก็พบว่าเมืองกำลังวุ่นวาย รถราจอดระเกะระกะบางจุดมีเปลวไฟลุกไหม้ตามอาคาร
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย”ป้ามาธาอุทานด้วยความใ
พวกสัตว์กลายร่างเข้ามารุมล้อมรถของเฮนรี่ก่อนจะข่มขู่
“ลงมาจากรถเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากตาย”
คนในรถจึงยอมเปิดประตูออกมาแล้วถูกต้อนไปยังที่คุมขัง
ทางฝ่ายเจมส์นั่งดูข่าวทีวีกับโกโก้ในบ้าน
“ขณะนี้เมืองแครอทซิตี้เกิดจลาจลวุ่นวายเมื่อมีตัวประหลาด ร่างเป็คนแต่อวัยวะบางส่วนเป็สัตว์ได้บุกยึดเมืองพร้อมจับกุมนายกเทศมนตรีและประชาชนจำนวนมากไปกักขังไว้ทางตำรวจกำลังระดมพลเข้าต่อสู้ ความคืบหน้าจะรายงานให้ทราบต่อไป”
เด็กหนุ่มกับกระต่ายสาวเห็นข่าวแล้วก็ใ
“นั่นมันพวกคาโวนี่นาทำไมช่างกล้าไปก่อเื่แบบนี้ เราจะทำยังไงกันดี” โกโก้กล่าวด้วยความร้อนใจ
“พวกเราเข้าไปในเมืองกันเถอะเผื่อจะช่วยเกลี้ยกล่อมพวกมันให้หยุดการกระทำนี้เสีย” เจมส์เสนอความเห็น
โกโก้ : “นายคิดว่าจะได้ผลเหรอไอ้พวกคาโวมันหัวดื้อดิบเถื่อนจะตาย”
เจมส์: “แต่เราจะนั่งรอดูความหายนะของเมืองเฉย ๆ งั้นเหรอฉันทนไม่ได้หรอก”
โกโก้: “ถ้ายังงั้นเราก็ไปกันเลย”
เจมส์ขี่มอเตอร์ไซค์โดยมีโกโก้ซ้อนท้ายเข้าไปในเมือง
ผู้คนพากันออกมาเดินเต็มถนนเด็กหนุ่มจึงถามคนที่เดินผ่าน
“คุณครับ ในเมืองเกิดเหตุอะไรบ้าง”
“พวกตัวประหลาดมันจับคนไปขังไว้ในสนามกีฬาโน่นแน่ะไม่รู้มัน้าอะไร ส่วนพวกฉันกำลังจะหนีออกนอกเมือง คุณก็อย่าอยู่แถวนี้เลย”
หนุ่มน้อยกับกระต่ายสาวจึงรีบไปที่สเตเดี้ยมกลางใจเมือง
เมื่อไปถึงก็เห็นรถตำรวจนับสิบคันจอดรอบบริเวณอาคารสนามกีฬา
“ตำรวจได้ปิดล้อมไว้หมดแล้วออกมามอบตัวเสียโดยดี”
พวกคาโวจึงนำเหยื่อบางรายออกมายืนขู่
“ถ้าไม่อยากให้ตัวประกันตายก็จงถอยไปเรา้าพบแต่ประธานาธิบดี” คาโวะโลั่น ส่วนมีโอแมวสาวเอาปืนจ่อหัวเหยื่อ
เจมส์มองไปเห็นใบหน้าหนึ่งในตัวประกันก็อุทาน
“เอ๊ะ นั่นมันลุงเฮนรี่นี่ทำไมมาอยู่ที่นี่ ไหนว่าไปสัปดาห์หนึ่งถึงจะกลับ”
โกโก้: “ท่านคงจะกลับก่อนกำหนดละมั๊งเราต้องหาทางช่วยให้ได้นะ”
ตัวประกันบางคนพยายามดิ้นรนจนหลุดและวิ่งหนี แต่ก็โดนสมุนของคาโวลั่นไกปืนใส่จนล้มฟุบต่อหน้าตำรวจ
ปัง ปัง!!!
เสียงกรีดร้องของประชาชนที่มุงดูยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์มากขึ้น
“เราจะทำยังไงถึงจะหยุดมันได้”เจมส์ร้องถาม
“มีโอก็ไปร่วมมือกับคาโวด้วยเหรอไม่น่าเลย” โกโก้รำพัน
“ฉันรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร”เสียงของใครคนหนึ่งที่ยืนใกล้กันดังมา
เจมส์และโกโก้มองไปดูก็เห็นชายคนหนึ่งมีกระดองเต่าอยู่ที่แผ่นหลัง เป็เสียงของเขานั่นเอง
“หากจะให้พวกมันกลับร่างเป็สัตว์ดังเดิมต้องหาเืของสัตว์สี่เท้าไปหลั่งรดชโลมลงบนก้อนอุกกาบาต เพื่อแก้อาถรรพ์แล้วมันจะไม่กลับมาเป็คนอีกเลย พวกเธอจะหาได้ไหมล่ะ”
“ที่ท่านกล่าวมันเป็ความจริงเหรอท่านรู้ได้อย่างไรว่าจริง” เจมส์ถาม
“ฉันอายุร้อยกว่าปีแล้วนะเคยผ่านเื่ทำนองนี้มาบ้าง มันแก้ได้จริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านกันเถอะเจมส์ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไง”
“นั่นเธอคิดจะทำอะไร โกโก้”
“จะไปไหม ถ้าไม่ไป ฉันจะไปเอง”
เจมส์ยังสงสัยแต่ก็จำต้องพากระต่ายสาวกลับไปยังฟาร์ม
เมื่อไปถึง โกโก้ะโขึ้นไปยืนคร่อมบนก้อนหินอวกาศท่ามกลางความตกตะลึงของเจมส์
“โกโก้ลงมา อย่าทำอะไรโง่ ๆ นะ ไม่นะฉันไม่มีวันยอมเสียเธอไป...”
