God Equipment Super Armor

        ตอนที่ 40

        ขอจิ้ม(1)

        บอสนั่งเล่นกับแม่และน้องสาวจนถึงเวลา5 โมงเย็น ในระหว่างนั้นเขาก็โทรไปหาบลูเพื่อบอกว่าเขาได้กลับมาถึงแล้วจากนั้นเขาก็โทรไปหาพวกอเนกและเจฟเพื่อเตือนว่าดาวเคราะห์ระดับ 1 กำลังจะเกิดหายนะฟังจากน้ำเสียงของทางฝั่งนั้นเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เชื่อเขาไม่อยากแดกดันให้พวกนั้นเชื่อเลยทำได้แค่ปล่อยไปแต่อย่างไรก็ตามพวกนั้นก็คือเพื่อนของเขาหากดาวเคราะห์ระดับ 1เกิดการเปลี่ยนแปลงเมื่อไหร่เขาไม่ลังเลเลยที่จะไปช่วยเหลือพวกนั้นเพราะพวกนั้นเป็นเพียงเพื่อนไม่กี่คนที่เขามีอยู่และพวกนั้นก็ดีกับเขามาตลอด

        เขาตัดสินใจสร้างดาบระดับอัศวินเหล็ก3 ดาว 1 เล่มรูปร่างของมันไม่มีเหมือนใครเขาพบว่าอาวุธระดับอัศวินเหล็กจะมีความแตกต่างกับอัศวินธรรมดาอยู่นั่นก็คือความกลมกลืนของพลัง โดยปกติแล้วอาวุธที่อยู่ภายในดาวเคราะห์ระดับ 1จะไม่มีความกลมกลืนของพลังทำให้เวลาถ่ายเทพลังไปยังอาวุธจะทำให้มันสำแดงฤทธิ์ได้ไม่เต็มที่เพราะมันไม่กลมกลืนกันยิ่งอาวุธมีความกลมกลืนของพลังมากเท่าไหร่พลังที่ผู้ใช้ถ่ายเทไปยังอาวุธจะมีความรุนแรงเทียบเท่ากับพลังต้นที่ถ่ายเทเข้ามามากขึ้นเท่านั้น

        ระดับความกลมกลืนของพลังของดาบเล่มนี้คือ100% !! พลังต้นที่ผู้ใช้ถ่ายเทเข้าไปในอาวุธจะไม่หายไปเลยแม้แต่นิดเดียวการเหวี่ยงอาวุธในแต่ละครั้งของผู้ใช้จะทำให้เกิดคลื่นพลังได้อีกด้วยมันคล้ายกับวิชาดาบระดับ S คลื่นพลัง ไม่มีผิดเขาซื้อกล่องใส่อาวุธดาบจากร้านค้าในระบบแล้วห่อมันด้วยกระดาษห่อของขวัญลายแมวจากโลกอนาคต

        เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็โทรหาตาลแล้วบอกว่ากำลังจะออกไปบอสโบกแท็กซี่แล้วให้ไปส่งที่บ้านของตาลซึ่งตั้งอยู่ในเขตชนชั้นสูงระหว่างที่นั่งแท็กซี่เขาก็มองไปยังเบอร์ของเฟยเฟิ่งแล้วลังเลอยู่ว่าจะโทรไปหาเธอดีไหม? เขาทั้งรู้สึกผิดและตื่นเต้นในเวลาเดียวเนื่องจากเขากำลังคบกับบลูอยู่แล้วโทรไปหาสาวอื่นแบบนี้มันก็เท่ากับว่าเขากำลังนอกใจเธออยู่รึเปล่า?หากรถไฟชนกันขึ้นมาเขาฉิบหายแน่!เขาสัมผัสได้ว่าความรู้สึกที่ตนเองมีกับ
เฟยเฟิ่งมันเหมือนกับความรู้สึกที่เขามีให้กับบลูไม่มีผิด

        ‘เราคิดกับเธอแค่เพื่อน!!แค่เพื่อนเท่านั้น!!’

