ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 88

        ร้านสมุนไพร

        [ ร้านสมุนไพร8  ]

        ในตอนนี้สิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันคือร้านขายสมุนไพรเล็กๆที่ตั้งอยู่ภายในถนนเส้นหนึ่งภายในเมือง

        เดย์เท้าทั้งสองข้างหยุดลงดวงตาจ้องมองไปที่ด้านหน้าเขารู้สึกประหลาดใจตั้งแต่เข้ามาภายในเมืองแห่งนี้

        ผู้คนที่เดินทางเข้าออกภายในเมืองแห่งนี้มีจำนวนที่มากมากกว่าเมืองที่เขาเคยเดินทางก่อนหน้านี้ตั้งหลายเท่า

        ภายในเมืองแห่งนี้เป็นเมืองขนาดใหญ่ที่เป็นศูนย์กลางของการค้าขายอยู่ใกล้ทางเมืองหลวง

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้ทั่วทั้งบริเวณเลยเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปผ่านมา

        เมืองแห่งนี้เป็นเมืองขนาดใหญ่ประชากรภายในเมืองเองก็น่าจะมากกว่าเมืองเวย์นี้หลายต่อหลายเท่าด้วยเช่นเดียวกัน

        เดย์สนใจไปที่ร้านสมุนไพรที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าของเขาในตอนนี้ดวงตามองไปที่ร้านสมุนไพรอย่างประหลาดใจ 

        ชายชราที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้ามันยกยิ้มขึ้นที่มุมปากจากนั้นก็ทำการก้าวเท้าเข้าไปภายในร้านสมุนไพร

        เท้าทั้งสองข้างก้าวออกไปบริเวณด้านหน้า 

        เขาตามหลังชายชราผู้นั้นเข้าไปบริเวณด้านใน

        เมื่อทำการเดินเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นกลิ่นสมุนไพรลอยคละคลุ้มมาเตะจมูก

        ภายในสถานที่แห่งนี้ปกคลุมด้วยกลิ่นสมุนไพรจำนวนมากจนไม่สามารถแยกประเภทได้

        พวกมันมีทั้งสมุนไพรที่หอมและก็มีทั้งสมุนไพรที่มันฉุน

        สถานที่แห่งนี้สมกับเป็นร้านสมุนไพรเพราะว่าหลังจากที่เข้ามาทั่วทั้งบริเวณมันก็ถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นของสมุนไพร

        เดย์เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ดวงตากวาดไปมองบริเวณรอบๆ

        มันเป็นร้านสมุนไพรที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักมีสมุนไพรมากมายตั้งเรียงรายอยู่ตามชั้นต่างๆ

        เดย์รู้สึกประหลาดใจชายชราผู้นี้นำพาเขาเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ด้วยเหตุอะไร

        ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามออกไป

        ชายชราผู้นั้นเดินนำไปด้านหน้าเข้าไปหาผู้ที่เป็นเจ้าของร้านที่กำลังนั่งอยู่

        บริเวณตำแหน่งที่นั่งเจ้าของร้านที่กำลังนั่งอยู่เดย์ลองมองตรงไปพบเห็นกับเจ้าของร้านนั่งอยู่บริเวณนั้น

        เธอเป็นหญิงชราช่วงวัยน่าจะสักราวๆประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบปีมีรูปร่างเล็กมีใบหน้าเหี่ยวย่นมีผิวสีขาว กระทั่งหัวของเธอกลายเป็นสีขาวโพลนไปเรียบร้อยแล้ว

        ตัวของเธอกำลังนั่งอยู่บริเวณตำแหน่งที่นั่งของเจ้าของร้านสวมใส่ชุดผ้าที่ดูเรียบง่ายสีแดงเข้มบริเวณด้านบนศีรษะมีผ้าสีแดงผูกเอาไว้เล็กน้อย

        หญิงชราผู้นั้นกำลังนั่งอยู่บริเวณนั้นดวงตาของเธอเหลือบมองชายชราที่เดินเข้ามาก่อนที่จะพูดขึ้น “ ไม่อยากรู้ว่าตัวของเจ้าจะเดินทางผ่านมาที่เมืองแห่งนี้ด้วย ”

        ผู้ที่ได้ชื่อว่ามหาปากแห่งความตายเดินไปด้านหน้าเท้าทั้งสองข้างหยุดลงเเล้วก็พูดกับหญิงชรารุ่นราวคาวเดียวกันว่า“ แสดงใบหน้าห่างเหินจังนะ ”

