บทที่ 3 แน่ใจเหรอว่าเด็กทั้งสามคนเป็ลูกของแก?
“ยัง... ยังมีคนที่สองอีกเหรอ!” เสียงของหลินม่านม่านดังขึ้นอีกครั้ง
ร่างของหลิวถวนหยวนสั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองเว่ยหนานหลินด้วยความสิ้นหวัง เว่ยหนานหลินคนสารเลว นี่เขา้าชีวิตของเธอจริง ๆ เหรอ ลูกแฝดสาม ใครจะทนไหว?
หลิวถวนหยวนมัวแต่ด่าทอ จนลืมไปว่าเื่ทั้งหมดนี้ เธอต่างหากที่สมรู้ร่วมคิดกับเว่ยหนานหลิน!
ชายหนุ่มรู้สึกถึงสายตาของหลิวถวนหยวน เขาจึงยื่นมือออกมาจับมือเธอไว้ ดูเหมือนว่าเขา้าจะปลอบใจเธอ
“ยังมีอีกหนึ่งคน!” หลินม่านม่านร้องอุทานออกมา
ไม่จริงน่า! หลิวถวนหยวนหน้าซีดเผือด แทบจะยืนไม่อยู่
ยังมีอีกเหรอ?
เมื่อเว่ยหนานหลินกางผ้าใบเสร็จ หลิวถวนหยวนก็คลอดลูกคนที่สองออกมาแล้ว
ร่างกายของหลิวถวนหยวนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เธอนอนอยู่บนแคร่ พยายามอย่างหนักที่จะทำให้ตัวเองได้สติ แต่เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว ภาพตรงหน้านั้นพร่ามัวไปหมด
นี่คือการหลอกตัวเองอยู่เหรอ เธอต้องเจ็บมากแน่ ๆ ถึงเห็นภาพหลอน ผู้ชายคนนี้คงเกลียดเธอแทบตาย และมาตอนนี้ก็คงอยากให้เธอตายจริง ๆ !
"ลูกคนที่สามติดอยู่ในท้อง!" คำพูดของหลินม่านม่านทำให้หลิวถวนหยวนเกือบจะสิ้นหวัง
นี่ก็คลอดมาสองคนแล้ว คนที่สามเนี่ย จะไม่ทรมานกันเกินไปหน่อยเหรอ?
หลิวถวนหยวนกำเข็มเงินในมือแน่น เธออยากจะฝังเข็มเร่งคลอดให้ตัวเองอีกครั้ง แต่ตอนนี้ แม้แต่แรงจะยกมือขึ้นเธอก็ยังไม่มีเลย!
ท่ามกลางสายตาอันพร่าเลือนจากเหงื่อไคลที่ไหลลงมา หลิวถวนหยวนเห็นหลินม่านม่านหยิบกรรไกรออกมา
"เป็ยังไงบ้าง" เว่ยหนานหลินยุ่งอยู่กับการกางผ้าใบมาตลอด เมื่อจัดการเสร็จ เขาก็เฝ้าอยู่หน้าทางเข้าตลอด เมื่อได้ยินหลินม่านม่านพูดว่าลูกติดอยู่ในท้อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินมาอยู่เคียงข้างหลินม่านม่าน
ใบหน้าเรียบเฉยของหลินม่านม่านอ่อนโยนลงในทันทีที่ได้เห็นเว่ยหนานหลิน
หญิงสาวรูปร่างบอบบาง เธอยืนอยู่เคียงข้างเว่ยหนานหลิน เงยหน้ามองเขาอย่างอ่อนหวาน และพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบาว่า "คงต้องลองผ่าด้านข้างดู ถ้าลูกยังไม่ออกมาอีก ฉันกลัวว่า..."
หลินม่านม่านดึงแขนของเว่ยหนานหลินอย่างแ่นุ่มนวล "ไม่ต้องห่วงนะ คุณยังมีฉันอยู่ ฉันจะช่วยคุณดูแลลูกเอง!"
