สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย
“ไอวายุ มึงจะไปจริง ๆ หรอ” ถึงแม้จะรู้ว่ายังไงแล้วก็ห้ามวายุไม่ได้แต่อยากให้เพื่อนของเขาทวนความคิดของตัวเองอีกรอบ
“เออ”
“มึงยังไม่รู้จักน้องเขาดีเลยด้วยซ้ำ”
“กูรู้สึกผิดวะ อย่างน้อยกูก็ควรไปขอโทษต่อหน้าลิน”นั่นเป็เหตุผลรอง เหตุผลหลักคือเขารู้ใจตัวเองแล้ว หัวใจที่เคยด้านชากลับรู้สึกมีชีวิตชีวายามคุยกับหญิงสาวและขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้เขาค่อนข้างมั่นใจกับความรู้สึกนี้
“มึงแน่ใจนะ ว่าไม่ให้กูไปด้วย” เซนถามด้วยความเป็ห่วง
“จะไปทำไมแค่ลูกน้องกูก็จะเต็มเครื่องบินและ”
“เออ ๆรักษาตัวด้วยแล้วกันและที่สำคัญรักษาหัวใจมึงดี ๆ ด้วย อย่านึกว่ากูไม่รู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่”
“เออน่า กูไปละ” วายุพร้อมกับลูกน้องของเขาเดินเข้าไปในเกตเพื่อขึ้นเครื่องไปโรมครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครอุ้มหญิงสาวจากไปอีกครั้งเด็ดขาด
โรม อิตาลี
สายตานับสิบจับจ้องไปที่ลีโอนาร์ทและพลอยไพลินเมื่อทั้งสองเข้ามาที่บริษัทพร้อมกันพลอยไพลินกลายเป็สาวออฟฟิตฉบับหวานซ่อนเปรี้ยว ด้วยชุดเกาะอกสีขาวครึ่งตัวโชว์เอวบางมีเพรชเม็ดเล็กห้อยอยู่ตรงรอยบุ๋มบริเวณหน้าท้อง สวมทับด้วยเสื้อสูทสีชมพูพาสเทลกางเกงขายาวสีเดียวกัน ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างสวยงาม
หลายคนอดสงสัยสถานะของหญิงสาวร่างเล็กหน้าเอเชียคนนี้ไม่ได้เพราะลีโอนาร์ทไม่เคยพาคู่ควงคนไหนมาที่บริษัทแม้แต่แพทริเซียที่กำลังเป็ข่าวกับชายหนุ่มตอนนี้
“เื่ที่สั่งเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”ร่างสูงหยุดเดินถามเลขาหน้าห้องก่อนจะเดินเข้าห้องทำงาน
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“เออ...แล้วลินต้องไปทำงานที่ชั้นไหนหรอคะ”เสียงหวานพูดขัดจังหวะการเดินของชายหนุ่ม ชั้นนี้มันเป็ชั้นสำหรับผู้บริหารซึ่งเธอฝึกงานในแผนกออกแบบ ลีโอนาร์ทไม่ได้แจ้งรายละเอียดอะไรเธอเลย
“ห้องนี้ไง เข้ามาสิ” เมื่อเดินเข้ามาสิ่งแรกที่ปะทะเข้าสายตาคือโซฟารับแขกสีดำหรูอยู่กลางห้องด้านซ้ายเป็โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ถัดไปมุมห้องเป็โต๊ะทำงานตัวเล็กพร้อมคอมพิวเตอร์ 1ตัว
“ลินเรียนออกแบบอัญมณีและเครื่องประดับมาถ้าให้นั่งในห้องท่านรองประธานลินเกรงว่าจะไม่เหมาะสม”เธอพูดแย้งขึ้นเมื่อรู้ว่าชะตาว่าจะต้องได้นั่งทำงานในห้องนี้
“ใครเป็คนกำหนดกฎเกณฑ์ อย่าดื่อเลยผมยอมให้คุณเยอะแล้วนะ คุณก็น่าจะรู้” เื่ที่ลีโอนาร์ทยอมให้เธอคือสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอถ้าหากเธอยังไม่พร้อมซึ่งความจริงแล้วชายหนุ่มไม่จำเป็ที่ต้องอดทนเลยด้วยซ้ำด้วยอำนาจและกำลังของชายหนุ่มคงบีบเธอได้ไม่ยาก
“งั้น...ลินขอทำงานในห้องนี้ครึ่งวันเช้าอีกครึ่งวันบ่ายลินขอไปทำงานที่แผนก”พลอยไพลินลองต่อลอง อย่างน้อยก็เจอกันคนละครึ่งทาง เมื่อเธอมีโอกาสได้เข้ามาฝึกงานที่บริษัทแม่เธอก็อยากเรียนรู้งานให้ได้มากที่สุดเพราะน้อยคนนักที่จะได้เข้ามาฝึกงานกับแบรนเดอร์ ยิ่งพนักงานประจำก็ต้องผ่านการทดสอบหลายอย่างกว่าจะได้เข้าทำงานจริงๆ
“ลินสัญญาว่าจะไม่ดื่อ ไม่หนีไม่ทำให้คุณลีโอปวดหัวนะคะ” เมื่อเห็นร่างสูงไม่คล้อยตามกับคำพูดของเธอ ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ก่อนที่จะกอดแขนชายหนุ่มหลวมๆ แล้วลองพูดในลักษณะเชิงอ้อน
“คุณลีน่าจัดการให้ด้วย”เสียงทุ้มหันไปทางเลขาที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านหลัง
“รับทราบค่ะ”
สำเร็จ! พลอยไพลินเพิ่มหลักสูตรวิธีการรับมือลีโอนาร์ทเข้าไปในตำราอีกข้อเธอจะต้องค่อย ๆ เรียนรู้ชายหนุ่มและหาวิธีรับมือในแบบฉบับของเธอ เพราะตลอดระยะเวลา3 เดือนของการฝึกงานเธอจะต้องอยู่กับเขาตลอด
ให้ตายเถอะ! พลอยไพลินไม่เคยอ้อนเขามาก่อนเจอแบบนี้เขาแทบทำตัวไม่ถูก ััมือนิ่มที่เตะบนแขนเขา ไหนจะกลิ่นหอมอ่อน ๆที่โชยมาอีก ยกนี้เขาแพ้!
10K
