พ่อเทียนกับแม่กุลหลังจากประกาศกับชาวบ้านละแวกนี้เสร็จแล้วยังไม่กลับไปที่ทุ่งนาในทันที พวกท่านไปโฆษณาอีกฟากของหมู่บ้านด้วย ถือว่าเป็ประโยชน์มากๆ
พอบอกต่อเสร็จแล้วพวกท่านก็ไปยืมชั่งกับยายแดงที่ร้านค้าของชำก่อนกลับมาที่ทุ่งนา แน่นอนว่าพวกท่านให้ปลาเป็การตอบแทนด้วย
เมื่อพวกท่านไปถึงทุ่งนาได้ไม่นานก็มีชาวบ้านขี่รถตามมาตั้งมากมาย สามารถมองเห็นผู้คนั้แ่ไกลๆ ได้เพราะที่ทุ่งนาเป็ที่ค่อนข้างโล่งแจ้ง
ถึงเอกจะเสียดายนิดหน่อยว่าวันนี้หรือพรุ่งนี้ไม่มีตลาดนัด แต่เจอเหตุการณ์แบบนี้เขาก็เบาใจลงไปนิดหน่อยเหมือนกันเพราะอย่างน้อยคนที่กำลังมาซื้อก็ช่วยเขาประหยัดเวลาไปมาก
เป็เขาและครอบครัวที่เร่งรีบจนเกินไปที่ไม่ได้วางแผนอะไรเลย ถ้าหากว่าขายไม่หมดขึ้นมาปลาอาจเน่าเสียก็เป็ได้
ครั้งนี้เก็บเอาไว้เตือนใจว่าครั้งต่อไปคิดจะทำสิ่งใดต้องวางแผนไว้ให้ดี ไม่ใช่ว่าคิดจะทำก็ทำเลย
ตอนนี้ผู้คนห้อมล้อมกระบะปลากันเยอะมากๆ สงสัยพวกเขาจะกลัวว่าปลาจะหมดก่อนแน่ๆ แต่เมื่อพวกเขาเห็นจำนวนของปลาทุกคนก็พากันถอนหายใจ จากนั้นก็พากันไปเข้าแถวต่อคิว
ครอบครัวของเอกยังไม่ได้พักเลยั้แ่จับปลาก็มีคนมาซื้อเสียแล้ว แต่ก็เอาเถอะเสร็จนี่เดี๋ยวก็ได้พักแล้ว เอกคิดในใจ
แม่กำหนดราคาตามชนิดของปลา ซึ่งปลานิลกิโลละ40บาท ปลาช่อนกิโลละ30บาท ปลาตะเพียนกิโลละ40บาท ปลาสลิดกิโลละ40บาท ซึ่งราคาถูกมากๆ ถูกกว่าตลาดเกือบครึ่งหนึ่ง แม่ยังบอกอีกว่าถ้ามาซื้อที่นี่จะราคาตามนี้ ถ้าพวกเขาเอาไปเร่ขายเองจะราคาสูงกว่านี้แน่นอน
ความคิดของแม่ถือว่าเป็กลยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมมากเพราะมันสามารถดึงดูดลูกค้าให้มาซื้อได้อย่างดี ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกไม่นานผู้คนก็แห่กันมาซื้อจำนวนมากแน่ๆ เพราะแม่ฝากคนที่กำลังซื้ออยู่ตอนนี้ไปบอกคนอยู่ที่หมู่บ้านด้วย ถึงแม่จะไม่บอกชาวบ้านก็กระจายข่าวให้อยู่ดี
ทางด้านพ่อมีหน้าที่ชั่งกิโลซึ่งขณะนี้แกอยากจะมีมือสักพันมือเพราะมันไม่ได้ดั่งใจเขาเลย เพราะเขาเร่งความเร็วเท่าไหร่ลูกค้าก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่คนเดียว แต่เขาหารู้ไม่ว่าพอชาวบ้านกลับไปพวกเขาก็ไปบอกคนอื่นต่อ ดังนั้นผู้คนจึงออกมาเรื่อยๆ นั่นเอง
เอกและพี่น้ำมีหน้าที่ขนปลามาให้พ่อตามจำนวนที่ลูกค้า้า มันเป็งานที่ยากพอสมควรเพราะต้องใช้สายตาในการคาดการณ์ว่าแต่ละตัวมีน้ำหนักเท่าไหร่ แต่เมื่อทำไปสักพักทุกอย่างก็ง่ายขึ้นเพราะความคุ้นชิน
ทั้งครอบครัวนั่งขายปลายนานถึงสองชั่วโมงผู้คนถึงไปจากที่นี่จนหมด ดีหน่อยที่ไม่มีใครมาบ่นเลยว่าร้อน สาเหตุเป็เพราะที่นาของเอกมีต้นจามจุรีต้นใหญ่อยู่ ใหญ่ขนาดที่ว่าสามารถให้ร่มเงาคนได้ถึงสามสิบคน
แน่นอนว่าพวกเขายังขายปลาไม่หมดหรอก?!ทั้งยังเหลือเกือบครึ่ง แต่ก็ขายได้เงินมาเยอะพอสมควร ยอดการขายเมื่อสักครู่ได้เงินทั้งหมด3,000+ คาดว่าหากขายปลาทั้งหมดคงได้เงินมากกว่า6,000+ก็เป็ได้ เพราะยังเหลือปลาเยอะมาก เผลอๆ น้ำหนักทั้งหมดของปลาที่เหลือเกือบๆ 100กิโลกรัมด้วยซ้ำ
