Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        “เดี๋ยว ๆ แดดดี๊บ้าบออะไร?” คำเรียกผิดแปลกจนน้ำส้มชักเสียงแข็งใส่ สีหน้าของเธอเคร่งขรึมปะปนความงุนงง ที่เขาและลูกสาวตกลงกัน ซึ่งเธอไม่รู้เรื่องราวด้วยแม้แต่น้อย

        “หึ...เอาอะไรไหมผมจะลงไปซื้อของ ถ้าไม่เอาผมไปนะ”

        “คุณนักรบ! อีตาบ้านี่อะไรของเขาวะ ทำไมฉันต้องมาปวดหัวกับเขาด้วยล่ะเนี่ย”

        “คุณแม่ขา” เสียงอันแสนแหบแห้ง ทำให้น้ำส้มที่กำลังหัวร้อนต้องหันหลังกลับมามอง น้องมะนาวรู้สึกตัวตื่น เธอจึงรีบกรูเข้าไปหาลูกสาวที่นอนบนเตียง

        “น้องเป็นยังไงบ้างลูก ยังเจ็บอยู่ไหมคะ?” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวด้วยความห่วงใย ถามไถ่ถึงอาการด้วยความกังวล

        “เจ็บค่ะ น้องเจ็บท้องตรงนี้เวอร์ ๆ คุณแม่ขา ฮึก ฮึก” เด็กหญิงบอกผู้เป็นแม่ มือน้อย ๆ ชี้ไปตรงท้องที่มันยังมีอาการเจ็บปวด ก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา นั่นยิ่งสร้างความเจ็บร้าวแก่ผู้เป็นแม่ ที่ต้องเห็นลูกน้อยได้รับความทรมาน

        “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะน้องอดทนเก่งมากเลยค่ะ เดี๋ยวก็หายแล้วนะแป๊บเดียว” เธอปลอบลูกลูกสาว โอบกอดเด็กหญิงไว้แนบอก มือลูบหัวอย่างปลอบประโลมให้กำลังใจ

        “แดกดี๊ไปไหน น้องอยากหาแดกดี๊ ฮือ” ถ้อยคำที่ไม่ชัดเจนเด็กหญิงพูดออกมาทั้งน้ำตา อาการป่วยทำให้น้องมะนาวเริ่มงอแงตามประสา เรียกหานักรบด้วยสรรพนามที่เธอเริ่มจดจำ ตั้งแต่วันที่เขาสั่งให้เด็กหญิงเรียกขาน เพราะอยากขยับสถานะให้ชิดใกล้ด้วยการยัดเยียดตัวเองทางอ้อม

        “แดดดี๊ไหนคะ?” การเรียกขานของบุคคลที่สามทำให้ผู้เป็นแม่ย้อนถามด้วยความสงสัย

        “ก็คุณอานักรบ อึก อึก เป็นแดดดี๊ น้องอยากหาแดดดี๊ ฮือ” เด็กหญิงบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เธอเริ่มงอแงจากผลข้างเคียงที่เจ็บป่วย สร้างความหนักใจแก่ผู้เป็นแม่เหลือเกิน ความสนิทสนมทำให้ลูกสาวของเธอเริ่มผูกพันชิดใกล้ จนทำให้เธอลำบากใจยิ่งขึ้นไปอีก ทั้งที่ตัวเองนั้นพยายามหักห้ามใจ แต่ลูกสาวกลับเริ่มถลำลึกในความผูกพัน

        “น้องทำไมถึงได้เรียกคุณอานักรบแบบนั้น นั่นไม่ใช่แดดดี๊นะคะ ต่อไปไม่เรียกนะคะเดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด” ผู้เป็นแม่ถามลูกสาวที่อยู่ในอ้อมกอดและสั่งห้ามเด็กหญิง

        “คุณอาให้น้องเรียกค่ะ เลยเรียกตามเพราะอยากกินชานมไข่มุก คุณอาบอกน้องว่าถ้าเรียกแดกดี๊จะซื้อมาฝากอีก” น้องมะนาวเล่าต่อตามประสาด้วยความบริสุทธิ์ใสซื่อ

        “แม่เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวแม่จัดการเองนะคะ” ผู้เป็นแม่เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มกลมตึงให้กับลูกสาว ไม่กล่าวโทษกับสิ่งที่เด็กหญิงกระทำอย่างไร้เดียงสา มีแต่ผู้ใหญ่นั่นแหละที่ป้ายสีลงบนเด็กน้อยที่ขาวสะอาด

        “แล้วแดกดี๊คืออะไรเหรอคะคุณแม่ น้องไม่เข้าใจ?” สิ่งที่น้องมะนาวเรียกขาน เธอยังเดียงสาเกินกว่าจะรับรู้ถึงความหมาย แม้ผู้คนรอบกายจะมากมาย แต่ก็ใช่ว่าเด็กหญิงจะรู้ไปหมดเสียทุกเรื่อง เธอจึงเอ่ยถามความหมายจากผู้เป็นแม่ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสะอื้นเบา ๆ ปะปน

        “แปลว่าพ่อค่ะ ภาษาอังกฤษจะพูดว่าแด๊ดหรือแดดดี๊” ผู้เป็นแม่อธิบายขยายความให้ชัดเจน

        “แต่น้องมีคุณพ่อแล้วนี่ค่ะ น้องจะมีคุณพ่อฉองคนได้ยังไง?” น้องมะนาวพูดต่อ และถามขึ้นด้วยความฉงนใจ พ่อที่เธอเห็นในรูปภาพประจำ ทำให้เด็กหญิงรู้ว่าใครคือพ่อของเธอจริง

        “ใช่ค่ะ น้องมีคุณพ่ออยู่ก่อนแล้ว...จะมีสองคนได้ยังไงกัน” คำพูดของลูกสาวทำเอาน้ำส้มถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ เธอขึ้นไปนั่งบนเตียง แล้วจากนั้นจึงอุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนตัก โอบกอดเธอไว้ด้วยรัก พลางคิดทวนในคำพูดของน้องมะนาว ที่ทำเอาเธอต้องฉุกคิดไตร่ตรอง

        “ตื่นแล้วเหรอครับ ขอหมอตรวจอาการหน่อยนะ” เสียงแทรกดับความคิดของน้ำส้ม เป็นหมอที่อยู่ในชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ช่วย ทำให้น้ำส้มลงมาจากเตียง จัดท่วงท่าให้กับน้องมะนาวเพื่อให้หมอได้ตรวจดูอาการเจ็บป่วย

        “คุณแม่ขาน้องกลัว” เด็กหญิงที่เห็นหมอ ชุดสีขาวกับหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้า ทำให้เด็กน้อยรู้สึกไม่ปลอดภัย จนผู้เป็นแม่ต้องรีบจับมือน้อย ๆ ไว้

        “ไม่ต้องกลัวนะคะ แม่ก็อยู่ตรงนี้กับน้อง ให้คุณหมอตรวจจะได้หายไว ๆ ไงคะ? ...น้องเก่งอยู่แล้วจริงไหม” ผู้เป็นแม่พูดให้กำลังใจ

        “งั้นหมอถอดหน้ากากอนามัยดีกว่า เราจะได้มองหน้ากันดีไหมครับ” หมอที่เข้าใจความรู้สึกของเด็ก รับรู้ได้อย่างอัตโนมัติทันที เด็กน้อยอาจจะไม่ไว้ใจเพราะการปกปิดใบหน้า จึงได้ถอดหน้ากากออกมาเพื่อสร้างความไว้วางใจให้เด็กหญิง

        “คุณหมอขาน้องเจ็บท้องตรงนี้เวอร์ ๆ” เด็กหญิงไม่คิดกลัวเธอบอกถึงอาการที่มันกำลังเป็น อาการจุกเสียดจากอาหารไม่ย่อย การกินที่เกินกำลังทำให้เธอเป็นแบบนี้

        “หมอตรวจหน่อยนะ...ตรงนี้ใช่ไหมเอ่ย” คุณหมอหนุ่มท่าทางใจดี ใช้มือกดลงตรงท้องของน้องมะนาว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละมุน ทำให้เด็กหญิงเริ่มไว้ใจ

        “ใช่ค่ะ ตรงนั้นเจ็บที่สุดเลย” เธอบอกหมอ

        “ครับผม หนูเก่งมากเลยไม่นานก็หายแล้วนะ” หมอเจ้าของไข้ยิ้มให้น้องมะนาว เมื่อตรวจอาการเสร็จเรียบร้อย และลงบันทึกเสร็จสิ้น

        “หายอะไรน้องยังเจ็บอยู่เลยค่ะ” เด็กหญิงแย้งขึ้นด้วยใบหน้าเดียงสา

        “อีกแป๊บเดียวก็หายแล้ว” หมอเจ้าของไข้พูดตอบกลับ การได้พูดคุยกับน้องมะนาว ทำเอาความเหนื่อยล้าที่มีจางหายไป ใบหน้ากลมมนน่ารัก ทำเอาหมอและพยาบาลอดเอ็นดูไม่ได้ ยิ่งคำพูดใสซื่อตามวัยยิ่งทำให้หมอพูดคุยกับเธออย่างสนุกสนาน

        “แป๊บมากไหมคะ?” เด็กหญิงยังถามต่อในสิ่งที่ไม่ชัดเจนสำหรับเธอ

        “ไม่มากครับ พรุ่งนี้ก็หายแล้ว” หมอก็ยังสามารถให้คำตอบเธอได้ต่อ มีผู้ป่วยเด็กมากมายและอุปนิสัยต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นเด็กในรูปแบบไหน หมอก็พร้อมที่จะรับมือ

