เวลาดำเนินผ่านจาก่สายเป็เวลาเที่ยงวัน วายุยังคงไล่สังหารสัตว์อสูรกระต่ายตาเดียวอย่างไม่ลดละ จวบจนเวลาล่วงเลยผ่านมาถึงยามเย็นตะวันจะลับขอบฟ้า
ชายหนุ่มยืนปาดเหงื่อ เรียกพ็อกเก็ตจำกัดออกมาดูเงินในกระเป๋า
“สองพันห้าร้อยเหรียญทองสปิริตส์ !!...” วายุอุทานด้วยความใ
นี่เขาไล่สังหารพวกมันอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้นเลยเหรอ ด้วยจำนวนเงินเท่านี้หมายความว่ากระต่ายตาดำที่ถูกเขาส่งไปรายตัวกับจีเอ็มต้องมากกว่าสี่พันตัวแน่นอน
วายุเดินไปอุ้มไข่ “เ้าไข่ไปหาที่นอนกัน”
เอ๊ะเดี๋ยวนะ !?... วายุรู้สึกผิดปกติ เขามองรอบตัวไม่พบผู้เล่นแม้แต่คนเดียว มันผิดปกติ
“ผิดปกติเกินไป แม้พวกกระต่ายตาดำจะให้เงินน้อยและไม่ให้ค่าประสบการณ์ทว่าพวกมันถือเป็บ่อเงินบ่อทองอย่างไม่ต้องสงสัย เท่านี้ก็มากพอที่จะดึงดูดผู้เล่นมือใหม่และผู้เล่นที่้าเงิน” ชายหนุ่มวิเคราะห์ “คิดได้สองกรณี หนึ่ง สถานที่นี้อยู่ไกลเมืองมากเกินไป สอง ผู้เล่นไม่้าเงินแต่้าเลเวลจึงล่าสัตว์อสูรทั่วไปหรือไม่ก็ไปล่าภูตเพื่อหาการ์ด แต่ไม่น่าจะใช่ พวกเขา้าเลเวลก่อนเป็อันดับแรกแน่เพราะจะได้เข้าไปยังป่าดารารัตติกาลที่มีพวกสัตว์อสูรและภูตระดับสูง ในเมื่อกระต่ายตาดำไม่ให้เลเวล ไม่ซิ การที่ไม่มีผู้เล่นมาแถวนี้เลยแสดงว่าสัตว์อสูรบริเวณนี้ไม่ให้ค่าประสบการณ์”
วายุตั้งข้อสันนิฐานขึ้นมาเป็ข้อ สมองของเขาคำนวนหาสาเหตและวิเคราะห์ หากเขาเป็จีเอ็มจะทำอะไร ทำอย่างไรให้ผู้เล่นคาดไม่ถึง
วายุแสยะยิ้มเ้าเล่ห์ หากข้อสันนิษฐานของเขาไม่ผิด จะต้องมีสัตว์อสูรที่ให้แต่ค่าประสบการณ์เยอะ และพวกมันก็อยู่ที่นี่ สาเหตที่คิดอย่างนั้น เนื่องจากสัตว์อสูรบริเวณนี้ไม่ให้ค่าประสบการณ์
“ฮึ... ซ่อนต้นไม้ต้องซ่อนในป่า” เขามองลึกเข้าไปด้านใน
วายุอุ้มไข่เดินดุ่มๆด้วยหัวใจฮึกเฮิมมุ้งลึกเข้าด้านในป่าอีกครั้ง ตลอดทางก็แทะผลไม้ที่เก็บมาประทังความหิว อีกทั้งความชุ่มฉ่ำของผลไม้ยังช่วยดับกระหายได้อย่างดี เดินมาได้หนึ่งชั่วโมง ต้องหยุดฝีเท้ามองตรงหน้าด้วยความเพ่งพิจารณา เบื้องหน้าเป็ปากทางเข้าถ้ำ วายุเดินมาหยุดหน้าปากถ้ำ ก้มหน้าลงมองตามพื้นหญ้า พื้นดิน ไม่พบรอยยุบตามหญ้าใบไม้และผิวดิน คิดได้ว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตผ่านเข้าออกเป็เวลานาน ด้านในจึงปลอดภัยพอสมควรเข้าไปแล้วจะไม่เจอตัวอะไร
