อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 41: เชือดไก่ให้ลิงดู

ค่ำคืนนั้น คฤหาสน์ของตระกูลเซียวสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากโคมนับพันดวง เสียงดนตรีและการพูดคุยดังเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะอย่างไม่ขาดสาย แขกผู้มีเกียรติจากตระกูลต่างๆ ทั่วทั้งเมืองเมฆาล่องต่างทยอยเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงฉลองครั้งสำคัญนี้

ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะชื่นมื่นนั้นเอง...การมาถึงของคนกลุ่มหนึ่งก็ได้ทำให้เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงชั่วขณะ

หลินเวยเวยในชุดสีฟ้าอ่อนที่ดูงดงามแต่เรียบง่าย ก้าวเข้ามาในห้องโถงจัดเลี้ยงอย่างสง่างาม เคียงข้างนางคือชายหนุ่มในชุดสีดำธรรมดาผู้สวมหมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง...เย่เฉิน...ตามด้วยสือเฟิงและต้าหู่ในฐานะผู้คุ้มกัน

ทุกสายตาในงานเลี้ยงจับจ้องมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทันที

"นั่น...นั่นมันตระกูลหลิน! พวกเขากล้ามาจริงๆ!"

"เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเมื่อเช้านี้ ตระกูลเซียวยังจะเชิญพวกเขามาอีกรึ? นี่มัน...ไม่คิดจะไว้หน้ากันแล้ว!"

"แล้วชายในชุดคลุมนั่นใครกัน? ใช่คนที่เป็นข่าวลือหรือไม่?"

เย่เฉินและหลินเวยเวยไม่สนใจสายตาเหล่านั้น พวกเขาเดินตามพนักงานรับใช้ไปยังโต๊ะที่ถูกจัดไว้ให้...ซึ่งเป็นโต๊ะที่อยู่มุมห้องที่สุดและห่างไกลจากโต๊ะประธานมากที่สุด เป็นการแสดงออกถึงการดูแคลนอย่างชัดเจน

ณ โต๊ะประธาน เซียวจ้านผู้เป็นประมุขตระกูลเซียวมองมายังพวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ส่วนเซียวอี้เฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็แสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

เมื่องานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้น เซียวจ้านได้ขึ้นกล่าวบนเวทีด้วยท่าทีของผู้ชนะ เขากล่าวถึงความร่วมมือกับตระกูลจางและอนาคตอันรุ่งโรจน์ของเมืองเมฆาล่อง ทุกคำพูดของเขาล้วนแฝงไว้ด้วยการประกาศอำนาจและข่มขู่ตระกูลอื่นๆ ที่คิดจะต่อต้านไปในตัว

หลังจากกล่าวจบ เซียวอี้เฟิงก็ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้ม "เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองโอกาสอันเป็นมงคลนี้ ข้ามีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้แก่ท่านพ่อ" เขากล่าวพลางหยิบกล่องหยกออกมา เปิดให้เห็น "โอสถทะลวงจิต" ระดับสามขั้นสูงเม็ดหนึ่ง ทำให้แขกในงานส่งเสียงฮือฮาด้วยความอิจฉา

จากนั้น เขาก็หันสายตาที่เย้ยหยันมาทางโต๊ะของหลินเวยเวย "ตระกูลหลิน ในฐานะตระกูลการค้าเก่าแก่ คงจะเตรียมของขวัญล้ำค่ามาแสดงความยินดีกับตระกูลเซียวของเราด้วยเช่นกันกระมัง?"

คำถามนี้คือการโยนเผือกร้อนโดยตรง! เขาต้องการจะประจานตระกูลหลินที่เพิ่งจะทุ่มเงินมหาศาลไปในงานประมูล ให้อับอายขายหน้าต่อหน้าคนทั้งเมือง!

หลินเวยเวยหน้าซีดลงทันที นางไม่ได้เตรียมของขวัญใดๆ มาสำหรับกับดักเช่นนี้!

บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบ ทุกสายตารอคอยดูว่าตระกูลหลินจะทำอย่างไร...พวกเขาจะยอมรับความอัปยศนี้หรือ?

แต่ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าตระกูลหลินจะต้องเสียหน้าอย่างยับเยินนั้นเอง...

ชายในชุดคลุมที่นั่งเงียบมาตลอดก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ

เย่เฉินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที

"ของขวัญ..." เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งแต่กลับดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถง "...เราได้เตรียมมาแล้ว"

เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ...และหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา

มันไม่ใช่โอสถล้ำค่า...ไม่ใช่ม้วนคัมภีร์...

แต่มันคือ "ป้ายไม้สีดำสนิท" ที่สลักเป็นรูปก้อนเมฆและสายฟ้า!

เมื่อผู้นำตระกูลที่มีประสบการณ์หลายคนได้เห็นป้ายนั้น สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง! ป้ายเมฆาสายฟ้า! สัญลักษณ์ของหน่วยมือสังหารลับของตระกูลเซียว!

เย่เฉินชูป้ายนั้นขึ้นให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน ก่อนจะหันไปทางเซียวจ้านและเซียวอี้เฟิงที่บัดนี้มีใบหน้าแข็งทื่อและเต็มไปด้วยความตกตะลึง!

เขาคลี่ยิ้มบางๆ ใต้ปีกหมวก...รอยยิ้มที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ

"ข้าน้อยได้ยินว่าเมื่อเร็วๆ นี้ตระกูลเซียวทำของสำคัญหายไประหว่างทางในป่าอสูรคลั่ง..."

"ข้าบังเอิญเก็บได้พอดี...จึงขอนำมาคืนให้ในโอกาสอันเป็นมงคลนี้"

สิ้นเสียงของเขา...ทั้งห้องโถงก็พลันเงียบงันราวกับป่าช้า! ก่อนจะระเบิดเป็นเสียงฮือฮาที่ดังสนั่นหวั่นไหว!

นี่มันไม่ใช่การมอบของขวัญ! แต่มันคือการตบหน้า! การตบหน้าตระกูลเซียวอย่างรุนแรงที่สุด...ต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติทั้งเมือง!