[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“ตงฟาง วันนี้จะเป็นวันตายของแก!”

“มาได้จังหวะจังเลยนะ ไอ้พวกเวร” ตงฟางสบถออกมาเล็กน้อย ทางฝั่งจงชางที่เห็นตงฟางกำลังสู้กับดาบสีดำในมือมันก็เกิดความโลภทันที จากเดิมจะเข้ามาฆ่าตงฟางให้ได้ มันกลับอยากแย่งชิงดาบในมือของตงฟางมาไว้ในการครอบครองของตน

“จงชาง เจ้าอยากได้มันหรือไม่”

“ศิษย์พี่จงหู ข้าอยากได้มัน”

“งั้นข้าจะทำให้มันมาอยู่ในการครอบครองของเจ้า”

“มันทำได้ด้วยเหรอศิษย์พี่”

“ได้สิ เจ้าเพียงแค่เข้าไปขัดขวางการทดสอบ แล้วก็ทำให้มันยอมรับเจ้าด้วยพลังที่เหนือกว่า เจ้าไม่สงสัยเหรอว่าทำไมตัวข้าถึงให้ศิษย์สายในเป็นคนลงมือในช่วงสุดท้ายของการทดสอบ”

“ข้าเคยสงสัย แต่ไม่ได้ถาม”

“ข้าจะบอกให้ก็ได้ เป็นเพราะว่าถ้าข้าเป็นผู้สยบอาวุธเหล่านั้น มันจะเลือกข้าแทนที่จะเลือกผู้ที่มันเลือกให้เข้ารับการทดสอบ แต่ตอนนี้ ข้าจะทำเหมือนเดิม เจ้าต้องเป็นคนสุดท้ายที่ต้องเข้าไปควบคุมมัน”

“ได้ศิษย์พี่”

ดวงตาของตงฟางมองไปยังนายน้อยจงทั้ง 2 ปล่อยให้ดาบกลืนกินแขนขวาของเขาไปเรื่อยๆจนตอนนี้มีไอพลังงานสีแดงเลือดปกคลุมแขนของเขาไปแล้ว หากจะบอกว่าแขนของเขา ตงฟางต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ เพราะเขาไม่รู้สึกถึงแขนขวาเลยสักนิด ตั้งแต่เขาจับดาบเขาก็เหมือนตัวเองถูกตัดแขนขาดไป

พรึ่บ~!

หมอกสีแดงเลือดพุ่งออกจากตัวของตงฟางก่อนที่ตัวของเขาจะถูกพิษจากทักษะโลหิตกลืนกินเข้าไปในหมอกจนจงชางที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตีถอยห่างออกไป แม้ว่ามันจะเป็นถึงนายน้อยตระกูลจงมียามากมาย แต่มันกลับรู้สึกได้ถึงอันตรายจากพิษของตงฟางจึงต้องหยุดดูสถานการณ์

“นายน้อยจงชาง เหลือเวลาไม่มากแล้วนะ หากไม่รีบเราจะถูกดึงตัวกลับ หากจะฆ่ากันต้องรอให้ถึงประตูเทพธิดาเลยนะ”

ตงฟางตะโกนออกมาจากหมอกที่กำลังขยายตัวออกไปไกล ทันใดนั้นคลื่นกระบี่ขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าโจมตีหมอกของเขาจนมันผ่าครึ่งออกจากกันเป็นสองส่วน ถึงอย่างนั้นตัวของตงฟางกลับไม่ได้ยืนอยู่ในรอยตัด จงหูที่เป็นเจ้าของการโจมตีก็เริ่มมองหาตงฟางอีกครั้งเพื่อที่จะฆ่าเขาให้ตาย

“ศิษย์พี่จงหู เราจะเอายังไง”

หมอกพิษที่ถูกฟันพุ่งกลับเข้าไปหากันด้วยความรวดเร็วจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ หนำซ้ำพวกเขาทั้งสองก็ไม่สามารถสัมผัสตำแหน่งที่แท้จริงของตงฟางได้ด้วย เพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงกลุ่มก้อนพลังวิญญาณเป็นสิบ จากการใช้ยันต์ของตงฟางสร้างกลุ่มก้อนพลังงานมาหลอกพวกเขาทั้งสองคน

“ถอยออกไปก่อนจงชาง ข้าจะเป็นคนลงมือเอง”

ยาต้านพิษระดับ 5 กลืนลงไปในท้องจากนั้นจงหูนำเอาหน้ากากยันต์ขึ้นมาสวม มันเป็นอาวุธไว้ใช้ป้องกันพิษโดยเฉพาะที่มันพกติดตัว ทางฝั่งตงฟางที่รู้ถึงการโจมตีของอีกฝั่งกำลังจะเข้ามาลากตัวของเขาออกจากหมอกพิษ เขาก็ฉีกยิ้มรอคอยให้จงหูเข้ามา

“จงหู ถ้าคิดว่าพิษของฉันเป็นแค่ระดับ 4 ก็เข้ามา แล้วฉันจะทำให้แกรู้ว่าฉันมีสิ่งที่น่ากลัวกว่าพิษรอต้อนรับแก”

“อย่าปากดี”

บู้ม~!

