ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

สตรีในชุดสีดำเดินออกมาด้านหน้าก่อนจะก้มลงคุกเข่าต่อหน้าพระที่นั่งองค์ฮ่องเต้ ทุกสายตามองไปยังสตรีเบื้องหน้า ร่างระหงดูงดงามแต่แฝงด้วยรังสีบางอย่างที่ชายหนุ่มหลาย ๆ คนไม่กล้าเข้าใกล้

"ทูลฝ่าบาท จะเป็นไปได้ไหมเพคะหากหม่อมฉันจะขอเลือกบุรุษที่หม่อมฉันพึงพอใจเอง"

บุรุษในชุดสีทองพินิจมองสตรีเบื้องหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปทางฮองเฮาที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"เช่นนั้นเจ้าพึงพอใจในบุรุษคนใดกันหรือ"

เสียงหวานใสเอ่ยถามโจวเป่ยซิง

"ทูลฮองเฮา หม่อมฉันต้องการอ๋องสี่เพคะ"

ทุกสายตาหันไปมองอ๋องสี่ที่ถูกเอ่ยชื่อก่อนจะหันไปมองจิ่งอันแล้วหันกลับมามององค์ฮ่องเต้อีกครั้ง บุรุษในชุดสีทองยังคงยิ้มอยู่บนใบหน้า

"หากเป็นบุรุษคนอื่นเราอาจช่วยเจ้าได้ แต่หากเป็นอ๋องสี่เจ้าคงต้องถามเขาเองเสียแล้ว"

ทุกสายตาหันไปมองเซียวมู่หรงในทันที ชายหนุ่มที่ถูกเอ่ยนามยืนขึ้นก่อนจะเดินมาหน้าคุกเข่าหน้าพระที่นั่ง

"ลุกขึ้นคุยเถิดอ๋องสี่"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท เรื่องที่คุณหนูโจวเอ่ยขอนั้นกระหม่อมมิสามารถให้ได้พะยะค่ะทั้งชีวิตและจิตใจของกระหม่อมมีเพียงอันอันเท่านั้น นอกจากนางแล้วกระหม่อมไม่สามารถรับสตรีนางใดเป็นชายาได้อีกพะยะค่ะ"

"เจ้าได้ยินแล้ว….ใช่หรือไม่คุณหนูโจว"

องค์ฮ่องเต้เอ่ยกับโจวเป่ยซิงอย่างอ่อนโยน หญิงสาวกำมือแน่นก่อนจะยืนขึ้นหันไปทางเซียวมู่หรง

"นางมีตรงไหนที่ดีกว่าข้าเช่นนั้นหรือ ข้าที่เก่งทั้งการสู้รบ ความงามและงานบ้านงานเรือน มีตรงไหนที่ข้าสู้นางไม่ได้"

จิ่งอันค่อย ๆ ยืนขึ้นก่อนจะเดินไปหาเซียวมู่หรง ชายหนุ่มกุมมือสตรีไว้ก่อนจะหันไปยิ้มให้นาง

"หากคุณหนูโจวพูดถึงความสามารถ ข้าคงต้องยอมรับว่าข้าไม่อาจสู้คุณหนูโจวได้ แต่หากเป็นเรื่องความรักที่มีให้อ๋องสี่แล้วไซร้หม่อมฉันมิสามารถจะยอมรับได้ว่าคุณหนูโจวนั้นรักสามีหม่อมฉันได้มากกว่าหม่อมฉัน"

"นี่เจ้า"

"จวนทุกจวนย่อมมีชายาเอกหรือเมียเอกได้เพียงคนเดียว คุณหนูโจวยินดีจะเป็นชายารองของอ๋องสี่หรือ หรือหากคุณหนูโจวยินยอมคิดหรือว่าท่านจ้าวแคว้นและพี่ชายของคุณหนูโจวจะยอม"

หญิงสาวกำมือแน่น มือน้อย ๆ นั้นสั่นอยู่ในแขนเสื้อสีดำด้วยความโกรธ โจวหุ้ยที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้เดินเข้ามาหาโจวเป่ยซิง

"จริงดั่งที่ชายาอ๋องสี่กล่าว แม้เจ้าจะยอมเป็นชายารองของเขาแต่ข้าและท่านพ่อย่อมไม่มีทางยอมเป็นแน่"

"แต่ท่านพี่ ข้า.....รัก...."