        “คุณหมออย่าโกหกน้องนะ” เด็กหญิงพูดเป็นเชิงข่ม แต่ใบหน้าและรอยยิ้มทำให้คำพูดของเธอน่าฟัง

        “หมอไม่โกหกครับ” หมอยืนยันกับเธอ

        “กลัวตกนรกใช่ไหมคะ?” และเด็กหญิงก็ย้อนถาม เธอพูดคุยกับคนแปลกหน้าได้อย่างคล่องแคล่ว จนตอนนี้หมอเริ่มจะหนักใจ หากเธอถามในสิ่งที่มันยากจะให้คำตอบ สมองของหมอต้องทำงานหนักแน่นอน จากพฤติกรรมของน้องมะนาวหมอสัมผัสได้แบบนั้น แต่นั่นก็เป็นความน่ารักที่เด็กมีในแบบตัวเอง

        “ครับ...น่ารักแบบนี้หมอจะโกหกได้ยังไงล่ะ” หมอเอนตามในสิ่งที่เด็กหญิงปรารถนา เอื้อมมือไปหยิบพวงแก้มกลมด้วยความมันเขี้ยว เพราะทานทนต่อความน่ารักของน้องมะนาวไม่ไหว

        “ที่นี่มีข้าวให้น้องกินไหมคะคุณหมอ” เด็กหญิงเปลี่ยนเรื่องถาม สุดท้ายก็วกเข้ามาในเรื่องกินที่เธอโปรดปราน

        “มีครับ แต่ว่าต้องให้ถึงเวลาก่อนนะ”

        “แล้วเวลาไหนคะ?”

        “อีกประมาณสองชั่วโมงครับ”

        “นานไหมคะสองชั่วโมง”

        “เอ่อ...น้องคะแม่ว่าหนูนอนพักดีกว่าจะได้หายไว ๆ กลับบ้านไง” เมื่อเห็นว่าลูกสาวเริ่มซักไซ้หมอมากเกินไป แม้ท่าทางของหมอจะมีรอยยิ้มและพูดคุยตอบโต้ แต่ความพูดเยอะของลูกสาวก็ทำให้เธอเกรงใจเวลางานของหมอ

        “น้องพูดเก่งจังเลยนะคะ” เป็นผู้ช่วยที่ยิ้มกริ่มก่อนจะเอ่ยขึ้น ทำให้ผู้เป็นแม่ได้แต่ก้มหน้ายิ้มรับ และนึกอายเล็กน้อย

        “เด็กฉลาดก็แบบนี้แหละ” เป็นคุณหมอวัยหนุ่มที่พูดขึ้น สายตาก็มองไปยังแม่ของเด็กหญิงด้วยรอยยิ้ม

        “ค่ะหมอฉลาดมากเลย” ผู้เป็นแม่ได้แต่ยิ้มอ่อนตอบรับอย่างเอียงอาย กับคำพูดของลูกสาวที่ฉะฉานไม่ค่อยกลัวใคร

        “นอนพักเยอะ ๆ นะครับ เดี๋ยวหมอขอตัวก่อน”

        “คุณหมอจะมาหาน้องอีกไหมคะ?” เธอเอ่ยถามเมื่อรู้ว่าหมอจะจากไป

        “มาครับ”

        “ค่ะ” เมื่อได้รับการยืนยันเด็กหญิงจึงฉีกยิ้มกว้างดีใจ เธอรู้สึกคุยด้วยความสนุกสนานกับหมอ จนอยากคุยต่ออีกครั้ง

        “เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จต้องกินยาด้วยนะครับจะได้หายเร็ว ๆ”

        “ค่ะ น้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณหมออยู่แล้ว...แล้วคุณหมอชื่ออะไรคะน้องชื่อว่ามะนาวนะ”

        “หมอชื่ออคินครับน้องมะนาว”

        “น้องจะจำไว้ค่ะ”

        “หมอไปนะ”

        “บ๊ายบายค่ะ”

        หมอและคนไข้เด็กพูดคุยตกลงกันจบลงด้วยดี การพูดตะล่อมเด็กวัยนี้คือสิ่งที่หมอต้องอดทน เด็กไม่เหมือนผู้ใหญ่ที่จะเข้าใจอะไรได้ง่าย ต้องมีการพูดคุยและอธิบายด้วยความละม่อมเพื่อไม่ให้เด็กกลัวหมอ มีความเป็นมิตรเพื่อสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจ มันจะง่ายต่อการรักษาชิดใกล้เด็ก เพราะเด็กบางคนกลัวหมอจนไม่ยอมให้แตะตัวก็มี แต่สำหรับน้องมะนาวเธอเชื่อฟังและว่าง่าย จนทำให้หมอและพยาบาลเอ็นดูหลงรักเธอ