วายุทำคบเพลิงขึ้นมาอย่างเร่งรีบด้วยวิชาลูกเสือที่ร่ำเรียนมาสมัยมัธยมโดยมีเชื้อเพลิงคือชุดแจกของระบบ ภายในถ้ำมืดสลัว อากาศเย็นชื้น ยิ่งเดินลึกเข้าไปมากเท่าไหร่บรรยากาศยิ่งเย็นะเืแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์อันแรงกล้า
“รู้สึกหนาวแฮะ แปลก บริเวณนี้ก็ไม่ใช่ทะเลหรือติดกับน้ำตก แต่ทำไมภายในถ้ำถึงดิบชื้น แสดงว่าด้านในคงมีแหล่งน้ำขนาดใหญ่” เดินเข้ามาสุดถ้ำใช้เวลากว่าสามชั่วโมง “ว้าวววว....” วายุอุทานตาเป็ประกายระยิบระยับ เบื้องหน้าเป็ทะเลสาบสาดแสงออโรราเปล่งประกายราวกับภาพในเทพนิยาย ใจกลางทะเลสาบมีพฤกษาขนาดใหญ่ขึ้นตระหง่าโดดเด่นแผ่กิ่งก้านเกาะทั่วเพดานถ้ำ มีแสงสีทองสว่างนวลตาและละอองแผ่ออกมาจากต้นไม้ยิบยับอย่างน่าประหลาด
“สุดยอด แต่หวังว่าน้ำคงดื่มได้นะ” เขาก้มลงตักน้ำขึ้นมาแตะที่ลิ้นพบว่าสามารถดื่มได้ วายุอุ้มไข่ลงทะเลสาบส่วนที่ไม่ลึกมาก เขา้าขัดล้างเปลือกไข่เสียหน่อยที่ตอนนี้เลอะเปอะเปื้อนเต็มไปด้วยคาบเืของเขา
“มาสเตอร์วายุ บรรลุตามเงื่อนไขพิเศษ ดิจิสปิริตส์เข้าสู่ขั้นตอนการฟักตัว” เสียงจากระบบแจ้งเตือนเล่นเอาวายุตารุกวาว
เขายืนครุ่นคิดชั่วครู่ “ที่ผ่านมาไข่ไม่มีทีท่าจะฟัก แต่พอแช่น้ำ” วายุตัดสินใจเอาดิจิสปิริตส์แช่ไว้ในทะเลสาบ ตนเองขึ้นมานั่งมองบนฝั่งด้วยแววตามีความหวังและตื่นเต้นว่าตัวอะไรจะออกมา
เวลาดำเนินผ่านจนชายหนุ่มเผลอหลับจากอาการเหน็ดเหนื่อย ทว่าเขาก็ยังไม่ยอมออกห่างจากดิจิสปิริตส์ ราวกับเป็แม่ไก่ที่กำลังกกไข่อยู่ก็ไม่ปาน
ดิจิสปิริตส์สาดแสงสีฟ้าขาวนวลตาสว่างยิ่งกว่าแสงจันทรา บนท้องนภาก่อนจะกระพิบสีฟ้าเชื้องช้าสลับสีขาวดุจน้ำแข็งและเปลี่ยนเป็สีฟ้าและสลับกลับมาเป็สีขาวสลับหมุนวนเวียนอย่างนั้นไม่รู้จบจากเชื้องช้าเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆทุกขณะจนกลายเป็กระพิบถี่ยิบอย่างร้อนรน
วายุขยิบตาเริ่มรู้สึกตัวจากแสงที่สาดส่อง เขารีบลุกพรวดนั่งมองด้วยความลุ้นระทึกหัวใจเต้นแรงถี่ยิบพร้อมกับเปลือกไข่เกิดรอยแตกร้าว เปลวเพลิงสีฟ้าแผ่ไอหนาวเย็นะเืดุจทุ้งเหมันต์สาดทะลุออกจากรอยร้าวอย่างน่าพิศวงก่อนทั่วไข่จะถูกห่อหุ้มด้วยเพลิงสีฟ้าสลับเปลี่ยนเป็ไอหนาวเหน็บยิ่งกว่าเหมันต์นิรันดร แสงสว่างเจิดจ้ากว่าครั้งไหนสาดสว่างวาบทำตาพล่าจนผู้จ้องมองต้องหลับตาเบือนหน้าหนี
