“น-นี่มัน…เอ่อ…อลิซ..เ้าคิดว่าไง…เรากลับกันก่อนดีไหม…”
ติ๊ง!!!
อลิซ คิดว่านี่เป็หนึ่งในเื่เหนือธรรมชาติของเหมืองแห่งนี้ค่ะ พวกเราอาจจะรู้เกี่ยวกับมันมากขึ้นถ้าได้เดินลึกลงไป
“อยากรู้น่ะมันก็อยากรู้…แต่ว่า…เ้าแน่ใจนะว่า..เอ่อ…มันจะไม่มีแบบ…ผี…น่ะ…ผี”
ติ๊ง!!!
อลิซเคยบอกไปแล้วนี่คะ ผีไม่มีอยู่จริงค่ะ ตามข้อมูลที่อลิซมี ยังไม่เคยมีใครพิสูจน์ได้มาก่อน
“ เงียบไปเลย! ไม่เชื่อก็อย่าได้ลบหลู่สิ! ” จะบ่นสาปแช่งก็ไม่กล้า เพราะเดี๋ยวถ้าอลิซเจอเข้าจริงๆ เขาก็จะพลอยซวย
ตึก! ตึก! ตึก!
ถึงแม้ว่าเหมืองจะสว่างไสวมองเห็นทางอย่างเด่นชัด แต่ หานซิ่น ก็ยังเลือกที่จะเดินสำรวจเหมืองโดยรอบก่อนที่จะขุด เขาเดินมองซ้ายแลขวาอย่างระวังไปตลอดเส้นทางที่เดิน อย่างไรเหมืองแห่งนี้มันก็มิใช่เหมืองทั่วไป ระแวดระวังไว้จะเป็การดีกว่า
เขามองเห็นหินแร่มากมายที่ปรากฎอยู่ตามผนังและตามพื้น พวกมันมีให้เห็นอยู่เรื่อยๆตลอดทางที่เขาเดินผ่าน เกรงว่าถ้าเขาหยุดเดินและลงแรงในการขุด…ป่านนี้เขาก็คงจะได้หินแร่เต็มกระเป๋า และเก็บข้าวของเดินทางกลับบ้านไปแล้ว
!!!!
‘เจอแล้ว! หนทางลงไปข้างล่างนั่น! ’ หานซิ่นเดินมาหยุดอยู่หน้าปากทางเข้าแห่งหนึ่ง มันเป็ทางที่จะต้องเดินลงไปด้านล่าง เพราะอย่างนั้น หานซิ่นจึงมั่นใจว่ามันจะต้องเป็หนทางไปสู่ชั้นถัดไป…
“อลิซ เ้าสามารถจดจำเส้นทางที่เราผ่านมาได้ใช่หรือไม่ พวกเรายังต้องเดินลงไปอีกลึก…ข้า้าที่จะมั่นใจว่าพวกเรา จะสามารถกลับออกมาได้จริงๆ” หานซิ่นหันกลับไปมองยังหนทางที่จากมา เส้นทางภายในเหมืองแห่งนี้ช่างคดเคี้ยวนัก เขากลัวว่าเขาอาจจะหลงได้ ถ้าหากว่ายังดื้อที่จะลงไปต่อ
ติ๊ง!
ไม่มีปัญหาค่ะ อลิซสามารถจดจำพวกมันได้
“อืม…ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ” หานซิ่นค่อยๆเดินลงไปยังข้างล่าง เขาต้องเดินลึกลงไปอีกหลายฟุต กว่าเขาจะมองเห็นปากทองออกของชั้นถัดไป
ตึก! ตึก! ตึก!
เมื่อมาถึงปากทางเข้าชั้น 2 หานซิ่นก็ชโงกหน้าออกมาดู เขาก็ไม่พบเห็นอะไรที่ดูแตกต่างจากชั้น 1 ข้างบนเท่าไหร่นัก
.
.
.
ตึก! ตึก! ตึก!
หานซิ่นเดินสำรวจเส้นทางต่อไปเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังไม่พบอะไรที่แปลกประหลาด อย่างเื่เหนือธรรมชาติเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้…
‘ก็ไม่เห็นจะมีอะไรหนิ…’ หานซิ่น คงคิดมากไปเอง…เหมืองแห่งนี้มันก็แค่มีบริการแจกแสงสว่างฟรีสำหรับผู้ที่เข้ามาขุด ใครๆเดินเข้ามามันก็ส่องแสงให้เป็ปกติกันทั้งนั้น
ตอนแรกเขาคิดอยู่แบบนั้น….จนกระทั่ง…
อุตะ! อุตะ!
