“พ่อหนุ่ม...าเ็ตรงไหนหรือเปล่า?!”
“ตาเฒ่ารีบไปเข็น รถลากมาทางนี้เถอะ ดูแล้วพ่อหนุ่มคนนี้น่าจะเดินไม่ได้แน่ๆ ดูที่ขาของเขาสิ มันหักเป็สองท่อนเลยไม่ใช่เหรอ!”
เสียงของชายชราและหญิงชรา ได้ดังเข้ามาในโสตประสาทของไลท์ ที่กำลังสะลึมสะลือไม่ได้สติ
ไลท์ไม่อาจที่จะลืมตาหรือตอบคำถามของชายชราและหญิงชราที่กำลังพยายามเรียกเขาอยู่ได้ เพราะนอกจากความเจ็บที่เกิดจากขาที่หักของเขาแล้ว ความรู้สึกเจ็บนี้มันยังได้ลุกลามขึ้นมาที่หัวของเขาอีกด้วย
เขารู้สึกว่าหัวของเขาในตอนนี้ มันรู้สึกปวดหัวแปลกๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างไหลเวียนเข้ามาในหัวของเขา อีกทั้งยังได้ยินถึงเสียงที่นอกเหนือจากเสียงเรียกของชายชราและหญิงชราดังซ้ำๆ อยู่ภายในหัว
ไลท์พยายามแยกแยะถึงเสียงที่ได้ยินอยู่ภายในหัว ก่อนที่เขาจะรู้สึกใ เมื่อเสียงที่ได้ยินอยู่ภายในหัว มันคือเสียงที่ฟังดูคุ้นหูเขาเป็อย่างมาก ‘นี่มัน...เสียงของสุภาพสตรีที่เคยมากินอาหารฝีมือของเขาในวันสุดท้าย ก่อนที่ตัวเขาจะบินกลับมายังประเทศไทย!!’
[ระบบร้านอาหาร: ระบบกำลังอยู่ในขั้นตอนการติดตั้งระบบเข้าสู่ร่างกายของโฮสต์!!]
[ระบบร้านอาหาร: เนื่องจากตัวพบว่าเ้าของร่าง กำลังอยู่ในสภาวะอ่อนแอขั้นรุนแรง เพื่อไม่ให้เ้าของร่างพบกับจุดจบของชีวิต ระบบจะทำการรักษาเ้าของร่างด้วยการจำศีล ในอีก 30 วินาที!!]
‘ระบบอะไรคือระบบ? เสียงที่ได้ยินในหัวนี้มันอะไรกัน หน้าต่างที่มีรูปลักษณ์คล้ายกับโปรแกรมในคอมพิวเตอร์นี้มันคืออะไร?’
[ระบบร้านอาหาร: กำลังส่งเ้าของร่างเข้าสู่สภาวะจำศีล ในอีก 10 วินาที!!]
เสียงของหญิงสาวที่ดังอยู่ในหัวของเขา ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เธอค่อยๆ นับวินาทีที่เหลืออยู่ประหนึ่ง เครื่องคอมพิวเตอร์
ไลท์ไม่รู้ว่าเขาควรจะทำยังไง ก่อนที่จะสิ้นเสียงการนับเวลาถอยหลัง...ดวงตาของเขาก็ปิดลงอีกครั้ง
มันหลับลงดื้อๆ เสมือนเครื่องจักรที่หยุดการทำงานลงในฉับพลัน ราวกับถูกชักปลั๊ก
เขาไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหน...เขาไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่...เขาไม่รู้ว่าระบบที่ดังอยู่ในหัวมันคืออะไร
เขารู้เพียงแต่ว่า ประสาทการรับกลิ่นและท้องที่หิวโหยของเขา มันเริ่มที่จะเรียกร้องหาอาหารมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดแล้ว
ไลท์ที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา จมูกของเขาและท้องเป็สองสิ่งแรกที่ดูจะตื่นตัวมากที่สุด
โครกคราก ฟุดฟิด~!