“ฉันเป็กระต่ายไม่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้ั้แ่แรกแล้ว...เจมส์ นายคือโลกทั้งใบของฉันแต่นายยังมีโลกใบใหญ่กว่านั้นรออยู่ ลาก่อน”
เจมส์ะโขึ้นไปกอดรัดตัวโกโก้ไว้
“อย่าทำอย่างนั้นโกโก้ ฉันจะหาวิธีอื่นอาจจะมีสัตว์อื่นที่ใช้สังเวยแทนเธอ”
“ไม่ฉันทนเห็นเพื่อนสัตว์ในฟาร์มตายไม่ได้ ฉันขอเสียสละเอง ถอยไปเจมส์” กระต่ายสาวดิ้นหลุดและผลักเขาตกจากก้อนศิลาอาถรรพ์
“ชีวิตฉันขอสังเวยเพื่อความสงบสุขของชาวโลก!!!”
สิ้นเสียงของหล่อนโกโก้ยกมีดแทงเข้าที่หน้าท้อง โลหิตพุ่งกระฉูดลงอาบก้อนอุกกาบาตนั้นจนแดงฉาน
ท้องฟ้าะเืเลื่อนลั่น
แสงสีขาวสว่างวาบปกคลุมไปทั่วเมืองแครอทซิตี้
เช้าวันรุ่งขึ้น
เจมส์พบว่าตนเองนอนอยู่ข้างหลุมใหญ่หน้าบ้านส่วนก้อนอุกกาบาตได้หายไปแล้วเหลือเพียงร่างของกระต่ายสีน้ำตาลตัวหนึ่งนอนที่ก้นหลุม
ชายหนุ่มน้ำตาไหลรินเดินไปอุ้มร่างนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด
“โกโก้ กลับมาหาฉันที...”
บรรดาสัตว์ในฟาร์มคืนกลับร่างเดิมพากันมามุงดูเจมส์กอดร่างกระต่าย โดยมีลุงเฮนรี่และครอบครัวยืนมองอยู่ด้านหลัง เพื่อไว้อาลัยให้โกโก้
เวลาผ่านไป 20 ปี
บัดนี้เจมส์กลายเป็หนุ่มใหญ่แต่เขายังคงครองโสดและทำงานในฟาร์มของลุงเฮนรี่เช่นเดิมต่างกันตรงที่ลุงไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงภาพถ่ายแห่งความทรงจำที่ติดบนฝาผนังบ้าน
เขาเดินหิ้วกระป๋องสีออกไปที่รั้วหน้าฟาร์มนั่งลงใช้แปรงจุ่มสีทารั้ว ในใจก็นึกถึงความหลัง
“ลุงของแกไม่อยู่แล้วป้าจะไปอยู่กับลูกที่แอลเอ ส่วนฟาร์มนี้ก็ยกให้แกดูแลต่อไปถือว่าเป็มรดกจากลุงของแกก็แล้วกัน โชคดีนะเจมส์”
เสียงของป้ามาธายังก้องอยู่ในห้วงคำนึง
กำลังคิดเพลิน ๆสักครู่ก็มีรถแวนคันหนึ่งแล่นมาจอดที่บ้านตรงข้าม
ชายหญิงวัยกลางคนก้าวลงจากรถเปิดท้ายยกสัมภาระเข้าไปในบ้าน โดยมีเด็กสาวอายุราว 19ปีในชุดเดรสสีขาวก้าวตามลงมา สาวน้อยคนนั้นเดินช้า ๆ เข้ามาหาเจมส์
“สวัสดี ฉันชื่อโกโก้ แล้วคุณล่ะ”
หนุ่มใหญ่ชะงักงัน จ้องมองใบหน้าของหล่อนแววตาคู่นั้นมีประกายเจิดจรัสเหมือนกระต่ายสาวที่เขาคุ้นเคยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ที่เปื้อนมุมปากเขายังจำได้
สายตาเขาเหลือบไปเห็นเงาของหล่อนที่ทอดยาวบนพื้นเื้ัเป็รูปกระต่ายตัวหนึ่ง
ภาพอดีตมากมายพุ่งพล่านเหมือนสายฟ้าแลบ
เขายิ้มบาง ๆ ตอบสาวน้อย
“สวัสดี ฉันชื่อเจมส์”
“ฉันกลับมาเกิดเป็มนุษย์แล้ว คุณยังรักฉันอยู่ไหม”
“รักสิ ฉันรอเธอมานานแสนนานแล้ว”
ทั้งสองส่งสายตาหวานซึ้งต่อกันด้วยรอยยิ้ม
แล้วเื่ก็จบลง
(แต่งจบเื่วันที่ 10 มีนาคม 2568)
57