โพ๊ระ..... เสียงคล้ายเปลือกไข่แตกดังขึ้นพร้อมแสงสว่างค่อยจืดจาง
วายุรีบกลับมามองภายในกลุ่มแสงปรากฎเงาสีดำของสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ทว่าเหมือนจะมีหางทางด้านหลัง แสงสว่างดับลงพร้อมวายุจ้องมองตาแข็งอ้าปากค้าง เบื้องหน้าปรากฎหญิงสาวในสภาพเปือยเปล่า ผมสีขาวเงินระยับตายาวสรวยถึงกลางหลัง ใบหน้าคมสันคมเข้มมองดูหยิ่งเป็นิจ แฝงความหวานอรชรน่าลุ่มหลงคล้ายเชื้อเชิญยั่วเย้าชายทั่วหล้า ใบหน้านั้นราวกับสลักเสลาขึ้นมาจากหินอ่อนด้วยฝีมือของจิตกรเทวาแห่งสรวงสวรรณ์ชั้นฟ้า ดวงตาคมดุร้ายตามชาติกำเนิน ั์ตาดำเรียวยาวเล็กคล้ายดวงตาของจระเข้ บริเวณหน้าผากสลักลวดลายเป็เส้นสีเงินคล้ายหางจากด้านซ้ายขวามาที่กึ่งกลางหัวคิ้ว หุ่นเพรียวสมสวนดุจนางแบบ ผิวชมพูเอิบอิ่มเนื้อเนียนเรียบนุ่มดุจปุยนุ่น น่าอกนูนโค้งอูมอิ่มพอเหมาะ จัดว่าแจ่มไปทุกสัดส่วน
อึก... วายุกลืนน้ำลาย นึกได้เขารีบเบือนหน้าหลบเฉกเช่นเธอที่พึ่งรู้ตัวหน้าแดงฉาน เปลือกไข่สาดแสงพุ่งปกคลุมทั่วร่างกลายเป็ยุทธ์ภัณฑ์เครื่องแต่งกาย ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีแดงเื เปิดอวดแผ่นหลังเรียบเนียนเผยให้เห็นลวดลายสีเงินรูปสุนัขจิ้งจอกเก้าหางบริเวณด้านหลังหัวไหล่ซ้ายขวา กระโปรงเบาบางสีแดงเือวดต้นขาเรียวสวยคล้ายหยวกกล้วย ภายใต้กระโปรงผ้าเบาบางสวมกางเกงขาสั้นสีแดงเืปกปิด
“มาสเตอร์วายุ บรรลุตามเงื่อนไข ได้รับสัตว์ิญญายุทธ์สปิริตส์ เผ่าสัตว์มายา จิ้งจอก์ คิวบิ โนะโยโกะ ค่ะ”
เผ่ามายา!!... สัตว์มายาในตำนาน?!!!.. จิ้งจอกเก้าหาง!!... ขุนพระ
วายุอุทานตาโตหัวใจจะวาย เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัว แอบรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ไอ้ดีใจน่ะมันแน่อยู่แล้ว แต่ที่เสียใจนะคือต้องแก้บนนี่ซิ
โอ้...ให้ดิ้นตายเถอะ ปากหนอปากพูดอะไรไม่คิด
เขาแทบอยากเอาหัวโขกผนังถ้ำตายให้รู้แล้วรู้รอด
จิ้งจอกสาวเดินเข้ามาสะกิดวายุทางด้านหลัง “นี่นี่ นายเป็มาสเตอร์ฉันหรอ” เธอถามเสียงหวาน
วายุหันมาช้าๆ เห็นเธอสวมเสื้อผ้าแล้วเขาก็โล่งอก “ใช่ ผมชื่อวายุ เธอคงชื่อคิวบิ”
“อืม ให้ฉันเรียกว่าอะไรดี วายุ? มาสเตอร์? นายท่าน?”
