จุดสูงสุดแห่งชูร่า【至尊修罗】

        หลังจากมู่เฟิงฝึกฝนเสร็จแล้ว เขาก็ได้ช่วยกันกับมู่ขวงขุดหลุมขึ้นมาเพื่อฝังร่างศพของชายวัยกลางคนเพราะพวกเขาไม่ต้องการทิ้งศพของอีกฝ่ายไว้กลางป่า

        จากนั้นมู่เฟิงและมู่ขวงก็เปิดถุงหนังสัตว์ของอีกฝ่ายเพื่อสำรวจสิ่งของภายใน

        ภายในถุงหนังสัตว์นั้นมีไข่อสูรซึ่งมีขนาดใหญ่กว่ากำปั้นเล็กน้อยจำนวนสามฟองสองฟองเป็นสีคราม ส่วนอีกฟองเป็นสีขาวกลมเกลี้ยงเกลาเหมือนกับหยก

        นอกจากไข่อสูรสามฟองนี้แล้ว ยังมีขวดหยกบรรจุของเหลวอยู่จำนวนหนึ่ง และแผ่นป้ายสีทองอีกหนึ่งแผ่น

        หากดูจากรูปการณ์แล้ว ไข่อสูรทั้งสามฟองนี้คงจะเป็นไข่ของพญางูเหลือม ส่วนขวดหยกเหล่านี้คงจะเป็นยารักษาบาดแผลยาห้ามเลือดและยาแก้พิษอะไรทำนองนั้น

        อย่างสุดท้ายแผ่นป้ายสีทองนั้นมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ ด้านบนของแผ่นป้ายมีอักษรสลักเอาไว้สองคำว่า‘ทงเป่า’

        แผ่นป้ายนี้เป็นแผ่นป้ายทางการค้าที่ออกโดยสมาคมหอการค้าและร้านแลกเงินมีไว้สำหรับทำการแลกเปลี่ยนซื้อขายภายในอาณาจักรหนานหลิง คล้ายคลึงกับตั๋วแลกเงินที่ใช้จดบันทึกเงินเก็บจากร้านแลกเงินและสามารถทำการแลกเปลี่ยนซื้อขายสิ่งของได้

        ขอเพียงแค่มีเหรียญตำลึงทองเก็บไว้ในร้านแลกเงินมากกว่าหนึ่งพันตำลึงย่อมได้รับของเหล่านี้

        สำหรับป้ายทองทงเป่านั้น มู่เฟิงเองก็มีเช่นกัน

        นอกจากของเหล่านี้แล้ว ยังมีกระบี่อีกหนึ่งเล่ม

        กระบี่เล่มนี้มีขนาดกว้างเท่าฝ่ามือและมีความยาวห้าฟุตตัวกระบี่กำลังแผ่ออร่าอันเย็นยะเยือกออกมา นอกจากนี้ราวกับว่ามันยังมีประกายแสงบางอย่างไหลเวียนอยู่บนตัวของมันอีกด้วยส่วนน้ำหนักของมันอยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยจิน*

        (*ห้าสิบกิโลกรัม)

        เมื่อได้เห็นกระบี่เล่มนี้ ดวงตาของมู่เฟิงพลันเป็นประกายขึ้นมาทันทีเขาลองทดสอบส่งพลังปราณเข้าไปในตัวกระบี่ก่อนจะพบว่าตัวกระบี่ได้เปล่งแสงขึ้นมาอย่างฉับพลัน

        “เครื่องมือปราณ!”

        ภายในใจของมู่เฟิงนั้นรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งมีเพียงเครื่องมือปราณเท่านั้นที่สามารถส่งพลังปราณเข้าไปได้ดังนั้นนี่จึงเป็นข้อพิสูจน์ว่ากระบี่เล่มนี้คือเครื่องมือปราณ

        แต่ก็เป็นเพียงเครื่องมือปราณที่มีระดับต่ำที่สุดเท่านั้น

        แม้จะเป็นเพียงเครื่องมือปราณระดับต่ำแต่กระบี่เล่มนี้ก็มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันเหรียญตำลึงทองส่วนดาบที่มู่เฟิงใช้เป็นประจำนั้นเป็นเพียงดาบที่หลอมขึ้นจากเหล็กกล้าธรรมดาเท่านั้นไม่ใช่เครื่องมือปราณ

