หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

ลั่วอู่หลินนอนอยู่ในถ้ำบ่มเพาะพลังของจางหลินและลูบเจ้ากระต่ายน้อยเล่นไปพลาง แต่ในหัวกลับครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดีถึงจะเข้าถึงสถานที่ต่างๆของตระกูลเทพมารโลหิตได้มากขึ้น

จากความทรงจำที่เขาได้รับมา มีเพียงการเป็นศิษย์สายในเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้าถึงสถานที่ต่างๆได้เกือบทั้งหมด จะมียกเว้นแค่สถานที่ต้องห้ามบางสถานที่ ซึ่งนั่นแหละคือปัญหาใหญ่สำหรับเขา เนื่องจากว่าตระกูลเทพมารโลหิตมีเกณฑ์การรับศิษย์สายในอยู่ที่ตบะระดับเซียนปฐพี แม้จะเป็นรุ่นเยาว์ที่เป็นอัจฉิยะขนาดไหนก็ตามถ้าก้าวข้ามระดับเซียนไม่ได้ก็ต้องเป็นศิษย์สายนอกอยู่เช่นนั้น เรื่องนี้แม้แต่ลูกหลานของผู้อาวุโสหรือผู้นำตระกูลก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

บอกตามตรงในตอนแรกที่ลั่วอู่หลินล่วงรู้ถึงการปฏบัติที่ซื่อตรงและยุติธรรมเช่นนี้ก็อดแปลกใจไม่ได้เช่นเดียวกัน เนื่องจากว่ามันเหนือความคาดหมายของเขามากที่ขุมกำลังที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมจะมีความเป็นธรรมได้ขนาดนี้ นี่มันดีกว่าขุมกำลังของแดนสวรรค์บางขุมกำลังด้วยซ้ำไป

"เห้อ ในเมื่อใช้ฐานะเข้าถึงไม่ได้ ข้าคงต้องใช้ความสามารถของตนเองเพื่อชิงเอาสมบัติมา"ลั่วอู่หลินเอ่ยปากอย่างมาดมั่น ทว่าเมื่อคิดถึงตระกูลเทพมารโลหิตเมื่อใด ภาพแรกที่เข้ามาในหัวย่อมเป็นสองปีศาจโลหิตแห่งตระกูลจางที่เข้าได้เจอในมิติบรรพบุรุษ จางฉุนและจางลี่ แน่นอนเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายย่อมต้องมีสถานะที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ดังนั้นการแฝงตัวเข้ามาในครานี้ของเขาจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายจับได้โดยเด็ดขาด เคียวปีศาจสีดำที่จางฉุนเคยใช้ นับจากวันนี้จนกว่าเขาจะออกไปลั่วอู่หลินตั้งมั่นแล้วว่าจะไม่ใช่มันออกมาอย่างเด็ดขาด

ในขณะที่คิดหาวิธีการอะไรไปเพลินๆอยู่นั้นจิตสัมผัสของลั่วอู่หลินก็ไปเจอเข้ากับปีศาจโลหิตระดับจักรพรรดิหลายต่อหลายคนด้วยกันที่มาล้อมหน้าถ้ำของเขาเอาไว้

ชายหนุ่มถอนหายใจ "เห้อ ไม่วาที่ไหนคนที่รนหาที่ตายก็มีเยอะจริงๆถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่มีกฏห้ามฆ่ากันเอง ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปหรอกนะ"

"เสี่ยวเยว่รออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวข้ากลับมา"ลั่วอู่หลินกล่าวกับกระต่ายน้อย ตัวเขาเดินออกจากถ้ำไปใบหน้าเต็มไปด้วยความเรียบนิ่งเฉยชา จากความทรงจำของจางหลิน เจ้าพวกนี้ชอบรีดไถคนอื่นเป็นประจำ ซึ่งจางหลินเองก็เป็นหนึ่งในนั้นทำให้ต้องหนีออกไปปล้นฆ่าผู้คนที่รอบเมืองและน้อยครั้งมากที่จะกลับมายังตระกูล

"ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาแล้วสินะจางหลิน เจ้ารู้ดีใช่หรือไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร"ชายร่างกำยำยืนกอดอกกล่าวเย่อหยิ่ง ตัวมันชื่อว่าจางฮั่นเป็นศิษย์สายนอกระดับจักรพรรดิขั้นเก้าและยังเป็นผู้นำกลุ่มรีดไถปีศาจโลหิตที่อ่อนแอกว่า

"ไม่ต้องพูดมาก เข้ามาพร้อมๆกันนั่นแหละ ข้าอยากนอนต่อแล้ว"ลั่วอู่หลินกล่าวอย่างเบื่อหน่าย ตัวเขาไม่ใช่จางหลินที่จะโดนบีบบังคับโดยง่าย ในเมื่ออีกฝ่ายรนหาที่เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องปรานีใดๆ

"หยิ่งผยอง!!"จางฮั่นกล่าว มันพุ่งเข้ามาตรงหน้าของลั่วอู่หลินและซัดหมดที่ตอนนี้ห่อหุ้มไปด้วยปราณโลหิตลักษณะคล้ายกับถุงมือมายังชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าในเวลาต่อมาดวงตาของมันรวมไปถึงเหล่าลูกน้องก็พลันสั่นเคลืออย่างช่วยไม่ได้

"เปรี้ยง!!"

"อะไรกัน!! เป็นไปไม่ได้!"พวกมันอุทานพร้อมกันด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น หมัดของจางฮั่นถูกลั่วอู่หลินในคราบของจางหลินหยุดลงด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว แถมนิ้วนั้นยังเจาะทะลวงหมัดจนโลหิตสีแดงฉานไหลริน

ลั่วอู่หลินมองอย่างเมินเฉยก่อนที่จะตวัดขาเตะอีกฝ่ายจนกระเด็นออกไปไกลหลายสิบลี้ จางฮั่นหมดสภาพต่อสู้ในทันทีกระดูกส่วนลำตัวแตกหักหลายซี่ด้วยกัน

และเป็นที่แน่นอนว่าเหล่าลูกน้องของมันเองก็มีสภาพไม่ต่างกันในเวลาต่อมา ลั่วอู่หลินไม่รอช้าพุ่งเข้าไปซ้ำเติมจนพวกมันร้องโหยหวนและชิงทรัพย์พวกมันมาทั้งหมด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังถ้ำของตนเองอย่างเบื่อหน่าย

ภาพนี้ทำให้ผู้พบเห็นถึงกับขนลกซู่ไปตามๆกัน ต้องบอกก่อนว่าแม้จะถูกเรียกว่าขุนเขาของศิษย์สายนอกแต่ก็แบ่งอาณาเขตเอาไว้อย่างชัดเจน ประกอบไปด้วย อาณาเขตศิษย์ระดับจักรพรรดิ อาณาเขตศิษย์ระดับบรรพชน อาณาเขตศิษย์ระดับวีรชน และอาณาเขตศิษย์ระดับจอมปราชญ์

สถานที่แห่งนี้คืออาณาเขตของศิษย์ระดับจักรพรรดิ จางฮั่นก็เปรียบเสมือนกันพี่ใหญ่คอยคุมที่นี่จึงไม่มีใครกล้าต่อกรและมอบทรัพยากรให้อีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

แต่มาวันนี้พี่ใหญ่คนนั้นถูกทุบตีอย่างน่าอนาถ จะไม่ให้พวกเขาตกใจได้อย่างไรกัน อีกทั้งคนที่ทุบตียังเป็นจางหลินที่นับว่าเคยอ่อนแอที่สุดในระดับจักรพรรดิอีกด้วย

ในขณะที่พวกปีศาจโลหิตระดับจักรพรรดิทั้งหลายกำลังคิดเรื่องของเขากันไปต่างๆนาๆ ลั่วอู่หลินก็ได้เข้ามายังถ้ำและดึงเตียงออกมาจากหอคอยมหาสมบัติจากนั้นก็นอนหลับไปอย่างสบายใจโดยที่มีเจ้ากระต่ายน้อยนอนอยู่ข้างๆ