ท้องของเขาพยายามส่งเสียงร้อง เพื่อเตือนให้ร่างกายรีบหาอาหารมาเติมเต็มโดยเร็ว ส่วนจมูกที่ว่องไวต่อการตอบสนองมากที่สุด ก็พลันััได้ถึงกลิ่นของอาหารที่ส่งควันลอยชุ่ย ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของห้องนอนโทรมๆ หลังนี้
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ไลท์ตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกปวดแปลบที่บริเวณขาเป็อย่างมาก เขาค่อยๆ พยุงร่างกายที่บอบช้ำไปทั่วทั้งตัว เพื่อพยายามลุกขึ้นนั่ง
แต่ดูเหมือนว่าร่างกายจะาเ็เกินกว่าที่จะทำสิ่งนี้ได้ ความเจ็บได้พุ่งแปลบเสมือนเข็มแหลมๆ ทิ่มแทงตามร่างกายนับพันนับหมื่นเล่ม จนในที่สุดชายหนุ่มก็ต้องยอมแพ้ให้กับความเ็ปนี้ พลางทิ้งตัวลงนอน ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็เพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขาเจ็บตัวน้อยที่สุด
เอียดอ้าด...เตียงไม้ที่ไลท์ใช้พักพิงได้ลั่นตามแรงที่ชายหนุ่มใช้หนุนนอน นอกจากบ้านหลังนี้จะเป็บ้านไม้ที่เก่ามากแล้ว เครื่องเรือนต่างๆ ก็ดูจะเก่ามากด้วย ไลท์ได้มองสำรวจสิ่งต่างๆ ภายในบ้านหลังนี้ เพื่อจับต้นชนปลายว่าตัวเองนั้นกำลังอยู่ที่ไหน
และในระหว่างนั้นเอง เสียงของประตูไม้ที่อยู่ห่างออกไป ไม่กี่่ตัวนับจากเตียงนอน ก็ดูเหมือนว่าจะมีคนมาเปิดมันออก
“ฟื้นแล้วเหรอ…พ่อหนุ่ม!!” ใบหน้าของหญิงชราได้ยื่นเข้ามา เพื่อเอ่ยทัก
ไลท์จดจำเสียงของหญิงชราที่ยื่นหน้าเข้ามาได้อยู่เลือนราง ดูแล้ว การที่เขาได้มาอยู่ตรงนี้ คงเป็เพราะหญิงชราและชายชรา ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้แน่ๆ
ฉะนั้นแล้ว ไลท์ที่ฟื้นคืนสติกลับมาได้หลายส่วนจึงตอบกลับหญิงชราไป ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกขอบคุณ “ครับ...จ๊อกกก~!” ไลท์ก้มศีรษะลงอย่างเก๋กังๆ
แต่ใจเ้ากรรม ท้องของเขากลับส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่ดูเวลาเสียอย่างนั้น
“โฮะๆ คงจะหิวมากสินะ รอแป๊บหนึ่งนะจ๊ะ เดี๋ยวยายจะเอาข้าวต้มมาให้กิน!!” หญิงชราหัวเราะออกมาเล็กน้อย พลางรีบเดินเยื้องย่างออกไปตามประสาผู้สูงวัย หลบหายออกไปจากหน้าปากประตู
แน่นอนว่าไลท์อยากที่จะร้องห้ามเธอเอาไว้ เพราะรู้สึกเกรงใจอีกฝ่าย...แต่อย่างที่บอกไป ลำพังแค่พยุงตัวขึ้นนั่ง ก็ถือเป็เื่ยากสำหรับเขาแล้ว ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้แต่เก็บความรู้สึกขอบคุณนี้เอาไว้ รอว่าสักวันหนึ่งเมื่อเขากลับมาแข็งแรงดีแล้ว จะต้องตอบแทนน้ำใจของหญิงชรานี้ให้ได้
โดยในระหว่างที่ไลท์กำลังรอหญิงชรายกสำรับอาหารมาให้กับเขาอยู่นั่นเอง ชายหนุ่มก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เสียงที่เขาได้ยินก่อนที่จะสลบเหมือดไปในก่อนหน้านี้มันคืออะไร...ดูเหมือนจะชื่อว่า ระบบอะไรสักอย่าง อีกทั้งยังเป็น้ำเสียงของสุภาพพสตรีที่เคยเจอกับเขามาก่อน
กระนั้นแล้ว ไลท์จึงถือโอกาสนี้ร้องเรียกชื่อของระบบขึ้นมา “เอ่อคุณผู้หญิง??!!”