        “ เราไม่ได้สนิทกันตั้งแต่แรกแล้ว ”หญิงชราผู้นั้นหันใบหน้าไปทาง

        “ แล้วอย่างไรที่เดินทางมาที่ร้านของข้าต้องการอะไร”

        “ การที่เจ้าเดินทางมาแต่ละครั้งคงจะมีเรื่องที่ต้องการสินะไม่เช่นนั่นคงจะไม่เดินทางมาแบบนี้”

        หญิงชราพูดออกมาราวกับว่ารู้ทัน

        ชายชราพยักหน้าตอบรับกลับไป “ข้าเดินทางมาเพราะอยากให้ตัวของเจ้าช่วยตรวจสอบบุรุษหนุ่มผู้นั้นสักหน่อย ” 

        มันทำการใช้ดวงตาของตัวเองหันมองมาว่าบริเวณด้านหลังบริเวณตำแหน่งที่เดย์กำลังยืนอยู่

        หญิงชราผู้นั้นขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันดวงตาของเธอมองตามชายชราผู้นั้นมาพบเห็นเข้ากับเดย์

        เดย์กำลังยืนอยู่บริเวณกลางลานแสดงท่าทางลุกลี้ลุกลนหันไปมองทางซ้ายขวาด้วยความประหลาดใจ

        หญิงชราผู้นั้นเมื่อมองวิเคราะห์จากสายตาคร่าวๆคร่าวๆก็หันไปตอบกลับโลแกน“ โลแกนนี้ตัวของเจ้าพาคนผู้นั้นมาให้ข้าตรวจสอบอย่าบอกนะว่าจะหาคนสืบทอดเวทย์ ”

        ชายชราชุดดำยกฝ่ามือขึ้นมาลูบเคราแพะของตนเองพร้อมกับพูดขึ้น“ ข้าแก่แล้วอาจจะมองหาลูกศิษย์เอาไว้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ ”

        “ ในตอนนี้อาณาจักรแห่งนี้จำเป็นต้องการนักเวทย์แห่งความตายและผู้ที่ใช้เวทย์นี้”

        “ ในตอนนี้มีการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจำเป็นจะต้องหาคนที่สืบทอดตัวเองให้เร็วที่สุด” 

        หญิงชราขมวดคิ้วแล้วพูดออกไป “พูดอะไรของเจ้าเจ้าเองก็เป็นผู้ใช้เวทแห่งความตายในตอนนี้ก็ยังอยู่ภายในอาณาจักรแห่งนี้จะขาดแคลนได้ ”

        “ ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าข้าแก่แล้วบางทีอาจจะหนีออกไปใช้ชีวิตยามเกษียณก็ได้” 

        ทั้งสองคนแม้ว่าตอนแรกจะดูเหมือนไม่สนิทกันแต่เมื่อฟังบทสนทนาของพวกเขาแล้วทำให้รู้ว่าต่างฝ่ายต่างรู้จักกันดี

        เดย์ที่กำลังยืนอยู่แสดงใบหน้าสับสนเกี่ยวกับเรื่องที่คนพวกนี้พูดกัน

        “ ผู้ที่ได้ชื่อว่ามหาปราชญ์แห่งความตายจะบอกว่าตัวเองจะไปใช้ชีวิตยามเกษียณที่บ้านนอกอย่างงั้นรึพูดราวกับว่าตัวของข้าจะเชื่อในคำพูดนั้น ”

        “ การที่เจ้ามองหาผู้สืบทอดเอาไว้แบบนี้แสดงว่าตัวของเจ้าคงจะคิดลงมือทำตามความคิดของตนเองไม่ล้มเลิกสินะ” 

        “ ตอนนี้ผ่านมาหลายสิบปีโชคยังคิดว่าจะสามารถเอาชนะสิ่งมีชีวิตที่เหนือสติปัญญาและเหนือความสามารถของมนุษย์อย่างพวกเราได้อีกอย่างนั้นรึ?” 