"หากคุณหนูโจวจะเอาเรื่องความรักมาอ้าง เช่นนั้นแล้วข้าใคร่ขอถามท่านสักคำจะได้หรือไม่"

"เจ้าจะถามอะไรข้า"

"ยามเมื่ออ๋องสี่บาดเจ็บและไม่สามารถมองเห็นได้ ในตอนนั้นท่านอยู่ที่ได้กัน"

จิ่งอันเอ่ยถามโจวเป่ยซิง สตรีในอาภรณ์ดำยืนตัวสั่นน้อย ๆ

"ท่านพ่อ ข้าจะไปหาอ๋องสี่ ข้าจะไปดูแลเขา"

"เป่ยซิง เจ้าเป็นสตรีอีกทั้งเจ้ามิได้เป็นอันใดกับเขาเช่นนี้แล้วเจ้าจะไปดูแลเขาได้เช่นใดกัน"

"แต่ท่านพ่อ ข้ารักอ๋องสี่ ท่านก็สู่ขอเขาให้ข้ามิได้หรือ"

"เหลวไหล เจ้ามิรู้หรือว่าตอนนี้เขาทั้งบาดเจ็บอีกทั้งดวงตายังมืดบอด ในอนาคตเขาจะดูแลเจ้าได้อย่างไรกัน"

"ท่านพ่อ ข้ามิเคยขอสิ่งใดจากท่านมีเพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่ข้าจะขอท่าน ได้โปรดให้ข้าไปหาอ๋องสี่เถิดนะเจ้าคะ"

"หากเจ้ามั่นใจเช่นนั้น หากนางสามารถดูแลแม่นมเถาได้ครบเดือนข้าจะปล่อยเจ้าไปหาอ๋องสี่ เด็ก ๆ พานางไปหาแม่นมเถา"

บ่าวรับใช้พานางไปหาสตรีที่ได้ชื่อว่าแม่นมเถา หญิงชราตาบอด แม้ว่านางจะตาบอดแต่ก็สามารถทำสิ่งใดได้อยู่บ้าง แรก ๆ ยามเมื่อไปอยู่ดูแลแม่นมเถานางมีความกระตือรือร้นอยู่ไม่น้อย ต่อมาไม่นานนางกลับรู้สึกเบื่อที่ต้องดูแลสตรีชราแก่ ๆ จนต้องวิ่งกลับไปหาบิดา

"ท่านพ่อทำไมท่านต้องให้ข้าดูแลแม่นมเถาด้วย ข้าไม่ไหวแล้วนะ"

ชายมากอายุหัวเราะเบา ๆ

"เป่ยซิง ที่ข้าให้เจ้าไปดูแลแม่นมเถาก็เพื่อฝึกนิสัยของเจ้า ด้วยตั้งแต่เด็กจนโตข้าและพี่ชายเจ้าต่างตามใจเจ้ามาตลอด การที่เจ้าจะไปดูแลชายที่บาดเจ็บและตาบอดจึงดูเป็นเรื่องยากสำหรับเจ้า ซึ่งหากเจ้ามั่นใจว่าเจ้ารักเขาข้าก็จะให้พี่ชายเจ้าพาเจ้าไปหาเขา"

หญิงสาววิ่งไปหาโจวหุ้ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ท่านพี่พาขาไปหาอ๋องสี่ ได้โปรดพาข้าไปตอนนี้เลย"

ชายหนุ่มหันไปมองบุรุษมากอายุอย่างขออนุญาต เมื่อบุรุษมากอายุพยักหน้าเขาจึงได้พาน้องสาวออกเดินทางในทันที ยามนั้นอ๋องสี่บาดเจ็บหนักและดวงตามืดบอดอารมณ์ของเขาช่างรุนแรงและร้ายกาจยิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้เขาแม้แต่โจวเป่ยซิง หญิงสาวเฝ้ามองเขาอยู่สักพักจนเมื่อเห็นว่าเซียวมู่หรงนั้นปลอดภัยแต่ตาของเขายังคงมืดบอดนางจึงเริ่มเปลี่ยนใจและตัดสินใจเดินทางกลับแคว้น

"ข้า..."

"ตอนนั้นผู้หญิงทั่วทั้งเมืองกลับหันหลังให้เขา สตรีทุกนางต่างตีตัวออกห่างหากมิมีองค์ฮ่องเต้และองค์ฮองเฮาทรงดูแลตอนนี้อ๋องสี่คงมิได้มายืนอยู่ตรงนี้อย่างแน่นอน"

แม้โจวเป่ยซิงจะยอมรับในเรื่องนี้แต่นางก็มิอยากเสียหน้าเพราะจิ่งอัน

“ตอนนั้นเจ้าก็มิได้อยู่ดูแลอ๋องสี่มิใช่หรือ”

“หากแม้ตอนนั้นข้าได้รู้จักเขาเพียงสักนิด ข้าสาบานได้เลยว่าข้าไม่มีทางปล่อยให้เขายืนเดียวดายในความมืดอย่างแน่นอน”

“เจ้า!!!”

"กระหม่อมต้องขออภัยสำหรับการกระทำที่ล่วงเกินของน้องสาวกระหม่อม ขออ๋องสี่และพระชายาโปรดอย่าถือสา"

ขณะที่หญิงสาวกำลังจะพูดต่อนั้นกลับถูกโจวหุ้ยเข้ามาตัดบทและลากนางกลับไปยังที่นั่งของตนในทันที จิ่งอันที่เห็นว่าทุกอย่างปกติแล้วนางจึงพาสามีกลับไปนั่งยังที่เดิมของเขาทั้งสอง