        ทว่าเครื่องมือปราณนั้นก็ยังมีข้อจำกัดอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือมีเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับจื่อฝู่ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะสามารถแสดงอานุภาพพลังที่แท้จริงของมันออกมาได้หากอยู่ในมือของผู้ฝึกยุทธ์ระดับทงม่าย มันย่อมเป็นเพียงกระบี่ที่เฉียบคมธรรมดาๆ เล่มหนึ่งเท่านั้น

        “ฮ่าๆ พี่เฟิง คราวนี้พวกเราได้รับโชคแล้วสินะ”

        หลังได้เห็นสิ่งของมีค่ามากมาย มู่ขวงก็หัวเราะออกมาเสียงดังและไม่อาจหุบยิ้มได้เวลานี้เขามีความสุขมากจนลืมเรื่องการสังหารเมื่อครู่ไปเสียแล้ว

        “คนเราหากไม่มีโชคก็คงไม่ร่ำรวย ม้าศึกหากไม่มีหญ้าก็คงไม่อ้วนพีคำกล่าวนี้นับว่าไม่เสียเปล่า”

        มู่เฟิงเหยียดยิ้ม เขาหยิบไข่ออกมาและคอยสังเกตอย่างระมัดระวัง

        “ต้องเป็นไข่ของพญางูเหลือมนั่นแน่”

        มู่เฟิงครุ่นคิดกับตัวเอง ไข่อสูรนี้ให้สัมผัสที่เย็นยะเยือก และเมื่อลูบลงบนผิวก็ให้ความรู้สึกที่เนียนละเอียด

        “พี่เฟิง ไข่นี่คงจะเป็นไข่ของพญางูเหลือมเป็นแน่”

        มู่ขวงหยิบไข่ฟองหนึ่งขึ้นมา ขณะเอ่ย

        “อืม คงจะเป็นเช่นนั้น บางทีอาจเป็นเพราะเขาเข้าไปขโมยไข่ของพญางูเหลือมจึงเป็นเหตุให้ถูกอสูรร้ายตัวนั้นตามล่าสังหาร”

        “ของสิ่งนี้มีประโยชน์อะไรกัน เหตุใดชายผู้นี้ถึงได้ยอมเสี่ยงตายเพื่อมัน”

        มู่ขวงยังไม่เข้าใจถึงมูลค่าของมัน

        “พญางูเหลือมเป็นอสูรร้ายระดับหนิงกังแน่นอนว่าไข่ของมันย่อมมีแก่นพลังอยู่มาก นักปรุงยาสามารถใช้ประโยชน์จากมันโดยการนำมาหลอมเป็นยาอายุวัฒนะได้นอกจากนี้หากมันฟักไข่ออกมา เรายังสามารถเลี้ยงดูมันให้กลายเป็นสัตว์สงครามของตัวเองได้อีกด้วย”

        มู่เฟิงอธิบาย ความรอบรู้ของเขานั้นกว้างขวางกว่าของมู่ขวงมาก

        “โอ้ เช่นนั้นเราจะจัดการกับไข่อสูรทั้งสามฟองนี้อย่างไรดี?”

        “อืม เราคงทำได้เพียงขายมันแลกกับเหรียญตำลึงทองเท่านั้นจากนั้นก็นำเงินที่ได้ไปซื้อยาอายุวัฒนะเพื่อใช้ในการฝึกฝน”

        ขณะที่กล่าวคำเหล่านี้ มู่เฟิงก็ได้หยิบไข่ฟองสีขาวของพญางูเหลือมขึ้นมา

        สีของไข่อสูรฟองนี้ดูเนียนละเอียดและสวยกว่าไข่สีครามอีกสองฟอง เปลือกของมันดูราวกับหยกขาวเปล่งประกายและสะท้อนแสง

        “อา…”

        เสียงอุทานของสตรีดังขึ้นในห้วงความคิดของมู่เฟิง

        “เยว่เอ๋อร์ มีอะไรงั้นหรือ?”

        มู่เฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “ใครใช้ให้เจ้าเรียกข้าว่าเยว่เอ๋อร์!”