!
??
หานซิ่นเพิ่งลงมายังชั้น 3 ได้ไม่นาน อยู่ๆมันก็มีเสียงประหลาดดังแว่วเข้ามาทำให้เขาต้องหยุดชะงัก เขารีบก้มตัวหลบตรงก้อนหินด้านข้างอย่างว่องไว
อุตะ! อุตะ! อู้! อู้!
“….เอ่อ…อลิซ…เ้า…เห็นเหมือนที่ข้าเห็น….รึเปล่า?” หานซิ่นชโงกหน้าออกไปดู เขามองเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ดูไม่ปกติ ไม่ปกติอย่างมากด้วย
พวกมันมีแขนที่ใช้งานเหมือนกับขา และพวกมันยังมีขนหนาที่ขึ้นปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย หานซิ่นคิดว่าพวกมันมีลักษณะคล้ายกับลิงที่เขาเคยเห็น แต่พวกมันดูตัวใหญ่ยิ่งกว่า ดูเลวร้ายยิ่งกว่านั้นมากด้วย
ทำไมน่ะรึ? …
พวกเ้าก็แหกตาที่ดวงตาของมันสิ! แดงเถือกซะขนาดนั้น~ ไม่ต้องคิดและสงสัยเลย…ถ้าไม่เชื่อ พวกเ้าก็จะลองเข้าไปทักดูก็ได้นะ พวกมันก็คงจะรินเสิร์ฟน้ำชาต้อนรับให้พวกเ้าอย่างดีนั่นแหละ
หรือไม่ก็…จะได้โดนพวกมันรุมขย้ำเอา
ติ๊ง!!!
อสูรวานรอุตะ
ประเภท สัตว์อสูร ระดับ 1 (ต่ำ/กลาง/สูง)
อธิบาย สัตว์อสูรที่เลี้ยงลูกนม พวกมันชอบคุมถิ่นอาศัยอยู่แถวหุบเขา หรือว่าชายป่าลึก พวกมันชมชอบที่จะอยู่รวมกันเป็กลุ่ม จะพบได้น้อยนักหากว่าจะเจอมันอยู่ตัวเดียว
อุตะ! อุตะ! ตะจิงจา! ตะตะ!
“……” (- _ - )
‘ ในข้อมูลมันบอกว่าอยู่ในป่า หรือว่าในหุบเขามิใช่เหรอ? แล้วไอ้ที่ข้าเจออยู่ตรงหน้านี่มันคืออะไร! ’ หานซิ่น แอบมองไปยังสัตว์อสูรเบื้องหน้า พวกมันเหมือนอสูรที่ชมชอบอาศัยอยู่ตามหุบเขา หรือว่าตามป่าที่ไหนกัน
ที่นี่มันในเหมือง~ ที่นี่ในเหมือง~ และที่สำคัญ ที่นี่มันเป็เหมือง ที่อาศัยอยู่ใต้ที่ดินท่านปู่ของเขาด้วย
ติ๊ง!
อลิซก็ไม่ทราบค่ะ แต่มีความเป็ไปได้สูง ที่ผู้ใช้จะพบเจอพวกมันอีกมาก หากว่าผู้ใช้ยัง้าที่จะก้าวลงไปสู่ชั้นถัดไป
‘ โอ้ว! ให้ตายเถอะ….นี่เ้ากำลังจะบอกข้าว่า….ยังมีไอ้สัตว์ประหลาดแบบนี้อยู่อีกมากมาย และพวกมันทั้งหมดก็ยังอาศัยอยู่…ที่ใต้ดิน…บ้านท่านปู่ข้างั้นเหรอ? ’
ติ๊ง!
อลิซ คาดการณ์ว่าเป็เช่นนั้น มีความเป็ไปได้เพียง 0.7 เปอร์เซ็นต์ ที่ผู้ใช้จะเดินลงไปได้โดยที่ไม่พบเจอสัตว์อสูรใดๆ
อึก!