        บอสตัดสินใจโทรหาเฟยเฟิ่งทันที

        ตรูดด~

        ไม่นานก็มีคนรับสาย

        “สวัสดีนั่นใครเหรอ?”เสียงอันคุ้นเคยดังออกมา

        “เอ่อ...สวัสดีฉัน....”ก่อนบอสจะพูดจบเฟยเฟิ่งก็กล่าวตัดขึ้นมาก่อนทันที

        “บอส!! นั่นนายเหรอ?”

        “ชะใช่ ฉันเอง! เธอเป็นยังไงบ้างสบายดีไหม?”บอสถาม

        “สบายดียาที่นายให้ฉันมามันดีมากๆ ตอนที่ฉันได้รับบาดเจ็บมันสามารถรักษาได้ทันทีเลยนายเอามันมาจากที่ไหนเหรอ?”

        “ฉันซื้อมันมาอีกทีน่ะ”

        “โอ้!? ว่าแต่นายกำลังทำอะไรอยู่เหรอ? กินข้าวรึยัง?”เฟยเฟิ่งถาม

        “ยังเลยกำลังว่าจะไปกินอยู่ในงานวันเกิดของรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยน่ะ...”

        หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่องสัพเพเหระไปบอสไม่เสียมารยาทอย่างการถามอายุของเธอแน่นอนเพราะพวกจอมยุทธนั้นรักษาความเยาววัยได้ยาวนานยิ่งกว่าผู้มีพลังพิเศษมากพอมาถึงสถานที่จัดงานเขาก็บอกลาเฟยเฟิ่งแล้ววายสายไปแต่ก่อนที่เธอจะวางเธอขอชื่อโซเชียลของเขาเอาไว้เนื่องจากเธอจะได้ติดต่อเขาไปในทางนั้นเอา

        ตอนนี้เขาอยู่ในชุดสูทมันทำให้ดูมีฐานะและหล่อมากกว่าปกติเขาถือกล่องของขวัญแล้วเดินเข้าไปภายในงานเขาไม่รู้ว่าครอบครัวของตาลมีอิทธิมากขนาดไหน แต่ดูจากผู้คนที่เข้ามาภายในงานน่าจะทรงอิทธิพลไม่น้อยเลยระดับของคนที่มาเฉลี่ยอยู่ที่ 120 - 160 หากเป็นรุ่นเยาว์ก็จะประมาณ 40 - 60ไม่เกินนี้ รุ่นเยาว์ที่มีระดับสูงขนาดนี้ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะระดับประเทศแล้ว

        เขามองซ้ายขวาเพราะไม่รู้ว่าจะต้องไปที่ไหนก่อนเลยหยิบมือถือออกมาโทรหาตาลแต่ก่อนที่เขาจะโทรออกก็มีคนเรียกเขาจากด้านหลัง

        “บอส?”

        เขาหันหลังไปก็พบกับแคทที่อยู่ในชุดราตรีที่รัดสัดส่วนของเธอตาของบอสมองไปยังมะละกอแฝดอันใหญ่โตของเธอแบบไม่สามารถมองไปยังทิศทางอื่นได้ผิวขาวนวลมันเข้ากับชุดราตรีเป็นอย่างมาก

        “นายมองอะไร!?”แคทถามด้วยความไม่พอใจเธอรู้ว่าบอสกำลังลวนลามเธอทางสายตาอยู่

        “อะแฮ่ม! ปะ...เปล่า...คือแบบว่า เธอ..สวยมากเลยนะวันนี้”บอสอดไม่ได้ที่จะกล่าวชม

        แคทพยักหน้าเธอไม่ได้กล่าวอะไรออกมาแต่ภายในใจของเธอคิดว่าบอสคนนี้น่าจะพอมีสมองอยู่บ้างเล็กน้อยและเธอก็พึงพอใจมากที่เขากล่าวชมถึงแม้ว่าจะไม่ชอบเวลาที่เขามองไฟหน้าของเธอก็ตาม

        “นั่นคือของขวัญของนายเหรอ?”แคทถาม

        “อืม..ว่าแต่ฉันต้องเดินไปตรงไหนเหรอ?”บอสถาม

        “นายก็ต้องเอาของขวัญไปมอบให้กับตาลแล้วอวยพรเธอสิ”