คลื่นกระบี่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณระดับจารึกวิญญาณพุ่งผ่านหมอกพิษของตงฟางเพื่อเปิดทาง จากนั้นจงหูก็พุ่งตัวเข้ามาในหมอกแล้วตวัดกระบี่ของมันไปยังตำแหน่งที่สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของตงฟาง ทันทีที่มันโจมตีออกไปนั้นกระบี่ของมันก็ฟันทำลายก้อนพลังงานที่เกิดจากพลังของนักยันต์จนระเบิดหายไป

“จงหู แกโจมตีอะไรฉันอยู่ทางนี้”

สัมผัสวิญญาณกระจายไปรอบๆตามจับตัวของตงฟางที่หลบอยู่ภายในหมอกพิษ ทันทีที่มันสัมผัสได้ถึงกลุ่มก้อนพลังงานอันเป็นต้นตอของเสียง กระบี่ภายในมือของมันก็พุ่งผ่านหมอกอีกครั้ง จนจงชางที่ยืนอยู่ห่างออกไปเห็นคมกระบี่พุ่งออกมาจากหมอกพิษครั้งแล้วครั้งเล่า

“อย่าเอาแต่หลบ ออกมาสู้กันซะ”

“ฮ่าๆๆ แกก็พูดได้นี่ หากฉันจะบอกให้แกทำลายพลังวิญญาณจนเป็นก่อตั้งขั้น 6 แกจะทำไหมล่ะ หากแกทำฉันจะออกไปฆ่ากันกับแกเลย”

ชริ้ง~!

ไม่มีการตอบโต้ใดๆอีก มีเพียงแค่เสียงกระบี่ฟาดฟันไปยังตำแหน่งต่างๆในหมอกพิษ  จงหูกลับรู้สึกผิดปกติเหมือนกับว่าตงฟางต้องการหลอกล่อมันให้อยู่ในหมอก ขณะที่มันกำลังไล่ฟาดฟันเสียงมันก็นึกบางอย่างได้

“แย่แล้ว”

ความคิดหนึ่งพุ่งเข้ามาในหัวของจงหู มันจึงพุ่งตัวออกไปจากหมอกพิษด้วยความรวดเร็วเพื่อออกไปดูน้องชาย กลัวว่าจะมีอะไรตรายเกิดขึ้น ทันทีที่มันบินขึ้นไปบนท้องฟ้าออกจากหมอกพิษได้ในที่สุด มันถึงกลับกัดฟันแน่น เพราะตอนนี้จงชางกำลังถูกกำคอชูขึ้นฟ้า ด้วยสภาพร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย ขาและแขนทั้งสองถูกหักเป็นท่อน ทุกอย่างที่มันเห็นเกิดขึ้นในตอนที่มันเข้าไปในหมอก แล้วทิ้งน้องชายเอาไว้ข้างนอกไม่ถึง 5 นาทีเลยด้วยซ้ำ

“พะ…พี่จง” จงชางพยายามร้องเรียกให้พี่เข้ามาช่วย  ในช่วงที่มันยืนรอพี่ชายเข้าไปฆ่าตงฟางในหมอกพิษ สิ่งที่คิดกลับต่างจากที่มันคาดการณ์เอาไว้ ทันทีที่พี่ชายของมันเข้าไปในหมอก ตงฟางกลับเป็นฝ่ายพุ่งตัวออกมาหามัน แล้วก็เกิดการปะทะกันขึ้น  มันกลับพลาดท่าไม่สามารถสู้กับตงฟางได้เลยสักนิด แม้จะใช้วิญญาณยุทธ์และพลังระดับผสานวิญญาณขั้น 9 ก็ตาม ความห่างของพลังยังคงมีมาก จนมันถูกตงฟางเล่นงานด้วยการหักแขนหักขาตกอยู่ภายใต้สภาพของตัวประกัน

“อย่าคิดจะขยับตัว ถ้าไม่อยากให้น้องคนสุดท้ายของแกตาย”

“ตงฟาง ปล่อยจงชางซะ แล้วทุกอย่างข้าจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“ฮ่าๆๆ จงหู แกพูดง่ายเกินไปไหม แกเป็นศิษย์สายตรงของหนึ่งในอาจารย์ผู้คุมกฎ หากเราออกไปแกก็ใช้ความน่าเชื่อถือของแกรายงานอาจารย์เพื่อเล่นงานฉันได้ แกมั่นใจแค่ไหนว่าหากออกไปแกจะบอกว่าน้องชายแกพลาดไม่สามารถสู้กับอาวุธในการทดสอบ ไม่ใช่ว่าแกจะบอกอาจารย์ว่าฉันเป็นคนลงมือหรอกนะ”

