F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

กองพันทหารราบที่ 31 จังหวัดลบบุรี“ท่านนายพลครับ ฐานที่หมั่นสร้างได้ 50 % แล้วครับ” นายทหารคนหนึ่งกล่าวรายงาน เขาสวมชุดทหารแบบครึ่งท่อน กางแกงลายพลางสีหม่นๆ สวมรองเท้าคอมแบท ยี่ห้อ ไซตรองสปอร์ท ยืนรายงานความคืบหน้าของงานให้กับผู้เป็นนายที่นั่งทำตัวอ้วนๆอยู่ตรงหน้าของเขานี้ เขายืนหลังเหยียดตรงอกผายไหล่ผึ่งดูสมชายชาตรี“ผมรู้แล้ว”นายพลทานิน ตอบออกมาเบาๆ ในปากของเขายังคาบบุหรี่ซิกก้าราคาแพงที่ได้มาจากการเข้ายึดแหล่งลักลอบขนสินค้าหนีภาษีเมื่อเดือนที่แล้ว มุมปากของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทั้งสองทอประกายในความโลภและเจ้าเลห์ ออกมา ใช่แล้วเขาเป็นคนแรกๆที่ Jump มิติมายังโลกวิญญาณ และอยู่ใกล้กับศาลเจ้าและเสาเทวาอารักษ์จึงทำให้เขาได้ตำราสีดำหนึ่งเล่มมา และสิ่งที่สะท้อนอยู่ในหัวใจของเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร คือ ความโลภ สุดท้ายตำราของเขาจึงเป็น แมมม่อน ปีศาจแห่งความโลภ เพียงแค่เขามีทรัพย์สินในโลกวิญญาณมากขึ้น เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้น เขาใช้เวลา 2 วันในการสร้างฐานที่หมั่นที่นี้ขึ้น ตามที่ App RGRW แนะนำ แน่นอน ฐานของเขาถูกอ้างว่าเป็นโครงการทางทหาร และใช้งบประมาณหลวงในหารสร้าง กำลังพลในการสร้างก็ล้วนแล้วแต่เป็นทหารทั้งสิ้น ฐานของเขาแรกเริ่มรับนักรพได้ 50 คน ฟังชั้นนี้ปรากฏขึ้นเมื่อฐานของเขาสร้างสำเร็จไปแล้ว 25% ตอนนี้นักรบของเขาทั้งหมดเป็นทหารฝีมือดีในกองทัพ เขาคือ 1 ในบุคคลแรกๆที่ถูก Jump เข้ามาที่นี้ และได้รู้ความลับของการมีอยู่ของโลกวิญญาณ และเป็นโชคดีของเขาที่บ้านพักทหารที่เขาอยู่ ติดกับศาลเจ้าขนาดใหญ่ เขาจึงอยู่รอดปลอดภัย มาจนถึงตอนนี้และฝีมือของเขายังเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เขาและลูกน้อง 50 คนตะลุยทำภารกิจกวาดล้างสำเร็จมาแล้ว 1 เขตทำให้เขาได้รับ เหรียญ G มามากมาย และแน่นอนว่า ทหาร 50 นายก็กลายเป็นทรัพย์สินของเขาเช่นกันด้วยอำนาจการล่อลวงของ แมมม่อน จิตรใจของมนุษย์ย่อมมี รัก โลภ โกรธ หลง สุดท้ายจึงตกอยู่ในอำนาจของ นายพลทานิน และอยู่ในการควบคุมของเขาตลอดกาล ทานิน นั่งอยู่บนเก้าอี สีทองตัวใหญ่ ด้านหลังของเขามีทหารฝีมือดียืนคุ้มกันอยู่ 10 คน ร่างอันอ้วนถ้วนสมบูรณ์ของเขาเอนมาดานหลังเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังการสู้รพ ของทหาร อีก 40 คนของเขาที่กำลังปะทะกับกลุ่มวิญญาณร้ายระดับ 2 ด้วยมีดสั้น หน่วยรพ 50 คนของเขาทั้งหมดเป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้อาวุธของกองทัพทั้งสิ้น พวกเขาผ่านการฝึกโหดมาทุกยุทธวิธีและนี้ก็เป็นสนามฝึกที่โหดร้ายอีกแห่ง และมีดเหล่านั้นแน่นอนว่าเป็นมีดพื้นฐานที่ซื้อจากระบบเขาลุกขึ้นยืน กระทืบเท้าลงกับพื้นหนึ่งครั้งเกิดเสียงดังราวกับเหล็กหนักหนึ่งตันตกกระทบพื้น ตึง!