นางกำนัลเผยหัวเราะร่า ใช้ดวงตาอสรพิษจ้องมองใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับคนเสียสติของผู้หญิงบนพื้นอย่างสาแก่ใจ
หลี่เจิ้งจูเปล่งเสียงแหบแห้ง ดวงตาพร่ามัวเต็มไปด้วยหยดน้ำตา สีหน้าของนางบิดเบี้ยวเพราะความเสียใจเจียนคลั่งเมื่อได้ฟังเื่ที่เผยจือฉู่เล่ามา “ไม่จริง ฮือๆ ลูกๆ ของข้ายังไม่ตาย ส่วนท่านอ๋องก็พารัชทายาทหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้วต่างหาก”
สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าร่างกายถูกทุบตีทารุณก็คือการจากไปของดวงใจทั้งคู่ของนาง กับเซี่ยชินอ๋องผู้ที่คอยห่วงใยดูแลบุตรทั้งสองของนางมาตลอด
ในอกของหลี่เจิ้งจูเคียดแค้น ฮ่องเต้เซี่ยหยุนหรงช่างต่ำช้านัก สิบหกปีที่ผ่านมาผู้ชายกลับกลอกคนนั้นหลอกใช้นางมาตลอด ไม่ได้รักษาสัจจะที่เคยให้สัญญากับนางตอนที่สั่งให้นางเป็สะพานทอดไปสู่การ่ชิงอำนาจจากมือของเซี่ยชินอ๋อง เมื่อปีนป่ายขึ้นไปสู่ที่หมายได้สมใจเซี่ยหยุนหรงก็ถีบหัวนางกับลูกทั้งสองทิ้งอย่างไม่ไยดี
“ฮืออ ฮืออ”
หลี่เจิ้งจูเปล่งเสียงสะอื้นแหบพร่าในลำคอ เผยจือฉู่จิกกระชากปอยผมยุ่งเหยิงของนางจนหน้าหงายขึ้น ถลึงตาอย่างดุร้ายใส่หลี่เจิ้งจู
“อ้อ ลืมไปสนิท ข้ายังไม่ได้บอกให้เ้ารู้เลยว่าใครกันที่เป็คนวางแผนนี้ขึ้นมา...ก็ฮ่องเต้อย่างไรเล่า พอลูกชายของเ้ากับเซี่ยชินอ๋องตายแล้ว ก็ทรงส่งเกี้ยวของผิงอันหนิงไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับคนเถื่อนนอกกำแพงทันที”
“ส่วนเ้า คืนนี้ก็กินข้าวให้อิ่มเถอะ ฮองเฮาของข้าอุตส่าห์เมตตาเอาอาหารมื้อสุดท้ายมาให้ กินซะแล้วก็จงไปตายเสียเถิด”
พอพูดจบเผยจือฉู่ก็จัดการดันขอบชามในมือเข้าไปที่ปากของ หลี่เจิ้งจู เทของเหลวหนืดในชามใส่ปากที่กำลังเปล่งเสียงสะอื้นอย่างทุกข์ทรมาน
ด้วยความคับแค้นอย่างท่วมท้นต่อการจากไปของลูกทั้งสอง หลี่เจิ้งจูรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายต่อต้านเผยจือฉู่สุดกำลัง นางสะบัดใบหน้าอย่างแรงทำให้ชามแกงในมือของเผยจือฉู่พลิกคว่ำ อาหารข้นหนืดในชามหกเลอะไปทั่วพื้นสกปรกทันที
“อึ่ย!”
“เคร้ง!”
การต่อต้านของหลี่เจิ้งจูทำให้เผยจือฉู่เกิดความรู้สึกโมโหอย่างมาก จึงจิกนิ้วมือที่มีเล็บแหลมกระชากศีรษะของหลี่เจิ้งจู แล้วระดมฝ่ามือตบลงบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างไม่ปรานี
“หน็อย นังสารเลวกล้าขัดขืนข้างั้นเหรอ!”
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
“นี่แน่ะ บังอาจทำน้ำแกงของฮองเฮาตกพื้น คนชั่วอย่างเ้าต้องถูกลงโทษแบบนี้”
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
หลี่เจิ้งจูถูกตบตีจนใบหน้าทรุดโทรมเปรอะเปื้อนไปด้วยเืสีแดงสดที่ไหลออกจากปากกับจมูกของนาง จนหยดเืกระเซ็นเปื้อนฝ่ามือของนางกำนัล เผยจือฉู่เช็ดเืบนฝ่ามือตนอย่างรังเกียจ แล้วใช้มือข้างนั้นขยุ้มผมของหลี่เจิ้งจูละเลงไปบนพื้น บังคับให้อดีตฮองเฮากินน้ำแกงข้นผสมยาพิษที่หกเลอะเทอะนั้นให้ได้
“กินเข้าไป อ้าปาก เ้าต้องกินน้ำแกงของนายข้าให้หมด ข้าบอกให้อ้าปากยังไงเล่า กินเข้าไป!” เผยจือฉู่เปล่งเสียงตะคอกอย่างดุร้าย กดศีรษะยุ่งเหยิงขยี้ไปบนพื้น แต่หลี่เจิ้งจูเม้มปากไว้แน่นไม่ยอมทำตามคำสั่ง ไม่ว่าเผยจือฉู่จะตะคอกอย่างไร
“บังอาจกล้าขัดขืนข้าเหรอ ถ้าหากไม่ยอมกินดีๆ ละก็ งั้นข้าก็จะควักลูกตาของเ้าทิ้ง” เผยจือฉู่ตะคอกใส่หลี่เจิ้งจู
น้ำแกงผสมยาพิษถูกนางแพศยาคว่ำหกไปแล้ว นางจึงเอี้ยวตัวไปหยิบชามกระเบื้องที่ตกอยู่บนพื้นตั้งใจจะใช้เป็อาวุธสังหารหลี่เจิ้งจูตามคำสั่งของเ้านาย แต่หลี่เจิ้งจูฉวยโอกาสเพียงเสี้ยวพริบตาที่เผยจือฉู่เผลอ กัดไปที่แขนของเผยจือฉู่เต็มแรง
“โอ๊ย!”