ตงฟางฉีกยิ้มกว้าง หลังจากเห็นใบหน้าของอีกฝั่งแสดงความโกรธออกมามากกว่าเดิม จากการที่เขารู้ความคิดของมัน ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่กลัวเลยสักนิด ตอนนี้เขาสามารถออกไปจากหออาวุธเฟยเทียนได้ตามที่เขาต้องการ ไม่จำเป็นต้องรอให้หออาวุธส่งตัวเขาออกไปจากเวลาที่หมดลง

“พะ..พี่ ฆ่ามันเลย ฆ่ามัน อย่าสนใจข้า เราต้องแก้…..”  

“อย่า~!” จงหูร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงตกใจตื่น หลังจากเห็นอาวุธจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็น หอก ดาบ ธนู ขวาน ทุกอย่างที่อยู่รอบๆพุ่งเข้าหาน้องของมัน แม้จะไม่รู้ว่าตงฟางใช้ทักษะอะไรในการบังคับอาวุธมากมายเหล่านี้ก็ตาม แต่อาวุธพวกนี้กำลังจะพุ่งเข้าไปฆ่าจงชาง มันจึงไม่รอช้าพุ่งเข้าไปหาตงฟางด้วยความรวดเร็วเพื่อช่วยเหลือ 

อร๊าก…..ฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะ~!

อาวุธมากมายหลากหลายชนิดพุ่งเข้าเฉือนเนื้อหนังของจงชางจนมันร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทันทีที่จงหูเข้าถึงตัวของตงฟางมันก็ได้ตวัดกระบี่ฟันมายังแขนของเขาที่ล็อกคอจงชางเอาไว้ ทันใดนั้นดาบสีดำขนาดใหญ่ในมือขวาของตงฟางก็ได้ยกขึ้นมาป้องกันการโจมตี จนร่างของมันและตงฟางพุ่งออกไปคนละทิศทางจากแรงระเบิด

บึ้ม~!

อร๊าก~!!!!!

เสียงร้องเจ็บปวดจากการเสียคนรักทำเอาจงหูร้องคำรามลั่นด้วยความโกรธกับสิ่งที่เกิดกับน้องชายของมัน ด้วยแรงระเบิดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เองนั้น ทำให้น้องชายของมันที่ทนพิษบาดแผลไม่ไหวตกตายลงไปในทันที ไม่มีแม้กระทั่งคำสั่งเสีย

“แก ตงฟาง ฉันจะฆ่าแก~!!!”

พรวด~!

“ไม่คิดจะโทษตัวเองเลยสินะ แรงระเบิดเมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะแกน้องแกจะตายไหน ฉันแค่จะทำให้มันบาดเจ็บนักเท่านั้น”

ตงฟางพ่นเลือดลงไปยังใบดาบ เขาจะไม่ยอมให้เลือดของเขาเสียเปล่า แม้เขาจะใช้พลังของดาบไม่ได้ก็ตาม ยังไงมันยังคงมีคมให้เขาใช้งานฟันศัตรูของเขาได้ การยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตีเมื่อครู่ เขาไม่ได้ใช้แรงจากแขนเลยสักนิด เขาใช้พลังจิตบังคับดาบ จนแขนของเขาที่ยึดติดเอาไว้ด้วยกันแสดงท่าทางเหมือนดาบยอมรับเขาเป็นเจ้าของยกไปรับการโจมตี 

ในขณะที่เขาพ่นเลือดใส่ดาบในมือของเขานี้ ความรู้สึกกดดันจากตัวดาบที่พยายามส่งพลังงานเข้ากลืนกินแขนของเขาก็หยุดลง แต่ตงฟางไม่มีเวลามาตรวจสอบว่ามันทำไมถึงเลิกกลืนกินแขนเพราะจงหูพุ่งเข้ามาแล้วด้วยพลังที่มากเกินกว่าเขา แม้พลังจิตเลเวล 4 ก็ยากจะต้านทานเอาไว้ได้

บรึ้ม~!

“เพลงกระบี่เหมันต์”

เสียงร้องตะโกนด้วยความคลั่งมาพร้อมกับกระบี่เล่มใหญ่สร้างมาจากวิญญาณพุ่งเข้าแทงตงฟางให้เขาตาย ตงฟางกลับใช้พลังจิตดึงร่างของเขาหลบไปด้านข้างด้วยความรวดเร็ว จนกระบี่ขนาดใหญ่กว่า 10 เมตรอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณพุ่งแทงจุดที่เขานั่งก่อนจะระเบิดพลังเข้ากลืนกินทุกอย่างจนหายไป

“ตงฟาง แก แกต้องตาย~!”