กองเหรียญทองแดงและเศษผ้าห่อศพกระเด็นขึ้นจากกองของมันและดูเหมือนว่าจำนวนของมันค่อยๆเพิ่มขึ้นจากการสังหารของเหล่าทหารหารของเขา เขานั่งลงอีกครั้งยื่นมือออกมาแบเอาไว้ที่พนักเก้าอีก ทหารคุ้มกันคนหนึ่งเดินเข้ามายืนอยู่ข้างกาย แล้วก้มลงหยิบเอาเหรียญปากผีสีทองแดงขึ้นมา 10 กว่าเหรียญ ใส่เข้าไปในมือของ นายพลทานิน เขาเหล่มองดูนายทหารคนนั้น แล้วยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะกำเหรียญทองแดงเหล่านั้นจนแตกละเอียด กลายเป็นไอวิญญาณสีขาว ลอบเข้าไปในจมูกและปากของเขาทันที เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง “ฮ้าๆๆๆๆดี ดี แต่มันยังดีไม่พอ” เขาพูด ก่อนจะยืนขึ้นอีกครั้ง ร่างอ้วนๆของเขาเปล่งแสงสีเทาออกมาส่องสว่างไปทั่ว เขาอ้าปากคำรามขึ้น ไอวิญญาณ สีเทา 50 สายลอยออกจากปากของเขา บินเข้าไปในร่างของทหารทั้ง 50 คนทำให้พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า ความเร็วในการฆ่าของพวกเขาเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า “ฮ้าๆๆฆ่าเข้าไป ทหารหารของข้า ฮ้าๆๆ” ทานิน ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมาเจอที่ๆดีแบบนี้ถึงมันจะอันตรายไปบ้างแต่มันก็คุ้มค่า ยังไงซะเขาก็เป็นคนแรกๆที่ได้มีโอกาสมาสร้างความร่ำรวยมั่งคั่งจากโลกนี้ วันก่อนเขาเข้าไปยังตรอกคนตาย และขายของมากมายที่เขาได้จากการฆ่าเหล่าวิญญาณร้าย และที่สำคัญ เหรียญทองเหล่านั้นมันเอาออกมายังโลกภายนอกได้ ใช่แล้ว ที่โลกมนุษย์ มันเป็นเหรียญทองคำบริสุทธิ์ เขานำมันไปขายที่ร้านทอง 1 เหรียญ เปลี่ยนเป็นเงินได้ถึง 35000 บาท แน่นอนถ้าเขาขายมันทั้งหมดเข้าจะมีเงินมากมาย โดยที่ไม่ต้องลงทุนอะไรเลยด้วยซ้ำ ตำรา แมมม่อนของเขา ช่างวิเศษเหลือเกิน เขานั่งลงอีกครั้ง ทำเพียงแค่รอ รอ และก็ รอ เงินทองและอำนาจมันก็จะค่อยๆเพิ่มขึ้นเอง สองมือของเขาลูบไปยังปกหนังสือสีทำสนิทเล่มนั้น“แมมม่อน นายข้า ท่านมีแผนว่าอย่างไรต่อจากนี้”เขาถามหนังสือสีดำเล่มนั้น “หิหิหิ..ไม่ต้องรีบเจ้าหนู รอ ฐานที่หมั่นของเราเสร็จก่อน ทีนี้เจ้าก็จะมีทาสความโลภเพิ่มขึ้นอีก 50 ตน ขอแค่เจ้าคัดเอาพวกที่มีผีมือดีๆมา แล้วทำเหมือนเดิมปลูกเมล็ดแห่งความโลภให้กับพวกมัน เจ้าก็จะได้กำลังคนเพิ่มแล้ว และความเร็วในการร่ำรวยของพวกเราก็จะเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า” เสียงอันแหบแห้งแหลมคมบาดหูของแมมม่อนพูดกับเขา แน่นอนนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาคิดไว้แล้วเช่นกันและแผนของแมมม่อน มันบังเอิญตรงใจของเขาพอดี “น้อมรับคำสั่ง นายข้า” เขาพูดออกมาเบาใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็น