ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 47 งานปีใหม่สวนม่านฟ้า

        ก่อนปีใหม่หนึ่งวัน วันที่ 31 ธันวาคม ปีสยามทองที่ 6245 ประเทศสยามอยู่มานานกว่าหกพันปี  โห…แต่ประเทศสยามพึ่งจะพัฒนาได้ยี่สิบปี นี่ถ้าพระราชาวิลเลี่ยมไม่มาพร้อมเรือยักษ์ที่มีปืนใหญ่ด้วย เราคงไม่มีไฟฟ้าใช้ในตอนนี้เป็นแน่

        บรรยากาศสวนม่านฟ้าเต็มไปด้วยความรื่นเริงและเสียงหัวเราะ สวนม่านฟ้าจัดงานปีใหม่วันนี้ตอนสองทุ่มจนถึงตีหนึ่ง ตอนนี้ทุกคนที่ซื้อของขวัญมาแอบเอาไปไว้ในพื้นที่ส่วนตัวเพื่อไม่ให้ใครเห็น

        พ่อของต้นข้าวชื่อนายเจียด เขาขับรถกระบะมาส่งกระดาษห่อของขวัญพร้อมกับต้นข้าวและเจน สีหน้าของทั้งสองคนมีความสุขมาก ต้นข้าวกับเจนได้ทำการ์ดอวยพรน่ารักๆ และกระดาษห่อของขวัญที่มีหลากหลายลวดลายไปส่งขายในเมืองหลวงสยาม โดยมีลุงเจียดเป็นคนสนับสนุนเด็กสาวทั้งสองตน การค้าไปได้ดีมาก ทุกเชื้อชาติต่างสั่งซื้อล่วงหน้าสองเดือน ในตอนที่นายเจียดไปตลาดกับเพื่อนๆและคู่ค้าของเขา นายเจียดรู้ว่านี่เป็นความคิดของม่านฟ้าผู้มีชื่อเสียงในหมู่บ้านเขาเขียว ม่านฟ้าเป็นเด็กที่มีความคิดสร้างสรรค์และเก่งเรื่องการค้าจริงๆ เขาเคยไปชิมเครปของร้านม่านฟ้าสีรุ้ง เขาอดอุทานอยู่หลายครั้ง มันแปลกใหม่และอร่อยมากจริงๆ 

        ม่านฟ้าออกมาต้อนรับ “สวัสดีค่ะลุงเจียด เจนกับต้นข้าวสบายดีนะ?”

        เจนกับต้นข้าวตอบพร้อมกัน “สบายดีจ้า”

        นายเจียดกำลังจะเอาของลงแต่ม่านฟ้าห้ามก่อน

        “ไม่ต้องเอาลงมาค่ะลุงเจียด เดี๋ยวให้คนของหนูมาเลือกที่กระบะเลยค่ะ” ม่านฟ้าตะโกนเรียกแก้วและบอกให้เอาโต๊ะพับมาตั้งแล้วเรียกคนงานทั้งหมดมาเลือกกระดาษห่อของขวัญ เมื่อกางโต๊ะเรียบร้อย ทุกคนก็เปิดกล่องกระดาษ ข้างในกล่องมีกระดาษห่อของขวัญที่ถูกม้วนเก็บเป็นอย่างดี ม่านฟ้าและคนอื่นยกมาตั้งบนโต๊ะให้ทุกคนได้หยิบเลือกกัน ม่านฟ้าก็เลือกดูด้วยเช่นกัน เพื่อนเธอทำลายออกมาให้เลือกเยอะมาก 

        “ลายแมวสีขาวตัวนี้น่ารักดีนะ”

        ฉากหลังเป็นสีชมพูและแมวสีขาวตาบ้องแบ้วกำลังเล่นกล่องของขวัญอยู่ 

        ต้นข้าวยิ้ม “ลายนี้ฉันคิดเองแหละ น่ารักใช่ม้า∼”

        เหล่าคนงานทยอยกันมาเลือก วุ่นวายมากๆ  

        ไม่นานก็มีรถกระบะมาอีกคัน คราวนี้เป็นนายยศกับวิน พวกเขาคือสองพ่อลูกที่ทำซองเครปให้ร้านเครปม่านฟ้าสีรุ้งนั่นเอง กระบะเต็มไปด้วยกล่องเล็กกล่องใหญ่ที่ถูกพับซ้อนไว้ มีกระดาษห่อของขวัญย่อมต้องมีกล่องของขวัญใส่ด้วยสิ 

        พระพายไปรับครอบครัวผู้ใหญ่ผิน ทั้งสองครอบครัวจึงมารถคันเดียวกัน และด้วยเพราะคนเยอะ ที่นั่งในรถไม่พอ เด็กๆจึงนั่งบนกระบะหลังรถ

        เสียงมะเฟืองร้องเรียกเธอโคตรดังเลย ยายนี่จะแหกปากเรียกเธอทำไมเนี่ย?