วายุอมยิ้มตาตก ฮุฮุ นายท่านเ้าขาก็ไม่เลว ฮา...ฮา... เขาหัวเราะออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทำเอาจิ้งจอกสาวเกาหัว
“ฮึม..ฮึ เรียกวายุก็พอ ผมก็จะเรียกเธอว่าคิวบิ ตกลงนะ”
“อื่ม” คิวบิพยักหน้า
ไม่คิดมาก่อนว่าเกมจะออกแบบตัวละครได้สมจริงขนาดนี้ เกือบลืมคิดว่าเธอเป็คนจริงๆไปเสียแล้ว
จิ้งจอกสาวยื่นการ์ดห้าใบให้วายุ ด้านหลังการ์ดเป็พื้นสีขาว เขาหยิบมาดู ใบแรกเป็รูปทุ้งหิมะ
“ทุ้งเหมันต์นิรันดร ใช้เปลี่ยนพื้นที่บริเวณรอบตัวในรัศมีสองร้อยเมตรให้กลายเป็ทุ้งเหมันต์ มีผลลดความเร็วของทุกสิ่งมีชีวิตในอาณาเขตลง 10%” ใบที่สองมีรูปของนรกอเวจีปกคลุมด้วยเพลิงโลกัลต์สีฟ้า “อเวจีสีคราม ใช้เปลี่ยนพื้นที่บริเวณรอบให้กลายเป็นรก มีผลลดพลังโจมตีของทุกสิ่งมีชีวิตในอาณาเขตลง 10%” ใบที่สามเป็รูปบอลเพลิงสีฟ้า “ลูกไฟจิ้งจอก” ใบที่สีเป็รูปน้ำแข็งแหลมคม “ดาราเหมันต์” ใบสุดท้ายเป็รูปสุนัขจิ้งจอกเก้าตัวร่างอาบเพลิงสีฟ้าผสานออร่าไอเหมันต์สีขาว “จิ้งจอกเก้าดาราทะยาน์ มีผลตามติดเป้าหมาย” วายุสังเกตเห็นรูปสุนัขจิ้งจอกสีเงินที่มุมขวาของการ์ดทั้งห้าใบ “? คืออะไร” เขาลองถามคิวบิ
จิ้งจอกสาวอธิบายว่า “นั่นคือสัญญาลักษณ์บ่งบอกว่าการ์ดทั้งห้าใบเป็ของติดตัวของคิวบิ ประมาณสกิลหรือทักษะติดตัว อ่อ และใบสุดท้าย จิ้งจอกเก้าดารา ที่มีสัญญาลักษณ์เป็สีแดงนั่นหมายถึงเป็การ์ดอัลติเมจ”
วายุพยักหน้า “งั้นการ์ดเปลี่ยนพื้นที่ก็เป็การ์ดพิเศษที่มีไว้ใช้ควบคู่กับทักษะติดตัวของคิวบิ?”