ทำไมถึงคาดการณ์น้ำหนักเยอะขนาดนั้นน่ะเหรอ? ก็เป็เพราะปลามีขนาดตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้นไงล่ะ! จะว่าไปก็ไม่ได้มีแต่ตัวใหญ่ ตัวขนาดกลางและขนาดเล็กก็มีเช่นกัน
ตอนนี้เป็เวลาบ่ายสามโมงครอบครัวของเอกพึ่งได้กินอาหารเที่ยง ยุ่งไปกับการขายปลาจนเกือบลืมกินข้าว แต่เมื่อเห็นเงินแล้วอาการเหนื่อยก็หายเป็ปลิดทิ้ง
ระหว่างที่กินข้าวอยู่นั่นเองเอกก็เสนอบางอย่าง
“พ่อครับแม่ครับ! หลังจากเรากินข้าวเสร็จแล้วเราเอาปลาไปขายที่หมู่บ้านอื่นก่อนนะครับ”
“ทำไมล่ะ?” พ่อถามด้วยความสงสัย
“ก็ต่อจากนี้บ้านเราจะขายปลากันแล้วใช่ไหมครับ ชาวบ้านอาจจะเข้าใจไปเองก็ได้ว่าเราต้องเร่ขายตามหมู่บ้านเท่านั้นซึ่งพวกชาวบ้านแค่รอซื้ออย่างเดียว ถ้าหากเป็แบบนั้นก็จะไม่มีคนมาซื้อปลาที่บ้านของเรา การที่เราเอาปลาไปขายต่างหมู่บ้านให้หมด ภายภาคหน้าพวกชาวบ้านอาจรีบมาซื้อที่บ้านเราก่อนก็ได้ครับ” เอกออกความคิดเห็น
“เอาแบบนั้นก็ได้” พ่อกับแม่เห็นด้วย เพราะมันอาจจะเป็แบบที่เอกว่าก็ได้
..
หลังจากกินข้าวเสร็จพ่อของเอกก็เอารถพ่วงข้างของแกไปแต่งเติมพิเศษ มันก็ไม่มีอะไรเพิ่มมามากมายอะไรแค่มีถุงพลาสติกหนาครอบช่องตรงกลางรถเพื่อเอาไว้ใส่ปลาไปขายเพื่อกันไม่ให้น้ำไหลออก
ต่อจากนี้ก็เป็งานของพ่อกับแม่ที่เอาปลาไปขายส่วนเอกและพี่น้ำก็กลับบ้านมาอาบน้ำอย่างสบายใจ หลังจากอาบน้ำเสร็จทั้งคู่ก็ช่วยกันทำงานบ้าน ไม่ว่าจะเป็กรอกน้ำ ล้างจาน หรือกวาดบ้าน
จะว่าไปอย่างหมู่บ้านของเอกค่อนข้างห่างไกลความเจริญมากๆ ขนาดแค่น้ำประปายังมีขุ่นเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบริโภคไม่ได้ ดังนั้นชาวบ้านจึงซื้อน้ำมาจากในเมืองเพื่อดื่มกินองค์การบริหารส่วนตำบลช่าง...โดยแท้
เอกเคยถามแม่ว่าทำไมถึงไม่ซื้อเครื่องกรองน้ำ สามารถประหยัดกว่าการซื้อน้ำมากินเป็ไหนๆ แม่ก็ตอบสั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความว่า เราไม่มีเงินพอน่ะสิ! ข้อนี้ทำเอาเอกถึงบางอ้อ ดังนั้นตอนนี้เอกก็มีเป้าหมายอย่างแรกที่พอจะทำได้แล้ว
หลังจากทำงานบ้านเสร็จเอกก็เข้าไปในครัวต่อ เขาตั้งใจทำกับข้าวไว้รอพ่อกับแม่ เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าคงมืดค่ำพวกท่านถึงจะกลับมา เพราะล่าสุดยังเหลือปลาจำนวนมาก รอจนถึงเวลานั้นถ้าไม่มีคนทำอาหารให้กินคงหิวตายกันพอดี
อันดับแรกเอกนึ่งข้าวก่อน นึ่งข้าวค่อนข้างง่ายแค่เอาหม้อต้มน้ำแล้วเอาข้าวที่แช่น้ำไว้มาใส่ที่นึ่งหรือหวด จากนั้นก็เอาไปค้างไว้ที่หม้อต้มเป็อันเสร็จ จากนั้นแค่รอให้มันมีไอน้ำขึ้นแล้วค่อยกลับด้านของข้าว รอสักพักข้าก็สุกแล้ว
พูดน่ะง่ายของจริงต้องรอเวลา หลังจากที่เอกตั้งหม้อหุงข้าวแล้วเขาก็ไปถอดเกล็ดปลาต่อสักสองสามตัว เอาไส้ออกแล้วสับเป็ชิ้นๆ ซึ่งเอามาทำเมนูต้มยำ พี่น้ำที่เป็ลูกมือเตรียมเครื่องต้มยำไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้รอแค่ข้าวสุกจากนั้นก็ทำแกงต้มยำต่อ..
2K