เขาไม่เคยรายงานเรื่องเหล่านี้ให้ทางต้นสังกัดได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย ยังไงซะทางผู้ใหญ่ในกองทัพหลายคนก็ไม่สนใจที่จะเชื่อข่าวเกี่ยวกับ RGRW เท่าไร มันจึงเป็นโอกาสดีของเขาที่จะเก็บเกี่ยวทรัพยากรมากมายในโลกวิญญาณนี้ก่อนใคร ทั้งสมุนไพรแปลกๆ เนื้อสัตว์วิญญาณ ที่สามารถกินได้และดีต่อรางกายมากมาย ความลับต่างๆของโลกนี้ค่อยๆเผยออกมาภายใต้กำลังพล 50 นายของเขา ถึงตัวเขาจะเต็มไปด้วยความโลภ แต่มันสมองของเขาก็เป็นเลิศ เขาคาดการเอาไว้ว่าอีกเพียงไม่นานโลกนี้จะต้องวุ่นวายมากแน่ และมันจะไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก ทำไมเขาจะต้องสนใจคนอื่น สู้เอาเวลามาสร้างกองกำลังของเขาเองให้แข็งแกร่งขึ้นเพื่อรอรับสถานการณ์ก่อนใครจะไม่ดีกว่าหรือ ตอนนี้เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว วันที่โลกวุ่นวาย อำนาจเก่าถูกทำลาย และตอนนั้นจะเป็นเวลาที่เขาจะผงาดขึ้นมาสนามบินสุวรรณภูมิ ชายผิเหลืองแต่งกายด้วยชุดลำลองลายดอกคล้ายกับจะมาเที่ยวพักร้อนที่ทะเลประเทศไทย เขาก้าวออกมาจากห้องรับผู้โดยสารขาเข้าของสนามบิน ผ่านด่าน ตม.โดยไม่มีปัญหาอะไร ด้านหลังของเขาเป็นชาวจีนอีกกลุ่มใหญ่เดิมตามหลังเขามา ใช่แล้วนี้คือกรุ๊ปทัวร์ของคนจีน ยัยป้าอ้วนๆคนจีน บ่นมาตลอดทางว่าประเทศไทยนี้มันช่างร้อนเหลือเกิน ถ้าแกมีทางเลือกมากกว่านี้แกจะไปยังโซนยุโรปไม่มาที่ไทยแน่นอน แต่น่าเสียดายทุกประเทศไม่ต้อนรับชาวจีนแล้วเพราะข่าวคราวการระบาดของไวรัสแปลกๆแพร่กระจายไปออกมา ถึงป้าจะน่ารำคานเขาก็ไม่ได้สนใจ ชายคนนี้อยู่ในฝูงชลอย่างแนบเนียร แล้วนาทีนั้น ร่างของเขาพลันหยุดชะงัก ดวงตากรอกขึ้นบนจนไม่เห็นลูกตาดำ เขาเงยหน้าขึ้นกู่ร้อง อ้าก!!!!บึ้ม! หัวของเขาระเบิดออกกลายเป็นละออกสีเขียวลอบไปในอากาศ “เฮ้ย!คนติดเชื้อ หนีเร็วหนี” นักท่องเที่ยวชาวจีนที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นเตการณ์ เขาตกใจสุดขีดร้องบอกเพื่อนๆของเขาด้วยความตกใจก่อนจะเริ่มออกวิ่ง แต่เขาวิ่งไปได้เพียง 2-3 ก้าวเท่านั้น เขาก็หน้ามืด ล้มลงกับพื้นราวกับเรี่ยวแรงถูกอะไรบางอย่างสูบออกไปขากร่างแขนขาอ่อนปวกเปียก ไม่สามารถยกขึ้นได้อีก สติของเขาดับไปพร้อมกับลมหายใจของเขา ในเวลาต่อมาร่างไร้วิญญาณของเขาก็ลุกขึ้นและออกวิ่งกัดกินคนในสนามบิน เมื่อกินเสร็จร่างของเขาก็ยืนนิ่งๆ หัวของเขาระเบิดกลายเป็นฝุ่นผงลอยออกไปอย่างรวดเร็ว เชื้อโรงประหลาดแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว จนไม่อาจควบคุมได้ภายในคืนเดียวเรื่องราวใหญ่โตมากมายเกิดขึ้นกับโลกใบนี้ มีผู้คนล้มตายมากมายจนระบบทุกอย่างหยุดลง ผู้คนหวาดกลัวจนไม่ไปทำงาน คนเริ่มปล้นชิงร้านสะดวกซื้อ ตำรวจ มากมายที่ตายไปจากเหตุการณ์ตำรวจคลั่งเพราะถูกวิญญาณอาฆาตสิงสู่ไล่ฆ่า ทำให้มีจำนวนตำรวจน้อยลง ที่เหลืออยู่ก็ไม่มีกระจิตกระใจจะไปช่วยใคร ยอดคนตายเพิ่มขึ้นจนนับไม่ได้ โรคระบาด ภัยธรรมชาติ ทุกๆอย่างมันเกิดขึ้นฉับพลันจนทุกคนต่างก็ตั้งตัวไม่ทัน ศพคนตายนอนเกลื่อนถนนไม่มีคนมาเก็บ ผู้คนในเมืองกรุงต่างขับรถมุ่งออกจากมหานคร เพื่อกลับไปสู่มาตุภูมิ การจราจรติดขัด อุบัติเหตุเกิดขึ้นมากมาย ผู้คนมากมายหวาดกลัว สิ้นหวัง และก็เครียด เกิดการฆ่าตัวตานทุกๆนาที เกิดคนคลั่งทำร้ายคนอื่นมากขึ้น รัฐบาลประกาศใช้มาตรการฉุกเฉิน มีกองกำลังทหารมากมายเข้ามาในกรุงเทพมหานคร เพื่อระงับเหตุ มีการอนุมัติให้ใช้กระสุนจริงกับประชาชนที่ก่อความวุ่นวายหรือคนคลั่งในทันที จนในที่สุด เหตุการณ์ต่างๆก็สงบลงบนกองซากศพของผู้คน ทีวีทุกช่องถูกระงับสัญญาณ เช้านี้ไม่มีข่าวอะไรออกอากาศอีกแล้ว จอทีวีที่ร้าน ตาโก มีเพียงโลโก้วงกลม 5 อันที่คุ้นเคย “คณะรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ” ในร้าน 3 สาวนั่งหน้าเสร้าอยู่มุมเดิมของร้าน วันนี้ไม่มีวิทย์มาด้วย มีเพียง แพร แพรว และ หมวยที่เป็นสมาชิกใหม่เท่านั้น ทั้งสามสาวมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของพวกเธอ ความรู้สึกทั้งหวาดกลัวและสับสนเกิดขึ้นในใจของทั้ง 3 สาว ตอนนี้ไม่มีที่พึ่งพาอย่างวิทย์อีกแล้ว คืนนี้จะเป็นอย่างไร จะทำอะไร พวกเธอเองก็ยังไม่รู้“สุดท้ายพี่วิทน์ก็ไม้ได้กลับมา” แพรวพูดแผ่วเบาทั้งที่น้ำตายังคออยู่ในดวงตาทั้งสองของเธอ ขอบตาของเธอแดงและบวม เพราะผ่านการร้องให้มาหมาดๆ“ไม่เป็นไรน่า อย่างน้อยพี่เขาก็ยังไม่ตาย ผู้ช่วยของฉันก็ยืนยันแล้วว่า คนที่ตายแล้วเต็นท์นอนจะศูนย์สลายไป”แพร พูดออกมาเพื่อให้ความหวังกับทั้งสองคน เธอรู้ดีว่าเขายังไม่ตาย แต่น่าจะเกิดเหตุอะไรบางอย่างทำให้ไม่สามาระออกมาจากโลกวิญญาณได้“แล้วเราจะทำยังไงกันดี” คราวนี้เป็นหมวยน้องเล็กถามออกมา“คืนนี้เราจะไปที่เดิม ตรงนั้นมีเวทย์อาคม เป็นที่ปลอดภัย และ เป็นการรอพี่วิทย์กลับมา หรือบางทีเราอาจจะสามารถ...ออกไปตามหาร่องรอยของพี่วิทย์ได้”แพรพูด เธอยากจะออกไปตามหาวิทย์มาก แต่ติดที่เธอเองยังไม่มีความสามารถพอ ออกไปด้านนอกอาคมตอนนี้เท่ากับออกไปตายก็เท่านั้น ถึงจะห่วงอย่างไรเธอก็คงยังมีสติอยู่“เราส่งข้อความถึงพี่วิทย์เอาไว้ก่อนว่าเราจะอยู่ที่เดิม”แพรวเสนอ พวกเธอพยายามติดต่อวิทย์ทุกทางแล้วแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับอะไรกลับมาเลย ได้แต่ส่งข้อความทิ้งเอาไว้ และก็รอ ข้อความตอบกลับของเขาเพียงเทานั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

40.

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

40.

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้