        วิรุณ ชาญชัยและขุนพศินมาเลือกกระดาษของขวัญด้วยกันเป็นกลุ่มสุดท้าย

        ม่านฟ้าไปทักทายครอบครัวลุงผินและตามด้วยน้าพาย วันนี้เธอได้เจอตัวภรรยาของน้าพายและลูกชายทั้งสามสักที ภรรยาน้าพายชื่อนวลจันทร์ ลูกชายทั้งสามของพวกเขาทั้งสองคนชื่อว่า หนึ่ง สองและสาม 

        อันนี้คือขี้เกียจตั้งชื่อให้ลูกใช่ไหม? ไม่ต้องถามเลยว่าใครเกิดก่อนใคร

        ลุงเจียดเดินมาหาม่านฟ้า พร้อมยื่นซองกระดาษสีทองมีลวดลายกนกสุดหรูสองร้อยกว่าซอง

        “อันนี้เป็นของท่านพระยาเดชาที่สั่งไว้นะหนูม่าน”

        ทำไมเธอรู้สึกว่าซองใส่เงินอาจจะแพงกว่าเงินที่ท่านเจ้าตาแจกให้สำหรับงานฉลองปีใหม่ล่ะ? แต่ก็ช่างมันเถอะ!

        ม่านฟ้าเอากระเป๋าหนังขึ้นมานับเงินตรงหน้าทุกคน

        มะเฟืองกับมะไฟเบ้ปาก

        เวลาฉันนับเงิน ทำไมพวกแกต้องไม่พอใจฮะ? มันคือเรื่องปกติ!

        ม่านฟ้าจ่ายค่ากระดาษห่อของขวัญ ซองใส่เงินและกล่องใส่ของขวัญด้วยเงินสดเป็นอันที่เรียบร้อย แต่ซองใส่เงินโคตรแพงเลยขอบอก สองพันบาทแหน่ะ!

        ณ บริเวณลานกว้างมีโต๊ะและเก้าอี้พร้อมไว้เสร็จสรรพ แม่ครัวทุกคนต่างยุ่งวุ่นวายเตรียมของและหมักเนื้อ นอกจากนี้มีปลา ปู หมึกและกุ้ง ให้เอามาย่างด้วย ตอนนี้มันยังอยู่ในตู้แช่แข็ง

         วันนี้ทุกคนได้กินของหรูอย่างจุใจ ลุงสมยศกับตาพวงเตรียมเหล้าไว้ให้แล้วเป็นลังๆ หน้าที่ของพระยาเดชาดำรงศักดิ์ตอนนี้ คือนั่งนับเงินใส่ซองค่ะ พระยาเดชาดำรงศักดิ์ให้ซองละห้าร้อยบาท ลุงสมยศที่ฝากพระยาเดชาดำรงศักดิ์ใส่ซองก็ให้ซองละห้าร้อยเช่นกัน ม่านฟ้าพึ่งมาเห็นตอนท่านตามานั่งใส่ซองตอนนี้นี่แหละ

        เจ้าสุดหล่อมาเล่นกับพวกเด็กๆ ด้วยความที่มันเป็นไก่ตลก พวกเด็กๆจึงชอบมันมาก โดยเฉพาะ เจ้าหนึ่ง สอง สาม ลูกชายของน้าพาย เด็กน้อยทั้งสามเอาแต่เกาพุงมันเพราะขนมันพองและนุ่มมาก ครีมนวดผมของเธอหมดเร็วก็เพราะมันนี่แหละ

        มะเฟืองกับมะไฟนั่งห่อของขวัญ ส่วนเธอห่อเสร็จนานแล้ว ม่านฟ้าเป็นคนทำไวไม่ต้องคิดเยอะ ตอนนี้เธอมานั่งทำกระดาษสำหรับจับสลากกับขุนพศินอยู่ 

        “นี่ม่าน ของขวัญเธอเป็นอะไรอ่ะ? ฉันมองไม่ชัดเลยตอนเธอห่อของขวัญ” กล่องของขวัญม่านฟ้าเล็กมาก

        “ฉันให้รถมอเตอร์ไซค์น่ะ ข้างในเป็นกุญแจรถ แต่ต้องไปรับรถเองที่ร้านนะ"

        มะไฟร้อง “ฉันจะต้องได้กล่องของเธอ!”