นิ่ง...ไม่มีการตอบกลับใดๆ ‘ฉันคงจะบ้าไปแล้ว!’ ไลท์ส่ายศีรษะเบาๆ ให้กับความเพ้อเจ้อของตัวเอง
แต่ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงของสุภาพสตรีก็ได้ดังขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้สติของเขาแจ่มชัดมากกว่าครั้งก่อนๆ ส่วนความเ็ปแม้จะยังหลงเหลืออยู่บ้างจากขาที่หัก แต่ถ้าเขาไม่ได้ฝืนขยับร่างกายจนผิดท่าผิดทาง
ความเ็ปก็เหมือนจะส่งผลกับที่ขาของเขาก็เท่านั้น การที่ครั้งนี้ได้ยินเสียงภายในหัว จึงไม่ใช่เื่ที่เขามโนขึ้นมาเองอย่างแน่นอน
‘หากเ้าของร่าง ้าจะเรียกใช้งานฉัน กรุณาเรียกฉันว่า...ระบบ’
เสียงของสุภาพสตรีได้ดังขึ้น พลางชี้แจงถึงการเรียกใช้งานเ้าตัวเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน
“เข้าใจแล้ว...งั้นระบบคุณเป็ใครแล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ในหัวของผมได้!!” เมื่อรับรู้แล้วว่า เสียงที่ได้ยินเป็เสียงที่เกิดขึ้นในหัวจริงๆ ไลท์จึงไม่รีรอรีบยิงคำถามมากมายออกไปทันที
‘ฉันเป็ระบบร้านอาหารที่จะช่วยให้เ้าของร่างทำตามฝันของตัวเองให้สำเร็จ ส่วนการที่ฉันเข้ามาอยู่ในหัวของเ้าของร่างได้นั้นไม่ใช่เื่ที่เ้าของร่างจำเป็จะต้องรู้ เพราะตัวฉันมีตัวตนเฉพาะกับเ้าของร่างเท่านั้น’
“ช่วยตอบให้เข้าใจง่ายกว่านี้ได้ไหมครับ!” ไลท์ได้รับฟังคำตอบจากสิ่งที่เรียกตัวเองว่าระบบร้านอาหาร ก็พลอยงงเป็ไก่ตาแตก เขาแทบจะไม่เข้าใจในคำพูดของระบบดังกล่าวเลยสักนิด
ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการที่เขาเคยพูดคุยกับสุภาพสตรีเมื่อหลายวันก่อน
‘ฉันคือส่วนหนึ่งของเ้าของร่าง หากเ้าของร่างตายฉันก็ตาย...และจะไม่มีใครสามารถรับรู้การมีอยู่ของฉันได้ นอกจากเ้าของร่างเพียงคนเดียว หรือที่เรียกกันตามหลักวิทยาศาสตร์ให้เข้าใจง่ายๆ ฉันก็คือปรสิตที่อยู่โดยต้องพึ่งพาเ้าของร่าง!!’
“ปรสิต!!” ไลท์ได้ยินถึงสิ่งนี้ ก็พลันขนลุกขนพองขึ้นมาในทันใด ภาพของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าปรสิตที่มักเกาะติดอยู่ตามแมลงต่างๆ คอยสูบเืสูบเนื้อเ้าของร่าง จนเ้าของร่างตาย เพียงแค่นึกถึงก็น่าหวาดหวั่นแล้ว
‘เ้าของร่างจะเรียกว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด เพียงแต่การมีอยู่ของฉัน มันเป็การช่วยส่งเสริมกันและกัน หากเ้าของร่างแข็งแกร่งขึ้น แน่นอนฉันเองก็แข็งแกร่งขึ้นด้วยเช่นกัน!!’
เสียงของหญิงสาวที่เรียกว่าระบบ ยังคงตอบคำถามของไลท์อย่างใจเย็น ก่อนจะเริ่มฉายหน้าต่างระบบเมนูที่จู่ๆ ก็ลอยเด่นขึ้นมากลางอากาศที่ว่างเปล่าให้กับชายหนุ่มได้เข้าใจถึงหลักการทำงานของสิ่งที่เรียกว่าระบบให้มากขึ้น
[เ้าของร่าง: ไลท์ อายุ28ปี เพศชาย]
[สถานะ: กำลังฟื้นตัวจากอาการาเ็ขึ้นรุนแรง]
[เควสที่ได้รับมอบหมาย: อยู่ในขั้นตอนการติดตั้งระบบเพิ่มเติม เนื่องจากร่างกายของเ้าของร่างอ่อนแอ ทำให้การส่งมอบเควสถูกปิดไว้เป็การชั่วคราว]
[คะแนนในการปลดล็อกรางวัล: 0]
[สกิลเสริม: ไม่มี]
[ระดับของระบบ: 0/100]
[ความสามารถ: การทำอาหารเลเวล MAX!!]
หน้าต่างจากระบบได้ฉายถึงข้อมูลต่างๆ ไม่ว่าจะเป็ข้อมูลส่วนตัวของเ้าของร่าง อาการาเ็ที่ขา รวมไปถึงหน้าต่างเควสที่ไลท์นั้นก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร?
‘สิ่งเหล่านี้เรียกว่าระบบ ระบบทั้งหมดนี้จะถูกมอบและให้รางวัลตามภารกิจที่เ้าของร่างต้องทำให้สำเร็จ ส่วนรางวัลจะเป็อะไรนั้น รอเ้าของร่างฟื้นตัวจากอาการาเ็เสียก่อน แล้วเ้าของร่างจะได้ััมันด้วยตนเอง!!’
เมื่อระบบพูดจบ หน้าต่างที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศก็ค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับประตูในห้องนอนของไลท์ได้ถูกเปิดอ้าออก
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ
www.facebook.com/writelazy
ตารางการลงนิยายทุกวันเวลา 18.00
1K
![END คุณพ่อฝึกหัดรัก [ เมริน ] ซีรีส์ คุณพ่อมือใหม่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1638779067_62897902.webp)
