ตอนที่ 67 ห่านกับมด
ซูเวยกระโดดลอยตัวสูงและขึ้นไปยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่
ชายชุดดำคนสุดท้ายมาถึงตัว
กำปั้นใหญ่และหนา
กระแทกใส่ต้นไม้ใหญ่รุนแรง
ทำลาย!
ลำต้นถูกเจาะและระเบิด
ต้นไม้ใหญ่พังทลายและล้มลง
เขากระโดดออกมาอย่างรวดเร็วและย้ายที่
ปรากฏอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นอื่น
ชายชุดดำตัวใหญ่เหมือนวัวคลั่งและไล่ล่าอาละวาดตามเขาไปทั่ว
ทุกที่ที่เขาไปต้นไม้ถูกทำลายและพื้นเป็นหลุม
ซูเวยเหาะเหินไปต้นไม้อื่นๆต่อเนื่อง
ยิงธนูตอบโต้เป็นครั้งคราว
บึ้ม
น้อยกว่าครึ่งชั่วโมงเกือบทั่วเนินเขาเปิด
ร่มเงาหายไปและแสงอาทิตย์ส่องถึง
ชายชุดดำแข็งแรงและทรงพลังมาก
เขาตกตะลึงและประหลาดใจ
ชายชุดดำตัวใหญ่มีพลังกายเหลือล้นจริงๆ
หลังจากทำลายต้นไม้และพื้นดินมากมาย แต่เขายังไม่เหนื่อยและหอบ
ไม่มีต้นไม้ให้เหาะเหิน แต่ยังมีกระท่อมไม้อยู่หลายหลัง
ชายชุดดำไล่ตามและใช้ร่างกายทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าราวกับรถศึก
เสียงกระหึ่มไม่มีที่สิ้นสุด
การไล่ล่าซูเวยเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน
คันธนูและลูกธนูในมือยิงใส่เป็นระยะ
ในที่สุดแหล่งซ่อนตัวของกลุ่มโจรภูเขากลายเป็นซากปรักหักพัง
ชายชุดดำที่แข็งแกร่งนั้นเต็มไปด้วยลูกธนูหนาทึบเหมือนกับสัตว์มีขนแหลมคล้ายเม่น
เขามองลึกลงไปที่ชายชุดดำและส่ายหัว
ชัยชนะเป็นของเขา
ชายชุดดำคนสุดท้ายล้มลงกับพื้น
ตาย!!!
ในที่สุดเขาก็ฆ่าชายชุดดำได้จนหมด
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและนั่งลงกับพื้น
ปากอ้าออกและพ่นลมหายใจ
เขาเหนื่อยหอบ...
การต่อสู้จบลงแล้ว!!!
ในช่วงเวลาพักเหนื่อยของเขา บนยอดเขาสูงสามารถมองเห็นเงาลางๆของสองคน
ร่างทั้งสองมองดูการต่อสู้อย่างเงียบๆ
พวกเขาดูเหมือนจะอยู่ที่นี้มานานและนานมากแล้ว
ซูเวยเริ่มต้นการฆ่าอดีตหัวหน้าโจรและต่อด้วยกลุ่มชายชุดดำทั้งหมด
การกระทำของเขาอยู่ในสายตาทั้งสอง
หากอยู่ใกล้ๆ... มองเห็นได้ชัดว่าเป็นใคร
ชายหนึ่งและหญิงหนึ่ง
ทั้งสองมีอายุห่างกันราวปู่กับหลาน
เด็กสาวสวมกระโปรงบางเบาพริ้วไหวตามสายลมและมือไขว้หลัง
ชายชราก้มลงเหมือนคนรับใช้
ถ้าเขาเห็นสองคนนี้ต้องรีบหนีจากไป
เป็นเด็กสาวร้อนแรงและคนรับใช้ทรงพลัง ที่พบเจอในโรงน้ำชาของเมืองอินทรีขาว
เธอมองไปที่เขาและระลึกถึงการต่อสู้ของชายหนุ่มตั้งแต่แรกจนจบ
เด็กสาวนามว่าหลิวซือซือประหลาดใจมาก
"ข้าไม่ได้เห็นเขาเกือบปี"
"เด็กหยาบคายคนนี้... เขามีฝีมือและความสามารถระดับผู้เชี่ยวชาญยุทธขั้นสูง!!!"