        “บ้านเธอก็มีแล้วนี่ ของลุงผินไง”

        “เผื่อแม่ฉันอยากไปข้างนอกบ้างไง ปั่นจักรยานไม่สบายเท่ามอเตอร์ไซค์นะ”

        ม่านฟ้าพูด “กตัญญูกับแม่จริงๆ”

        มะเฟืองเองก็พยักหน้าด้วยได้เช่นกัน แม้ว่าขาของเธอจะเขย่งไม่ถึงพื้นตอนนี้ แต่ในอนาคตเธอสามารถขี่มอเตอร์ไซค์ไปชิมร้านเค้กที่ห่างไกลได้แน่นอน

        ขุนพศินคิดในใจ คุณหนูม่านฟ้าใจป้ำจริงๆ เขาเองก็อยากได้ ตำแหน่งขุนอาจจะได้หน้าได้ตามีอำนาจ แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยมาก เขาพึ่งได้ขึ้นตำแหน่ง ยังเก็บเงินสดได้เพียงเล็กน้อย แต่โดยทั่วไปแล้ว ตัวเขาก็ถือว่าเป็นคนรวยนะ มีที่ดินหลายไร่ แค่เงินสดไม่ได้มีเยอะ แค่ในบ้านเขาก็มีค่าใช้จ่ายต่างๆแล้ว ไหนจะคนรับใช้ที่ต้องเลี้ยงดูอีก จะขายที่ก็ไม่ได้ มันเป็นของมรดกตกทอดและเป็นที่พระราชทานด้วย เขาต้องเก็บไว้ให้ลูกหลานเขา แต่ตอนนี้เขายังหาภรรยาดีๆไม่ได้เลย เขาก็พอมีเงินแต่งแหละแต่ยังไม่เจอคนถูกใจก็เท่านั้น ผู้หญิงในเมืองหลวงสยามก็ไม่เรียบร้อยเหมือนเมื่อก่อน พวกเธอชอบใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมาก ยิ่งตระกูลสูงๆยิ่งใช้เงินมือเติบแถมไม่รู้จักหาเงินเข้า เป็นผู้ชายก็ลำบากนะ

        ม่านฟ้าสะกิดขุนพศิน เมื่อเห็นเขาเหม่อลอยอีกแล้ว

        “พี่พศินไปหาอะไรดื่มไหมคะหากพี่เหนื่อย”

        “พี่ไม่เหนื่อยหรอก พี่แค่เผลอเหม่อน่ะ”

        มะเฟืองถาม “คงไม่ได้โดนผู้หญิงทิ้งมาใช่ไหมคะ อย่าเสียใจเลยค่ะ”

        มะไฟพูด “พี่พศินเป็นถึงขุนเลยนะ ฉันว่าลำบากใจเรื่องเลือกผู้หญิงไม่ได้มากกว่า ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบความั่นคงนะ”

        ม่านฟ้าพูด “ถ้าพี่พศินลำบากเรื่องเงินขอแต่งหญิงอย่าไปหยิบยืมใครนะคะ ค่อยๆเก็บเอาดีกว่าค่ะ รอไม่ได้ก็เลิกเถอะค่ะ”

        ขุนพศินเหงื่อตก รู้เยอะกันจริงเด็กสมัยนี้    

        “ผมมีเงินเก็บแต่งภรรยาแน่นอนครับคุณหนู คุณหนูไม่ต้องห่วง”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์กระแอม “พวกเธอจะไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขาทำไม? ทำงานของตัวเองไป”

        “ค่า/ครับ”

        บนลานกว้างของสวนม่านฟ้ามีเวทีใหญ่ เครื่องเสียงและไมค์ที่ไปเช่าเขามาหนึ่งวัน บนเวทีมีโต๊ะและภูเขากล่องของขวัญหลากสีหลากลายเต็มไปหมด ทุกคนที่ได้เห็นภูเขากล่องของขวัญแล้วรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

        โต๊ะยาวสองแถวเต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่ม โต๊ะเก้าอี้ก็เช่ามา มันถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แน่นอนว่ามีเตาปิ้งย่างเองด้วย ผักย่าง หมูย่าง ไก่ย่าง ไส้ย่างมีหมด ของทะเลเผาก็มา ผู้ชายส่วนใหญ่ตื่นเต้นกับเหล้าแฮะ คนที่มีกะเฝ้าสวนช่วงเวลานี้สามรถนำอาหารไปกินที่กระท่อมเฝ้าสวนแล้วตรวจตราได้ตามปกติ แน่นอนว่ามาเอาอาหารเพิ่มได้ตลอดงาน แค่อย่าเสียงานเพราะมัวแต่เอาของกินก็พอ ส่วนจับสลากก็ให้เพื่อนเป็นคนจับให้แทน

        เวลาสองทุ่มทุกคนมาพร้อมกันหมด บำนาญทำหน้าที่เป็นพิธีกรบอกให้ทุกคนนำอาหารมากินได้เลย การจับของขวัญจะเริ่มสี่ทุ่ม พระยาเดชาดำรงศักดิ์และลุงสมยศก็มางานนี้ด้วยเช่นกันพร้อมซองเงินปึกๆ แหม…แต่ละคนจ้องซองสีทองไม่วางตาจริงๆ ของเธอกล่องเล็กสุดไม่เหลียวมองกันสักคน

        สามทุ่มประเดิมด้วยแจกซองเงินของพระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศก่อน ม่านฟ้าเป็นคนแจกให้ทุกคน ถือว่าเธอเป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสอง  ทุกคนยืนเข้าแถวมารับซองเงินกันอย่างเป็นระเบียบ คนได้ไปล้วนเปิดซองเงินดูแล้วร้องกันอย่างดีใจ

        “พันหนึ่ง! ฉันได้พันหนึ่ง!”