        บอสมองไปโดยรอบเพื่อหาตาลไม่นานเขาก็พบสาวผมดำสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าที่หัวของเธอมีมงกุฎที่คล้ายกับของเจ้าหญิงอยู่บอสเดินไปหาตาลโดยไม่รอแคทแต่อย่างใด
แคทมองตามบอสที่เดินจากไปโดยไม่ชวนเธอก็ได้แต่ส่ายหัวแล้วคิดว่าเธอคิดผิดไป

        “สุขสันต์วันเกิดนะตาลขอให้โชคดี....ร่ำรวยๆ”บอสกล่าวแล้วยื่นของขวัญให้กับเธอ

        “ขอบคุณค่ะพี่บอส! ฉันอยากรู้จังว่ามันคืออะไร”ตาลรับมาแล้วฉีกห่อของขวัญออก

        เธอพบกับดาบที่มีรูปลักษณ์ที่สวยงามเป็นอย่างมากราวกับว่ามันเป็นงานศิลปะไม่เพียงเท่านั้นเธอพบว่ามันเป็นอาวุธระดับอัศวินเหล็ก 3 ดาว! แถมยังมีความกลมกลืนของพลัง 100% !! สิ่งนี้ไม่มีขายแน่นอนเพราะความกลมกลืนของพลัง 100%มันไม่เคยปรากฏขึ้นที่ไหนมาก่อน มากที่สุดก็คือ 70 ~ 75 %เท่านั้นเอง

        “พี่บอสสร้างอาวุธของดาวเคราะห์ระดับ2 ได้แล้วเหรอคะ?”ตาลถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

        บอสพยักหน้าแล้วยิ้มให้

        “ว้าว!! ขอบคุณสำหรับของขวัญค่ะพี่บอส!!”ตาลกระโดดกอดบอสด้วยความเร็วแสง

        บอสที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ตกใจเขามองเห็นคนโดยรอบมองเขาด้วยสายตาที่แปลกประหลาดก็รู้สึกอายขึ้นมาเขากอดตอบเธอแต่ก็ไม่ได้กอดแน่นอะไรเขาพบว่ามีบางอย่างที่นุ่มนิ่มกำลังกดดันหน้าอกของเขาอยู่มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก ตาลถอนกอดออกไปแล้วลองเหวี่ยงอาวุธใหม่ของเธออย่างมีความสุข

        “นายสร้างอาวุธระดับอัศวินเหล็กได้แล้วทำไมไม่บอกฉัน?”แคทถาม

        “ฉันพึ่งลองสร้างวันนี้เองแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะออกมาดีน่ะแถมฉันเองก็ยังไม่มั่นใจด้วยเลยยังไม่ได้บอก”บอสกล่าว

        แคทมองไปยังบอสแล้วครุ่นคิด

        ‘เขาพัฒนาเร็วมาก!ตอนแรกบอกเราเอาไว้ว่า 1 - 2 เดือนถึงจะสร้างมันได้แต่เขาใช้เวลาแค่1 สัปดาห์เท่านั้นเอง!’

        เธอจะต้องสร้างความสนิทสนมกับเขาเอาไว้ไม่อย่างนั้นบอสจะไปอยู่ในจุดที่เธอไม่สามารถเอื้อมถึงอีกต่อไปวิธีที่เพิ่มความสนิทสนมได้ดีที่สุดคืออะไร? แคทลองนึกถึงเรื่องที่บอสน่าจะชอบดูจู่ๆเธอก็นึกถึงตอนที่เขาจ้องหน้าอกของเธอไม่วางตา

        ‘หรือว่า...เราจะต้องเชื่อมความสัมพันธ์กับเขาผ่านเซ็กส์งั้นเหรอ...บ้าจริง!!’

        หน้าของแคทแดงและร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีบอสมองแคทด้วยความตะลึงเพราะจู่ๆหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาแถมมันยังดูน่ารักและยั่วยวนมากอีกต่างหาก

        [ฉันบอกแล้วว่าคุณน่ะเป็นคนที่เจ้าชู้มาก!!]