        ซีเยว่ไม่ได้ตอบคำถาม แต่นางกลับโวยวายขึ้นมาแทนอีกทั้งน้ำเสียงของนางยังฟังดูแปลกไปเล็กน้อย

        “เฮ้ เรียกเยว่เอ๋อร์ไม่ได้ฟังดูสนิทกันขึ้นหรอกหรือ ถึงอย่างไรเจ้าก็อยู่ในร่างของข้านะ”

        มู่เฟิงหัวเราะร่า ก่อนจะเอ่ยถามออกมาว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”

        “มะ ไม่มีอะไร ช่างเถิด เจ้าอยากจะเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะข้าเพียงมีความรู้สึกว่าไข่สีขาวฟองนั้นต่างจากไข่สีครามอีกสองฟองอยู่เล็กน้อย”

        ซีเยว่กล่าวเสียงเรียบ

        “ต่างกัน? นอกจากสีของมันแล้วยังมีอะไรที่ต่างกันอีก”

        มู่เฟิงยังคงมองไม่ออก

        “เจ้าสัมผัสไม่ได้หรือว่าแก่นพลังที่อยู่ในไข่สีขาวฟองนั้นแข็งแกร่งกว่าไข่อีกสองฟองแม้จะเป็นไข่พญางูเหลือมเหมือนกัน แต่นอกจากสีที่ต่างกันแล้วแก่นพลังด้านในก็ต่างกันด้วย หรือบางทีมันอาจจะเป็นไข่ที่กลายพันธุ์ไข่ฟองนี้เจ้าอย่าเพิ่งขาย ลองฟักตัวมันออกมาดูก่อนบางทีสิ่งที่อยู่ภายในอาจเป็นสิ่งที่น่าสนใจก็ได้”

        ซีเยว่เริ่มสนใจไข่อสูรฟองนี้ขึ้นมาแล้ว

        “ฟักไข่? แล้วเจ้าตัวเล็กนี่มันจะฟักตัวออกมาอย่างไรข้าไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์ ข้าไม่รู้วิธีการฟักตัวของมัน”

        มู่เฟิงกล่าวอย่างจนด้วยหนทาง

        ไข่อสูรนี้ไม่เหมือนกับไข่ไก่แม้แต่ไข่ไก่หากต้องการฟักมันออกมายังต้องคำนึงถึงอุณหภูมิดังนั้นแน่นอนว่าไข่อสูรก็ต้องมีวิธีการฝักแบบจำเพาะของมันเช่นกัน และคนธรรมดาไม่สามารถเข้าใจได้ มีเพียงผู้ฝึกสัตว์ที่เชี่ยวชาญเท่านั้นถึงจะรู้วิธีการฟักไข่และวิธีการฝึกอสูรร้าย

        “เรื่องนี้ง่ายมากพลังเลือดของเคล็ดวิชาชูร่านั้นสามารถหล่อเลี้ยงได้ทุกสรรพสัตว์โดยเฉพาะเหล่าอสูรร้ายที่กระหายเลือด ในตอนที่เจ้าดูดซับพลังเลือดเจ้าเพียงถ่ายโอนพลังเลือดนั้นไปให้ไข่อสูรสักส่วนหนึ่งก็พอ ด้วยวิธีนี้เจ้าจะสามารถเปลี่ยนแปลงความแข็งแกร่งทางกายภาพของมันที่ถูกกำหนดไว้ในตอนแรกได้หากโชคดีเจ้าอาจจะสามารถกระตุ้นสายเลือดของมังกรเจียวหลงที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวของมันออกมาได้หรือไม่แน่ว่าสิ่งที่ฟักออกมาอาจจะเป็นจิตวิญญาณของมังกรสักตัวหนึ่งก็เป็นได้”

        ซีเยว่กล่าวอธิบาย มู่เฟิงรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินดังนั้นเขาพยักหน้าในทันที เด็กหนุ่มตัดสินใจที่จะไม่ขายไข่อสูรฟองสีขาวแต่จะเก็บมันเอาไว้เพื่อฟักเอง

        มู่เฟิงนำสิ่งของทั้งหมดที่ได้รับมาเก็บเข้าไปในแหวนเฉียนคุนของเขา แน่นอนว่าการทำเช่นนี้ยอมดีกว่าการต้องแบกถุงหนังสัตว์ใบใหญ่ใบนี้มาก

        “จริงสิเยว่เอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าเป็นวิญญาณสถิตในหยกเทพชูร่าในนั้นได้บันทึกวิธีการฝึกรูปแบบอื่นเอาไว้อีกหรือไม่อย่างเช่นทักษะการใช้พลังปราณอะไรแบบนั้น?”