ในใจเธอคิดเกี่ยวกับเขาและจิตใจดำมืด
เธอขบฟันไปมาด้วยความหงุดหงิดและอารมณ์โกรธก็พลุ่งพล่านออกมา
เหตุการณ์ในอดีตที่เขาทำ เธอจำมันฝังใจ
ไม่น่าแปลกใจที่เด็กหยาบคายกล้าล่วงเกินเธอ
เธอใช้เวลาเข้าสู่ระดับผู้เชี่ยวชาญยุทธขั้นสูงในเวลาครึ่งปีและเด็กหยาบคายคนนี้ก็มีความสามารถเช่นกัน
เธอจำได้ว่าเด็กหยาบคายมีความสามารถแสนอ่อนแอมากจนไม่อยู่ในเหลือบตา
แม้ว่าเขาจะใช้เวลานานกว่า แต่มันทำให้เธอต้องกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ
"ลุงเซียว... ท่านคิดอย่างไร?"
เธอหันไปหาคนรับใช้นามว่า เซียวคุน
เซียวคุนมองไปที่ชายหนุ่มและใบหน้าแสดงความประหลาดใจ
"ชายหนุ่มคนนี้ฝึกฝนพลังลมปราณไม่ถึงปีและยังได้รับสืบทอดดาบสามโลกด้วย"
"ดูเหมือนว่าสำนักอาญาสวรรค์จะมีอัจฉริยะถือกำเนิดแล้ว"
ในขณะที่เขาพูด...
จู่ๆเขาก็แสดงเจตนาฆาตกรรมและกรีดร้อง "ถ้าเด็กหยาบคายคนนี้เติบโตขึ้น มันจะกลายเป็นภัยคุกคามของท่านได้ในอนาคตได้ ให้ข้าคนนี้ฆ่ามันทิ้งเดียวนี้"
"อย่า...!!!"
เธอรีบปฏิเสธและไม่เห็นด้วย
เขามองดูเธอด้วยใบหน้าประหลาดใจและสักครู่ใบหน้าเขาก็กลับเป็นเหมือนเดิม
ใบหน้าเซียนคุนเปลี่ยนกลับเป็นเย็นชาอย่างรวดเร็วและคิดได้ว่า [แม้เด็กหยาบคายจะเก่งมาก แต่ถ้าเทียบกับเด็กสาวแล้วมันแย่กว่าอีกและไม่น่าเปรียบเทียบได้]
เธอพอใจเป็นอย่างยิ่ง ดวงตาของเธอมีความภาคภูมิใจมากขึ้นและคอเชิดสูงเช่นห่านสีขาวที่โดดเด่นและสง่างามอย่างมาก
แม้ว่าเขาฆ่าพี่น้องทั้งเจ็ดได้ แต่ยังมีคนอีกมากที่ทำได้เหมือนกัน หนึ่งในนั้นคือเธอ
สายตาหญิงสาวคนนี้มองเขาเป็นมดผู้กล้าหาญ หลังจากนั้นมดเป็นแมลงสาบและไม่ว่าเขาจะแสดงความสามารถน่าทึ่งแค่ไหน
"สุดท้ายมดก็ยังคงเป็นมด!!!"
เธอแสดงสีหน้าท่าทางภาคภูมิใจและมั่นใจ
"ท่านพูดถูกต้อง"
"เขาเป็นมดตัวเล็ก!!!"
เซียวคุนพึงพอใจกับท่าทางและการแสดงออกของหลิวซือซืออย่างมาก
ห่านไม่ควรลดตัวไปเทียบมดได้
"ยิ่งกว่านั้นเขาก็ช่วยพวกเราได้มาก..."
เธอพึงพอใจกับกระทำของเขามาก
แม้เธอจะรู้ว่ามีคนลอบติดตามอยู่ แต่เธอไม่สามารถทำไรกับเรื่องนี้ได้มาก
ตอนนี้เขาช่วยจัดการปัญหาให้กับเธอแล้ว