“ใช่” คิวบิอมยิ้มเล็กน้อยดูท่าเธอจะได้มาสเตอร์ที่ไม่ซื่อบื้อเหมือนสปิริตส์ตนอื่นที่ดวงซวย เพียงมองการ์ดเขาก็เข้าใจทันทีว่านั่นคือการ์ดพิเศษและยังรู้อีกด้วยว่าเอาไว้ใช้ผสานกับทักษะติดตัวของเธอ
“ขอเวลาผมแป๊บหนึ่งนะ บุ๊ค” วายุตรวจสอบรายละเอียดของคิวบิทั้งหมดเพื่อทำความเข้าใจในสปิริตส์ของตน จากนั้นจึงจัดวางการ์ดทั้งหน้าใบลงใน Drop box Deck เป็อันเสร็จสิ้น
วายุมองเวลา “นี่เช้าแล้ว?”
สาบานนี่วูบหลับ เล่นยิงยาวยั้นเช้า
“วายุ มีเป้าหมายจะทำอะไร” คิวบิสงสัย
“วันนี้ผมว่าจะเข้าไปด้านในของป่า คิดว่าที่นั่นคงมีสัตว์อสูรที่ให้ค่าประสบการณ์เยอะ”
“ดี งั้นไปกันโลดดดดดด” คิวบิออกเดินนำด้วยทาท่างครื้นเครง
วายุเดินตามหลังสังเกตจิ้งจอกสปิริตส์ของตนเป็จิ้งจอกเก้าหางตามตำนานของญี่ปุ่นไม่ผิดแน่ แต่ทว่าทำไมถึงมีแค่หางเดียว คิดได้อย่างเดียวจำนวนหางจะเพิ่มก็ต่อเมื่อคิวบิมีเลเวลเพิ่มมากขึ้น ในเมื่อเป็แบบนั้นมีความเป็ไปได้ว่าการ์ดติดตัวของคิวบิจะเพิ่มประสิทธิภาพและคุณสมบัติตามเลเวลของจิ้งจอกสาว
ออกพ้นปากถ้ำคิวบิหันมาถาม “วายุ ไปทางไหน?”
“มุ่งตรงขึ้นเหนือโลดดด”
“ไว้ใจได้เลย เดินตามหมาผู้ใหญ่ไม่กัด”
หน้าแทบทิ่มดิน อะไรกันไอ้สุภาษิตพิลึกนั่น เขามีแต่เดินตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด
ไม่นานเบื้องหน้าเป็ดงสน พร้อมด้วยฝูงมนุษย์กิ้งก่าเดินกันหนาตาในมือถืออาวุธแตกต่างกันออกไป
“ลิซาร์ดแมน?” วายุหรี่ตามอง คาดว่าพวกมันน่าจะมีเลเวลมากพอสมควร
“ลุยเลยไหม” คิวบิว่าพลางลี่เข้าจะใส่
เดี๋ยวแม่สาว อย่าพึ่งรีบร้อน ใจเย็นไว้โยม
วายุดึงแขนแทบไม่ทัน “คิวบิเดี๋ยว การเดินของพวกมันแปลก”
“แปลก? ยังไง”
ทั้งสองเดินเข้าหลบหลังพุ่มไม้ วายุใช้เวลาสังเกตอยู่ชั่วครู่
การเดินของพวกลิซาร์ดแมนคล้ายทหารยามแต่ทว่ามีการเฝ้าระวังที่หนาแน่นมากเกินไป
“เหมือนพวกมันกำลังปกป้องอะไรบางอย่างที่สำคัญ ดูจากการที่พวกมันสอดสายตามองบริเวณรอบอย่างตั้งใจและละเอียดอ่อนขนาดนี้มันแปลกจริงๆ คิดว่าคงเป็อะไรที่ล้ำค่าเอามากๆ”
ไม่มีทางเลือก ไม่เข้าถ้ำเสือไม่ได้ลูกเสือ
“บุ๊ค คิวบิลุย”
“โอเค เชื่อมือฉันได้เลยวายุ” จิ้งจอกสาวพุ่งทะยานออกจากพุ่มไม้ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าเห็นเพียงเงาสีแดงตัดผ่านอากาศ