ที่เขาทำแบบนี้ได้เพราะกฏของตระกูลเทพมารโลหิตที่ว่า ถ้ำฝึกตนคือสถานที่ปลอดภัยที่สุดและห้ามบุกลุกโดยเด็ดขาดหากอีกฝ่ายไม่ได้ทำผิดร้ายแรง ดังนั้นลั่วอู่หลินก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร

ส่วนเรื่องทะเลาะเบาะแว้งเมื่อครู่มันก็ไม่ใช่เรื่องราวใหญ่โตอะไร และไม่มีค่าพอที่จะให้เหล่าผู้อาวุโสเคลื่อนไหวด้วยซ้ำ แต่หากพวกมันคิดจะบุกเข้ามาลั่วอู่หลินก็เตรียมค่ายกลและม่านพลังเอาไว้แล้ว เรียกได้ว่าเตรียมการไว้ในทุกๆด้าน

หนึ่งเดือนมานี้เขาใช้พลังในการเดินทางข้ามมิติมากเกินไป จึงต้องนอนพักฟื้นฟูพลังเสียหน่อยเพื่อให้ร่างกายกลับมาอยู่ในสภาวะสมบูรณ์อีกครั้ง

ในขณะที่เขาหลับอยู่ เจ้ากระต่ายเสี่ยวเยว่น้อยที่อยู่ข้างเปล่งแสงสีฟ้าออกมา ทำให้เกิดร่างเงาของหญิงสาวนางหนึ่งซึ่งนั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากตงฟางเซี่ยเอ่อร์ผู้นำของตระกูลปีศาจจันทรา ที่นางต้องมาตกอยู่ในร่างกระต่ายเช่นนี้สาเหตุย่อมมาจากแรงระเบิดของวาฬมิติโกลาหลอย่างไม่ต้องสงสัย

ตบะของนางถูกระงับเอาไว้ด้วยพลังมิติที่แสนจะเข้มข้นที่แทรกซึมเข้าไปในกายนางและทำให้กลับคืนสู่ร่างเเรกเริ่มของปีศาจจันทรา นั่นคือปีศาจกระต่ายแสงจันทร์

ในเวลานี้ร่างเงาปราณของตงฟางเซี่ยเอ่อร์มองลั่วอู่หลินที่หลับด้วยท่าทีไม่พอใจ หากนางมีพลังมากพอที่จะฆ่าเขาได้คงฆ่าไปนานแล้ว สาเหตุก็เพราะชายคนนี้สร้างความอับอายให้นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่ว่าจะเป็นเอาร่างกระต่ายของนางไปไว้ในเสื้อ เอาไปอาบน้ำด้วย ลูบขนนางประดุจสัตว์เลี้ยง และที่ร้ายแรงที่สุดคือถึงกับพิสูจน์เพศของนาง แบบนี้จะไม่ให้นางอับอายได้อย่างไร

"หึ เห็นแก่ที่เจ้าช่วยข้าเอาไว้และดูแลเป็นอย่างดี รอให้เราราชินีฟื้นตัวจะแค่ลงโทษสถานเบาโดยการทุบตีเจ้าเท่านั้นก็แล้วกัน"กล่าวจบร่างปราณนั้นก็หายไป

ทว่าในใจจริงนั้นใครจะรู้กันว่ามหาเทพปีศาจจันทราคนนี้รู้สึกสนใจในตัวตนของลั่วอู่หลินไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะตั้งแต่ถูกช่วยมานางก็ได้ยินได้ฟังอะไรหลายๆอย่างที่มันน่าเหลือเชื่อตั้งมากมายจากบทสนทนาของลั่วอู่หลินและไฉ่เยว่เอ่อร์ แต่ที่นางรู้สึกสนใจที่สุดคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากปราณหยิน เพราะเหมือนสิ่งที่เป็นใบเบิกทางให้นางก้าวสู่ระดับต่อไปได้