        “ฉันรวยแล้วรึเนี่ย! ดีใจจริงๆที่มีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้ ฮือ”

        อดีตเขาไปเจออะไรมาวะ?

        “ฉันจะเก็บไว้ซื้อบ้านล่ะ”

        “แม่ครับ ผมได้ตั้งพันหนึ่งแหน่ะ”

        “เอามาให้แม่เก็บนะลูก เดี๋ยวมันหาย ต้องเก็บไว้ให้ดี”

        “มีเงินแต่งเมียแล้ว มีแต่งเมียแล้ว แต่ฉันต้องหาเมียก่อนนี่หว่า”

        “ฮ่าๆ ไอ้เบิ้มเอ็งนี่ตลกจริงๆ”

        “เมียจ๊ะ ผัวให้เมียเก็บจ๊ะ”

        สายคนเทิดทูนเมียเป็นที่หนึ่งก็มา!

        “ฉันว่าจะไปซื้อจักรยานวันพรุ่งนี้ล่ะ เงินฉันเก็บถึงแล้ว”

        “ผัวจ๊ะ เอาเงินมาเก็บที่ฉันนะจ๊ะ”

        คนที่เป็นเมียแบมือ เอามานี่ซะดีๆ คนเป็นผัวเศร้าโศก ไม่เคยมีเงินใช้เองกะเขาเลย

        “เราต้องเก็บซองใส่เงินไว้ให้ลูกหลานนะ นี่เป็นของที่ท่านพระยาเดชาดำรงศักดิ์ให้เลยนะ”

        “ใช่ๆ”

        ม่านฟ้าขำ นี่แค่แจกซองเงินก็ตื่นเต้นกันขนาดนี้แล้ว พอถึงสี่ทุ่มก็เริ่มจับสลากกัน

        มะเฟืองกับมะไฟเสียใจมากที่ไม่ได้กล่องของม่านฟ้า ทุกคนได้เงินเดือนที่สูงอยู่แล้ว พวกเขาจึงสามารถซื้อของแพงๆเอามาแลกเป็นของขวัญปีใหม่ได้ บางคนก็ได้โคมไฟ แก้วจานชามสวยๆ กระติกน้ำอย่างดี ผ้าขนหนู ผ้าห่ม มีคนได้หนังสือพระเล่มหนาๆด้วยแฮะ คนได้ถึงกับช้ำอกช้ำใจ ฮ่าๆ มีคนจงใจแกล้งแน่ๆ

        ม่านฟ้าจับได้พัดสวยมีงานภาพศิลปะของจีน “สวยมาก”

        น้าพายโบกมือให้เธอ กล่องนี้ของน้าพายสินะ

        แล้วก็มากล่องสุดท้ายซึ่งเป็นของม่านฟ้า ทุกคนส่งสายตาน่าสงสารไปให้คนสุดท้ายที่อยู่บนเวที หนอยเจ้าพวกนี้! กล่องเล็กไม่ได้หมายความว่ากล่องของฉันจะไม่เลิศนะโว้ย คนสุดท้ายที่จับคือเบิ้ม เขาคือคนที่บอกว่ามีเงินแต่งเมียแล้ว เบิ้มหยิบกล่องของเธอแล้วแกะกล่องของขวัญบนเวที

        เบิ้มเปิดออกมาพบว่าเป็นกุญแจรถมอเตอร์ไซค์

         “ฮ่า…พวกนาย ฉันได้มอเตอร์ไซค์ เห็นไหมทุกคน! สุดยอด! ผมรักคุณหนูที่สุดเลย ฮ่าๆ”

        เบิ้มกระโดดบนเวทีไปมาอย่างดี๊ด๊ามาก

        “ยังไม่ทันได้หาเมียก็มีรถกับเขาซะแล้ว ฮ่าๆ”

        ทุกคนที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างส่งเสียงโห่ร้อง กล่องของขวัญที่เล็กที่สุดกลายเป็นของขวัญที่ดีที่สุดซะงั้น

        ส่วนเจ้าสุดหล่อ มันนอนหลับพร้อมกับพุงกลมๆของมันไปแล้ว เอิ้กกกกก...