หลิวถวนหยวนมองทั้งสองคนตรงหน้า ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน เธอเกือบจะเป็ลมอยู่แล้ว พวกเขาสองคนตั้งใจจะฆ่าแม่เหลือไว้แค่ลูกจริง ๆ เหรอ
หลังจากหลินม่านม่านพูดจบ เธอก็หยิบกรรไกรขึ้นมาเตรียมลงมือ
หลิวถวนหยวนรีบคว้าแขนของหลินม่านม่านไว้ในทันที
แพทย์สาวเงยหน้ามองแม่ลูกอ่อน
หลิวถวนหยวนไม่รู้ว่า ถ้าเธอตายไปแบบนี้แล้วจะได้กลับไปหรือเปล่า แต่ถ้าตายแล้วกลับไปไม่ได้ล่ะ? ในยามคับขัน ใคร ๆ ก็ต้องดิ้นรนหาทางรอดเป็ธรรมดา
"ฉัน… ฉันจะคืนเว่ยหนานหลินให้เธอ!" หลิวถวนหยวนพูดอย่างอ่อนแรงพร้อมกับกำแขนหลินม่านม่านไว้แน่น
เธอแค่อยากมีชีวิตอยู่ สำหรับผู้ชาย… โดยเฉพาะผู้ชายที่นอกใจไปแล้ว จะไม่มีก็ไม่เห็นเป็ไร!
หลินม่านม่านรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากความมืดมนเป็ประกายสดใสในทันที "พูดจริงนะ?"
หลิวถวนหยวนพยักหน้า เธอแค่อยากมีชีวิตอยู่ บางทีถ้าหลินม่านม่านได้ผู้ชายที่เธอ้าแล้ว ก็อาจจะไว้ชีวิตเธอ
หลินม่านม่านก้มหน้าลง ริมฝีปากของเธอกระตุกรอยยิ้มพอใจ ก่อนจะเสียบกรรไกรลงไปอย่างแรง
หลิวถวนหยวนตัวสั่น เธออยากจะร้อง แต่ก็ไม่มีแรงอีกต่อไป โลกทั้งใบพลันมืดมิดลง...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หญิงสาวเห็นแสงไฟสลัวอยู่ลิบ ๆ จึงวิ่งสุดชีวิตไปยังแสงนั้น แล้วก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้แว่วมาเป็ระยะ
“อุแว้ ๆ ๆ!” เสียงหนึ่งร้องไห้ลั่น
“ฮือ ๆ ๆ!” อีกเสียงสะอื้นไห้เบา ๆ
“แอ๊ะ ๆ ๆ!” และอีกเสียงกำลังพยายามดึงเสื้อที่อกของเธอ...
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของทารก ก็มีเสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด
“เื่ที่อีตาเฉินก่างเฉิงโดนไล่ตะเพิดออกไป ฉันเป็คนจัดการเองแหละย่ะ!” เสียงผู้หญิงคนนั้นดังลั่น “เื่นี้รู้กันทั่วทั้งค่ายทหารแล้ว เว่ยหนานหลิน แกนี่มันมีบุญซะจริง ๆ ถึงได้เมียแบบนี้!”
“พี่ อย่ามาเอะอะที่นี่ได้ไหม ที่นี่โรงพยาบาลนะ!” เสียงเว่ยหนานหลินฟังดูเหนื่อยใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด
“ฉันโวยวายเหรอ? ฉันก็แค่เป็ห่วงแก กลัวแกจะไม่ได้ดี นี่แกแน่ใจนะว่าเด็กทั้งสามคนนี้เป็ลูกแก?” ผู้หญิงคนนั้นยังคงพูดต่อ
เปลือกตาของหลิวถวนหยวนหนักอึ้ง รู้สึกเหมือนกำลังจะหลับ แต่เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ ทำให้เธอต้องฝืนลืมตาขึ้นมา
“โอ๊ย!” เธอรู้สึกปวดหนึบตรงท้องน้อยจนเผลอสะดุ้ง และหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นคนยืนอยู่ตรงหน้าหลายคน นอกจากหลินม่านม่านแล้วยังมีผู้หญิงวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่ง เธอคือคนที่คุยกับเว่ยหนานหลินเมื่อครู่นี้ หลิวถวนหยวนจำได้ เธอคือเว่ยเป่ยหลิง พี่สาวของเว่ยหนานหลิน
เว่ยเป่ยหลิง อายุ 35 ปี เป็สาวแก่ที่ยังไม่ได้แต่งงาน ทำงานอยู่ที่ห้องสมุดประจำอำเภอ
หลังจากแต่งงานแล้ว ครอบครัวของเธอและเว่ยหนานหลินก็ไม่ได้ติดต่อกัน พูดให้ถูกก็คือ พ่อแม่ของเขาไม่้าจะยุ่งเื่ของเว่ยหนานหลินอีกต่อไป เพราะเว่ยหนานหลินกับหลิวถวนหยวนไปอยู่กินกันที่สถานีอนามัย นี่ถือเป็เื่ใหญ่และผิดอย่างมหันต์ ประกอบกับหลังจากแต่งงานแล้ว หลิวถวนหยวนก็ได้สร้างเื่วุ่นวายไม่หยุดหย่อน ทำให้คนในค่ายทหารไม่ชอบขี้หน้า ครอบครัวก็ยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้า จึงอาศัยอยู่ที่สถานพักฟื้น ไม่ยอมกลับมา
นาน ๆ ครั้ง เว่ยเป่ยหลิง พี่สาวของเว่ยหนานหลินจะแวะมาเยี่ยม แต่ทุกครั้งที่มาก็จะมาหาเื่หลิวถวนหยวน และจบลงด้วยการทะเลาะกันทุกครั้งไป
"หึ ในที่สุดเธอก็ยอมลืมตาตื่นสักที ไม่แกล้งหลับแล้วเหรอ" เว่ยเป่ยหลิงเดินเข้ามาพูดเสียงแข็ง "นึกว่าไม่กล้าสู้หน้าฉันซะอีก!"
หลิวถวนหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากมีเื่กับเว่ยเป่ยหลิง เธอบ่ายหน้าหนีไปมองลูกน้อยทั้งสามคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาถูกห่อไว้ด้วยผ้าห่มสีเหลืองบาง ๆ เหมือนกับขนมจั้ง ทำให้ดูกลมป้อมน่ารัก เรียงรายอยู่ตรงหน้าของเธอ
หลิวถวนหยวนอดใจไม่ไหว เอื้อมมือออกไปจะัั ลูกน้อยทั้งสามคนก็เริ่มดิ้น ผ้าห่มที่ห่อตัวจึงหลุดออก ลูกสาวคนโตแข็งแรงที่สุด คว้าจับนิ้วของหลิวถวนหยวนไว้แน่น
เมื่อพี่สาวหัวเราะเสียงดัง ลูกชายคนที่สอง และสามก็หยุดร้องไห้
มองดูลูก ๆ ทั้งสามคนที่น่ารักแล้ว หัวใจของหลิวถวนหยวนก็อบอุ่นและอ่อนโยนขึ้น นี่คือลูก ๆ ที่เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพื่อให้กำเนิดออกมา เป็เืเนื้อเชื้อไขของเธออย่างแท้จริง
"ฉันพูดด้วย เธอไม่ได้ยินหรือไง" เว่ยเป่ยหลิงเห็นหลิวถวนหยวนเอาแต่ก้มหน้าเล่นกับลูก ไม่สนใจเธอ จึงก้าวเข้ามาะโโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นมือของเธอก็โดนทารกคนแรกตบเข้าที่หน้าอย่างจัง
ทารกเพิ่งคลอด แน่นอนว่ามีเรี่ยวแรงยังไม่มาก แต่เว่ยเป่ยหลิงเป็ผู้ใหญ่ โดนเด็กทารกตบหน้าเข้าไป แก้มก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธออยากจะเอาคืนแต่ก็ทำไม่ได้
“พี่ใหญ่มาแล้วเหรอ” หลิวถวนหยวนเอื้อมมือไปกอดหญิงตรงหน้า แสร้งทำเป็ไม่ได้ยินอะไร ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้
“ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าพี่ใหญ่ แกมันไม่เคยเห็นฉันเป็พี่ใหญ่เลย แย่งเสี่ยวเว่ยไปยังไม่พอกลับยังคิดจะแย่งเฉินก่างเฉิงอีก หลิวถวนหยวน มิน่าล่ะ พี่ชายแกถึงได้เป็ฆาตกร ั้แ่เด็กก็ไม่ได้รับการสั่งสอน ครอบครัวนี้มันไม่มีใครดีสักคน!”
“พี่ใหญ่!” เว่ยหนานหลินกำลังจะวางกล่องข้าวในมือลง เขาก็ต้องขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำพูดของเว่ยเป่ยหลิง
“พี่ใหญ่ ตอนนี้ฉันกับพี่ก็เป็ครอบครัวเดียวกันแล้วนะ ทำไมพี่ถึงได้ด่าตัวเองแบบนี้ด้วยล่ะ?” หลิวถวนหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เว่ยหนานหลินถึงกับงุนงง มองหลิวถวนหยวนนิ่งค้างไปแวบหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเว่ยเป่ยหลิงจะด่าหลิวถวนหยวนว่าอย่างไร เธอก็ไม่เคยกล้าตอบโต้ไปตรง ๆ แม้ว่าลับหลังจะแอบแกล้งอยู่ไม่น้อยก็ตาม
ตอนนี้กล้ามีปากเสียงแล้วเหรอ!
13K