        หนอนน้อยกล่าวขึ้นมาในขณะที่บอสกำลังตกอยู่ในภวังค์เพราะความน่ารักและยั่วยวนของแคท

        ‘นี่ฉันควรจะทำยังไงดี!?’บอสถาม

        [ไม่ต้องคิดมากค่ะฟันอย่างเดียว!! ฟันๆๆๆ]

        บอสอยากรู้มากว่าสิ่งที่เธอกล่าวออกมานั้นไม่มีความอายเลยหรือยังไง? ฟังจากเสียงของเธอหนอนน้อยน่าจะเป็นตัวเมียแล้วทำไมถึงได้บอกให้เขาฟันอย่างเดียว?

        ‘มันจะดีจริงๆเหรอ?หากฉันฟันพวกเธอแล้วฉันก็ต้องรับผิดชอบพวกเธอนะอีกอย่างผู้หญิงประเทศนี้ก็ไม่ยอมใช้ผู้ชายร่วมกับผู้หญิงคนอื่นแน่นอนแล้วฉันเองก็มีบลูอยู่แล้วด้วยเธอจะต้องเสียใจแน่ๆ’บอสกล่าว

        [ฉันแนะนำให้คุณไปพูดคุยกับคุณบลูเกี่ยวกับเรื่องนี้ดูค่ะรับรองคุณจะต้องแปลกใจแน่!]

        เมื่อบอสได้ยินหนอนน้อยบอกแบบนั้นเขาก็ลังเลเล็กน้อยถ้าเขาไปบอกกับเธอว่า
‘บลูฉันอยากมีเมียหลายคน!’ รับรองเลยว่าระเบิดต้องลงแน่นอนมันจะกลายเป็นว่าเขาคือผู้ชายเห็นแก่ตัวไปนะสิ...

        แคทเห็นบอสจ้องเธอไม่วางตามันยิ่งทำให้เธอมั่นใจในการสันนิษฐานของตนเองมากขึ้นนี่เธอจะต้องเสียความบริสุทธิ์เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนี้จริงเหรอ? แต่หารู้ไม่ว่าเธอกำลังคิดไปเองทั้งนั้น

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดงานเลี้ยงวันเกิดก็จบลงบอสได้ทำความรู้จักกับคนที่มีฐานะหลายคนโดยเฉพาะพวกผู้หญิงสาวแก่และแม่หม้ายทั้งหลายอยากจะรู้จักกับบอสเป็นพิเศษ

        ตอนนี้มันก็เป็นเวลา4 ทุ่มแล้วบอสเลือกที่จะเดินกลับบ้านเนื่องจากเขามีเรื่องมากมายให้คิดไม่ว่าจะเป็นเรื่องผู้หญิงเจ้าชู้ มือสังหารและอื่นๆแต่ที่แน่ๆเขาจะต้องเร่งเพิ่มระดับให้กับตนเองโดยเร็วไม่อย่างนั้นเขาจะไม่สามารถปกป้องครอบครัวของตนเองได้

        เขาหยิบมือถือขึ้นมาก็พบว่าลิชจูน หลวงพี่ปุ๋ย บลูและเฟยเฟิ่งส่งข้อความมาหาเขาผ่านทางโซเชียลเขาตอบกลับข้อความทุกคนกลับไปจากนั้นเขาก็โทรไปหาบลู

        “ว่าไงบอสนายอยู่ไหนแล้ว?”บลูถาม

        “พึ่งออกมาจากงานน่ะบลูตอนนี้เธอว่างไหม? ออกมาเจอกันหน่อยได้รึเปล่า?”บอสรวบรวมความกล้าแล้วกล่าว

        บลูแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมเขาถึงได้นัดเธอออกไปหาในยามวิกาลแบบนี้? มันอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาอยากจะได้ตัวเรา? บลูรู้สึกตื่นเต้นมากเธอพร้อมที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับบอสนานแล้ว

        “ได้สิจะไปเจอกันที่ไหนดี?”บลูกล่าว

        “เอาเป็น...โรงแรมที่ชื่อแบคโบน เป็นยังไง?”บอสยิ้ม

        “อืม~ นายรอฉันที่หน้าโรงแรมนะ เจอกัน!”บลูกล่าวเสร็จแล้วตัดสายไป

        บอสกดไปที่เบอร์ของแม่แล้วโทรบอกว่าวันนี้เขาจะไม่กลับบ้านแล้วเขาก็วิ่งไปที่โรงแรมแบคโบนด้วยความเร็วสูงสุด

.......................................................................................................................