เข้าสู่สภาวะต่อสู้ ทั่วร่างคิวบิและวายุปรากฎออร่าสีน้ำเงินขึ้นทั่วร่างกาย นั่นคือพลังิญญา การ์ดห้าใบในเด็คพุ่งออกจากเด็คลอยหมุนวนรอบตัววายุก่อนจะกลับลงช่องวางเด็คและพุ่งเข้ามือวายุห้าใบ พร้อมกับบุ๊คแผ่กางออก ลอยอยู่เบื้องหน้าวายุราวกับส่วนหนึ่งของร่ายกาย
เมื่อใช้การ์ดไปแล้วหนึ่งครั้งต้องรอห้านาทีจึงจะกลับเข้าเด็ค ตอนนี้มีการ์ดแค่ห้าใบต้องรีบใช้ก่อนเลยหนึ่งใบเพื่อจะได้มีการ์ดสำหรับใช้วนขึ้นมือได้เรื่อยๆ
“เพิ่มเติมอาบิลิตี้ อเวจีสีคราม” กล่าวจบการ์ดอเวจีสีครามในมือวายุเปล่งแสงออกมากลายเป็ดวงแสงพลังงานพุ่งเข้าร่างคิวบิ ชั่วพริบตาบริเวณรอบกายคิวบิกลายเป็ทะเลเพลิงสีฟ้าดุจนรกบนดิน
ตอนนั้นเองเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ทิ้งการ์ดลงสุสานหนึ่งใบ ทำให้อาบิลิตี้อีกฝ่ายไร้ผล ไดเมชั่นฟิล เมื่อการ์ดใบนี้อยู่ในสุสานอาบิลิตี้อีกฝ่ายจะไร้ผลหนึ่งครั้ง”
วายุหันมองตามเสียง คิวบิเปลี่ยนท่าร่าง จมูกของเธอได้กลิ่นอันตราย จิ้งจอกสาวหันกลับมามองมาสเตอร์ของตนพร้อมกับพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วสุดชีวิตทว่าเลเวลอันน้อยนิดทำให้ทุกอย่างสายเกินไป
วายุเบิกตาแข็งเห็นัตัวยาวแบบจีนขนาดมหึมาพร้อมกงเล็บฟันสะบั่นคอเขา
ัฟ้า!!?
ฟรึ้บ ภาพทุกอย่างถูกตัด ความเ็ปแสนสาหัสมาชั่วขณะและหายไปในพริบตา รู้สึกตัวอีกทีเขามาโผล่ในห้องสร้างตัวละครทำให้ทราบว่าตนเองตาย
“อ่าว คิวบิ เธอตายด้วยเลอะ?”
“มาสเตอร์ตาย สปิริตส์ก็ตาย สปิริตส์นะคือสิ่งที่เชื่อมต่อกับิญญาผู้เป็มาสเตอร์ เพราะสปิริตส์ใช้ชีวิตของผู้เป็มาสเตอร์ แต่หากสปิริตส์ตาย มาสเตอร์ไม่เป็อะไรทั้งนั้น แต่ส่วนใหญ่ก็ตายอ่ะนะเพราะไม่มีสปิริตส์ใช้ต่อสู้กับอีกฝ่าย” จิ้งจอกสาวอธิบาย “วายุ คิวบิขอโทษนะ น่าจะรู้สึกตัวไวกว่านี้”
วายุส่ายหน้า “ไม่เลย หากจะหาคนผิด เราทั้งสองต่างผิดด้วยกัน เราประมาทเกินไป ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเื่แบบนี้จึงไม่ได้ระวัง นี่ถือเป็บทเรียนราคาแพง แต่ทำไมถึงมาโจมตีเรา หรือเพราะไม่้าให้ใครรู้ว่าที่นั่นมีสัตว์อสูรให้ค่าประสบการณ์เยอะ แต่ว่าไอ้ตัวนั้นมัน ัไม่ผิดแน่”
“อื่ม” คิวบิพยักหน้า “สปิริตส์เผ่าสัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุด าาัฟ้าทลายปฐี”
762