        “ ตอนยามหนุ่มข้าคิดว่าตัวของเจ้าบ้าแล้วเมื่อยามแก่คิดว่าสติปัญญาที่สั่งสมมาจะทำให้เจ้ามีความคิดเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง”

        “ แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะยามแก่แล้วเจ้าเองจะบ้าขึ้นไปอีก”

        “ เป็นอันใดเพราะว่าพลังที่ตัวเองฝึกฝนมาทั้งชีวิตและสกิลที่ตัวเองได้ทำการขัดเกลามาเลยคิดว่าจะสามารถเอาชนะมังกรไร้ก้นได้งั้นรึ?” หญิงชราพูดออกมาพร้อมกับแสดงใบหน้าหนักใจ

        ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองคนจะรู้จักกันมานานมากพอสมควรแล้ว

        เดย์ได้ฟังคำพูดคำจาของพวกเขาทั้งสองคิดภายในใจของตนเองอย่าง“ ที่แท้ชายแก่ผู้นี้ก็ตั้งใจจะเอาชนะมอนสเตอร์ตัวนั้นอย่างงั้นหรอ ”

        “ ถึงแม้ว่าจะบอกว่าตัวเองเก่งกาจเพียงใดแต่ว่าการจะเอาชนะมัน…”

        ยิ่งคิดเดย์ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้

        จากการที่ได้มองเห็นกับตาของตนเองมอนสเตอร์ตัวนั้นมีระดับพลังที่อยู่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์จะสามารถจัดการได้

        ขนาดของมันที่พุ่งขึ้นมาจากด้านล่างไอ้พลังเวทย์ที่แผ่ซ่านออกมาสะท้านร่างกายมันยังคงอยู่ภายในร่างกายเดย์

        เพียงแค่ได้หวนนึกถึงเพียงครั้งเดียวร่างกายก็สั่นสะท้านแล้ว 

        เจ้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนั้นมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือกว่ามนุษย์หลายต่อหลายเท่า

        เดย์ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไรเขาเองก็ไม่สามารถมองเห็นภาพมนุษย์คนไหนเอาชนะมันได้เลย

        แต่ว่าชายชราที่อยู่บริเวณด้านหน้าดูเหมือนว่าจะมีความฝันในการเอาชนะมัน

        ชายชราในชุดสีดำแดงหันมามองที่เดย์จากนั้นมันก็ทำการพูดกับหญิงชราผู้นั้น “ ช่วยตรวจสอบให้หน่อย ”

        “ ความสามารถของข้ามองได้เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้นข้าอยากจะรู้ว่าคนหนุ่มผู้นี้มีคุณสมบัติอย่างไร”

        “ และก็จะได้รู้ด้วยว่าเขามีความสามารถพอที่จะเป็นผู้สืบทอดหรือเปล่า”

        เดย์เมื่อได้ยินคำพูดของคนแก่ทั้งสองที่อยู่ด้านหน้ายิ่งรู้สึกสับสน

        ในตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าคนแก่สองคนนี้นำพาเขามาถึงสถานที่แห่งนี้แล้วตั้งใจจะลงมือทำอะไรกับเขากันแน่

        หญิงชราผู้นั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “ เฮ้อ!!!เอาเถอะถือว่าครั้งนี้ช่วยเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน ”

        หญิงชราผู้นั้นเดินออกมาจากที่นั่งตำแหน่งเจ้าของร้านเดินมาหยุดด้านหน้าของเดย์

        เธอใช้ดวงตาจ้องมองมาที่ร่างกายเดย์ก่อนที่จะพูดขึ้น “ถอดเสื้อออก!!! ” 

        เดย์แสดงใบหน้าตื่นตระหนกตกใจเขายังไม่ทันทำอะไรเลยแม้แต่น้อยชายชราชุดดำที่อยู่ด้านหน้าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว

        เมื่อมันทำการสะบัดมือเพียงครั้งเดียวเสื้อที่เขากำลังสวมใส่อยู่อยู่ๆมันก็หายไป“ เอ๊ะ!!! ”

        เดย์ใบหน้าตื่นตระหนกตกใจเสื้อที่เขาสวมใส่อยู่หายไปก่อนที่จะหันไปมองรอบๆพบเห็นว่ามันไปวางอยู่เอาไว้บริเวณบนโต๊ะ 

        “ ทำได้ยังไงกัน… ”

        เขาตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ยังไม่ทันทำใจได้หญิงชราผู้นั้นก็แสดงบางอย่างออกมา

        หญิงชราผู้นั้นยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาพลังเวทย์แผลสารออกมาบริเวณด้านนอกแทรกซึมเข้าบริเวณร่างกายของเดย์

        ก่อนที่พริบตาต่อมาวงเวทย์จะปรากฏขึ้นบริเวณหน้าอกของเดย์ “นี่มัน… ”

        “ ดวงตาหยั่งรู้!!! ”หญิงชราผู้นั้นใช้งานสกิลของตนเอง

        จบบท