        มู่เฟิงเอ่ยถามคำถามที่เขาเฝ้ารอออกมา

        “มีสิ แต่ระดับวรยุทธ์ของเจ้าในตอนนี้ยังไม่สามารถฝึกฝนทักษะพลังปราณเหล่านั้นได้อื้ม ข้าดูแล้ว เจ้าในตอนนี้เหมาะที่จะฝึกทักษะพลังปราณระดับธาตุทองขั้นต่ำ...”

        ซีเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเสียงของนางก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “จริงด้วยในนี้ยังมีวิชาดาบอยู่อีกสองวิชา วิชาดรรชนีหนึ่งวิชาวิชาหมัดหนึ่งวิชาและวิชากระบี่อีกหนึ่งวิชาวิชาเหล่านี้ล้วนเป็นทักษะวิชาระดับธาตุทองขั้นสูง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นทักษะพลังปราณระดับต่ำที่สุดที่มีอยู่แล้ว เจ้าต้องการจะฝึกวิชาใด?”

        “วิชาดาบนั้นเรียกว่าอะไร?”

        มู่เฟิงเอ่ยถาม ตัวเขานั้นถนัดอาวุธอยู่สองชนิด หนึ่งคือดาบและสองคือหอก!

        ดาบคืออาวุธที่เขาใช้ต่อสู้ในระยะประชิดส่วนหอกคืออาวุธที่เขาใช้สู้รบระหว่างออกศึกในกองทัพ แต่ในการต่อสู้ปกติเขามักจะใช้ดาบเป็นประจำ การเคลื่อนไหวของดาบนั้นมีความยืดหยุ่นและคล่องตัวกว่ามากดังนั้นดาบจึงถือเป็นราชาของศาตราวุธทุกชนิดในกองทัพ

        “วิชาแรกเรียกว่าดาบพยัคฆ์หาญ เป็นวิชาดาบที่เน้นการระเบิดพลังการโจมตี ในการออกดาบครั้งหนึ่งจำเป็นต้องใช้พลังปราณทั้งหมดที่มีระเบิดพลังโจมตีออกมาในครั้งเดียวซึ่งวิชานี้สิ้นเปลืองพลังปราณเป็นอย่างมากนอกจากนี้ยังมีอีกวิชาหนึ่งเรียกว่าเก้าดาบทลายคลื่น เป็นวิชาดาบในระดับกลาง การระเบิดพลังของวิชาดาบนี้ไม่ได้ทรงพลังนักแต่ก็ไม่ได้สิ้นเปลืองพลังปราณมากเช่นกัน”

        “ข้าแนะนำให้เจ้าฝึกดาบพยัคฆ์หาญเพราะพลังปราณของเจ้านั้นมีมากกว่าคนทั่วไปที่อยู่ในระดับเดียวกัน นอกจากนี้มันยังเป็นพลังบริสุทธิ์ หากระเบิดพลังออกมาย่อมต้องทรงพลังมากนี่คือข้อได้เปรียบของเจ้า และวิชาดาบพยัคฆ์หาญนั้นจะช่วยเสริมข้อได้เปรียบนี้ของเจ้า”

        ซีเยว่กล่าว

        “ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะฝึกวิชาดาบพยัคฆ์หาญ ว่าแต่วิชาดรรชนีนั้นคือวิชาอะไร?”

        มู่เฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “วิชาดรรชนีนั้นเรียกว่าดรรชนีทองคำตัดสะบั้นวิชานี้จะทำให้เจ้าสามารถใช้นิ้วได้ดั่งกระบี่ โดยเจ้าต้องฝึกให้นิ้วของเจ้ากลายเป็นดั่งเหล็กกล้าและเมื่อเจ้าฝึกฝนได้สำเร็จ เจ้าจะสามารถส่งพลังปราณไปยังนิ้วมือและใช้มันแทนกระบี่ได้”

        ดวงตาของมู่เฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันทีวิธีการใช้นิ้วเช่นนี้ช่างเป็นวิชาที่ยอดเยี่ยมนัก