ความเจ็บแปลบทำให้เผยจือฉู่ใ นางจึงตวัดมือใส่ใบหน้าของหลี่เจิ้งจูอย่างแรง เป็การลงโทษ
“เพี๊ยะ!”
“นังชั่วเอ๊ยบังอาจกัดข้างั้นเหรอ งั้นก็จงตายอย่างทรมานเสียเถอะ อย่ากินมันเลยยาพิษน่ะ” เผยจือฉู่สบถ ถลึงตาดุร้ายพร้อมกับใช้สองมือตะปบไปบนลำคอผอมบางของหลี่เจิ้งจู
“นี่แนะ เ้าต้องตายหลี่เจิ้งจู ข้าจะฆ่าเ้าเสีย”
“หึ พ้นจากวันนี้ไปหากแค้นเคืองก็จงโทษตัวเองเถอะที่เกิดมาโง่เขลานัก คนโง่อย่างเ้ามีไว้เพื่อเป็แค่บันไดให้คนฉลาดอย่างพวกข้าใช้เหยียบขึ้นที่สูงก็เท่านั้น”
เผยจือฉู่เอ่ยคำถากถางทิ้งไว้เป็ประโยคสุดท้าย พลางออกแรงกดนิ้วมือลงบนลำคอบอบบางของหลี่เจิ้งจูเต็มกำลัง
ใบหน้าของหลี่เจิ้งจูค่อยๆ กลายเป็สีแดงก่ำ มือสองข้างปัดป่ายตามสัญชาตญาณการดิ้นรนเอาตัวรอด เริ่มหายใจไม่ออก ใกล้หมดสติดับวูบลงในไม่ช้า
ตอนที่หลี่เจิ้งจูใกล้จะขาดใจตาย ใบหน้าละมุนละไมของเด็กหนุ่มกับเด็กสาวอันเป็ที่รักก็ผุดขึ้นมาในมโนสำนึกของนางราวกับภาพฝัน
ภาพของเด็กหนุ่มที่สุภาพอ่อนโยนสวมชุดสีดำขลิบแดงขององค์รัชทายาทกับเด็กสาวที่มีดวงตาดอกท้อแสนหวานกำลังคุกเข่าให้นาง ทั้งสองส่งยิ้มอ่อนโยนเรียกนางอย่างอ่อนหวานว่า...ท่านแม่ ภาพนั้นกระตุ้นให้นางได้สติ
หลี่เจิ้งจูเค้นแรงที่เหลือออกมาใช้มือหยิบชามกระเบื้องที่ตกอยู่ข้างตัวตีลงไปบนศีรษะของเผยจือฉู่สุดแรง จนชามใบนั้นแตกออกเป็เสี่ยงๆ
“โอ๊ย!”
เผยจือฉู่กรีดร้องด้วยความเ็ปปล่อยมือจากลำคอของหลี่เจิ้งจูกุมศีรษะของตัวเองตามสัญชาตญาณ หลี่เจิ้งจูฉวยโอกาสคว้าเศษกระเบื้องแหลมชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากบนพื้น แล้วแทงลงไปตรงลำคอของเผยจือฉู่ที่ไม่ทันตั้งตัว อย่างสุดแรง
“ฉึ่บ!”
“โอ้ย หลี่เจิ้งจู เ้าทะ ทะ”
“จะ เ้า แทง ข้า ค่อก แค่ก”
“เ้า...บะ บังอาจ ฆ่า...ข้า”
เผยจือฉู่เบิกตากว้างใช้สองมือกุมลำคอที่มีเืสีแดงพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุในอุทยาน ใบหน้าของนางกำนัลบิดเบี้ยวประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับภูตผีร้าย เผยจือฉู่แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนตรงหน้าที่ถูกทรมานจนสารรูปไม่ต่างจากผีตายซาก จะยังมีเรี่ยวแรงหลงเหลือให้ปลิดชีพตนได้
นางค่อยๆ ล้มลงอ้าปากพะงาบคล้ายกับปลาที่โหยหาอากาศตอนที่ถูกจับขึ้นมาบนบก เืสีแดงจากลำคอพุ่งกระฉูดเป็สายเปรอะเปื้อนใบหน้ากับของตัวเอง หลี่เจิ้งจูมองดูภาพตรงหน้าด้วยความเ็า ไม่อนาทรกับเืของศัตรูที่กระเซ็นเปื้อนกระทั่งตนเอง หญิงสาวเงื้อกระเบื้องแหลมคมในมือขึ้น แล้วกระหน่ำแทงลงไปบนร่างของเผยจือฉู่อีกไม่ยั้ง
“ใช่แล้ว คนโง่อย่างข้าจะปลิดชีพเ้าเอง”
“ฉึ่บ! ฉึ่บ! ฉึ่บ!”
นางเงื้อมือขึ้นลงสุดแรง จนกระทั่งร่างของเผยจือฉู่แน่นิ่งไป หลี่เจิ้งจูจึงได้หยุดมือ
702