พลังระดับจารึกวิญญาณพุ่งเข้ากระทบหน้าของตงฟาง ถึงอย่างนั้นเขากลับยังคงสงบนิ่งพลางมองไปยังดาบสลับกับมองจงหูที่คลั่งขึ้นมา จู่ๆเขากลับมีความรู้สึกว่าดาบมันหยุดส่งพลังเข้ามาในร่างของเขาจนไม่ต้องต่อต้านมันแล้ว แม้แขนขวาของเขาจะยังไร้ความรู้สึกเช่นเดิม เขากลับรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างในตัวที่เข้ากันกับตัวดาบ ทันทีที่ตงฟางหลับตาไม่สนจงหูที่พุ่งขึ้นมาบนฟ้าหวังจะฆ่าเขาด้วยรังสีกระบี่หลายสิบเล่มที่มาจากทักษะกระบี่เหมันต์ เขาก็กระตุ้นร่างกายฝืนใช้พลังสายเลือดที่มีอยู่เพียงแค่ครึ่งทันที จนทำให้ร่างของเขาปรากฎเส้นเลือดสีดำ

บู้ม~!

กระบี่ที่ควรจะแทงทะลุร่างของตงฟางถูกหยุดเอาไว้ด้วยดาบในมือขวา หลังจากเขากระตุ้นพลังสายเลือดขึ้นมา ดาบก็ยอมให้เขาใช้งานได้ไม่ต่างจากเขาเป็นเจ้าของของมัน แต่การใช้งานกลับมีสิ่งที่แลกเปลี่ยนเป็นปริมาณที่มากเพราะตอนนี้ดาบกำลังดูดกลืนเลือดของเขาเข้าไปจนส่วนสีแดงเลือดบนใบดาบเปล่งแสงไม่ต่างจากเลือดสดๆอย่างกับดาบมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

“เป็นไปได้ยังไง ที่ขยะอย่างแกได้รับการยอมรับจากดาบ”

“ฮ่าๆๆ ไม่รู้สิจงหู แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้สึกว่าแกไม่ได้น่ากลัวเลย เข้ามา!”

เป็นครั้งที่สองของการใช้สายเลือดมังกรมารบรรพกาล ครั้งแรกตงฟางใช้งานมันอัตโนมัติเพราะต้องการช่วยหนิงเหอจากพวกชุดดำ ส่วนการใช้งานทักษะโลหิตแล้วมือของเขาปรากฎเส้นเลือดสีดำตงฟางไม่นับ เพราะมันเป็นการใช้งานสายเลือดมังกรมารบรรพกาลเพียงแค่บางส่วน แทบไม่เห็นผลต่างจากตอนที่เขาไม่ใช้เลย ด้วยการที่มันเป็นสายเลือดที่มีอยู่เพียงแค่ครึ่งหากเขาไม่ใช้งานเต็มกำลัง จะไม่เห็นความต่าง ตอนนี้เขาใช้งานสายเลือดจนร่างกายเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำ มันสามารถสะกดข่มจนดาบกลายเป็นของเขา

บรึ้ม~!

ไอพลังงานสีแดงเลือดปลดปล่อยออกมาจากตัวดาบเข้าโอบล้อมร่างกายของตงฟางจนไม่ต่างจากพวกมารใช้ทักษะของพวกมัน ด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างที่ตงฟางส่งไปยังจงหู ทำให้มันโกรธมากยิ่งขึ้นจากการถูกระดับก่อตั้งท้าทาย

“งั้นแกก็ตายไปพร้อมกับดาบของแกเถอะตงฟาง แม้มันจะเป็นดาบที่มาจากส่วนลึกของพื้นที่แห่งนี้ ด้วยพลังของแกจะใช้งานมันได้มากแค่ไหน”

“หึหึ แกต้องบอกว่าด้วยร่างกายฉันตอนนี้ จะรับพลังจากมันได้มากแค่ไหนจะดีกว่า ด้วยพลังที่มันค่อยๆส่งมาแลกกับเลือดของฉันที่มันดูดกลืนไป ถ้าฉันยังมีเลือดส่งไปให้มันได้เรื่อยๆ แกมันก็แค่ระดับจารึกเท่านั้น”

บู้ม!

ร่างของทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้งหนึ่ง ทางฝั่งจงหูมีออร่าพลังสีฟ้าเข้าปกคลุมร่างกาย ทางฝั่งตงฟางมีพลังงานสีแดงเลือดมากมายเข้าโอบล้อมร่าง เขากลับไม่หยุดเพียงเท่านั้นได้เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเปลวไฟด้วยพลังจิต จนทำให้เกิดเปลวเพลิงสีแดงเลือดลุกไหม้รอบๆร่างกายของเขาหลังจากมันรวมกันกับพลังของดาบในมือ