“ถ้าครั้งนี้เ้าคาดการณ์ผิด ข้าว่ามันก็คงจะดีกับพวกเราไม่น้อย…” หานซิ่นเผลอกลืนน้ำลายดังเอือก! นี่มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว
ั้แ่ที่ หานซิ่น เข้ามาในเหมืองจนถึงตอนนี้ มันมีหลายๆอย่างที่เขาไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็เื่ลี้ลับของเหมือง หรือว่าไอ้พวกสัตว์อสูรบ้าบอที่มาอาศัยอยู่ใต้บ้านท่านปู่ของเขา
พวกมันกินอยู่กันยังไงล่ะ? พวกมันใช้ชีวิตอยู่กันได้ยังไง? แถบตอนที่เขาสำรวจชั้นข้างบนทั้งสอง เขาก็ยังไม่เห็นจะพบเจอร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอย่างพวกมันเลย
“ อลิซ…เ้าคิดว่าพวกมันมีกันจำนวนเท่าใด ” หานซิ่นมองไปยังเหล่าอสูรวานรที่กำลังนอนเล่น ถึงแม้ในสายตาเขาจะพบเจอพวกมันแค่ 3 ตัว…แต่เขาไม่มีทางที่จะเชื่อแน่ๆว่า พวกมันจะมีกันอยู่แค่นี้
ติ๊ง!!
เหมืองแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานับ 100 ปี ภายใน่เวลา 100 ปีนั้น อลิซ คาดว่าน่าจะมีพวกมันอยู่เยอะอย่างมากค่ะ…แล้วผู้ใช้จะทำอย่างไรต่อไปค่ะ ที่ชั้นบนก็มีหินแร่ให้ผู้ใช้ขุด ถ้าผู้ใช้ไม่อยากลงไป อลิซ ก็ไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็อะไรที่ผู้ใช้จะต้องฝืน เอาชีวิตของตนเองไปเสี่ยงเพื่อที่จะลงไปด้านล่าง
“…อืม…ที่เ้าพูดมาก็ถูก…” หานซิ่นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เขาเกือบจะลืมเป้าหมายที่มาที่นี่เสียแล้ว ถ้าหากว่าอลิซไม่มาเตือนเสียก่อน มีหวังตนเองได้ลงไปถึงชั้นล่างสุดกันพอดี
“ดีล่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็…!! ”
ติ๊ง!!
อลิซ ลืมบอกไปค่ะ ั้แ่ที่ผู้ใช้เข้ามาจนถึงนี่ อลิซยังตรวจไม่พบเจอแร่มีค่าอื่นๆเลยนอกจาก แร่ทองแดง และก็ก้อนหิน ผู้ใช้อาจที่จะต้องลงลึกไปมากกว่านี้นะคะ ถ้าอยากที่จะเจอแร่อย่าง แร่เงิน หรือว่าแร่ทองคำ
“…อลิซ เ้าว่าข้าสู้เ้าลิง 3 ตัวนั่นไหวหรือเปล่า” เหมือนมีอะไรบางอย่างมาฉุดรั้งขาของหานซิ่นเอาไว้ เขาย้อนกลับมามองอสูรวานรทั้งสามอีกครั้ง พร้อมกับเสกเคียวตัดหญ้าขึ้นมาไว้บนมือ
ติ๊ง!!!
พวกมันน่าจะมีฝืมือประมาณคนชื่อ ซัวเถา ที่ผู้ใช้เคยประลองด้วยค่ะ
เฟี๊ยว!!!
“ดี! ถ้าเยี่ยงนั้น ก็ใส่มันเลยละก๊าน!!” หานซิ่นวิ่งออกมาด้วยกำลังขั้นสุด เขาในตอนนี้มีความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมาก ถ้าจะเปรียบกับตอนต่อสู้ก่อนหน้านี้
!!!
อุตะ! อุตะ!
ฉั่ว!!!
อุ-.!!!
เปิดก่อนย่อมได้เปรียบ หานซิ่นวิ่งเข้าไปปรากฎตัวที่ด้านข้างอสูรวานรอย่างรวดเร็ว เขาตวัดเคียวด้วยความเร็วสูงสุด จนหัวมันหลุดออกจากบ่าตกลงสู่พื้น มันยังไม่ทันรู้ตัวตนถึงคนที่ฆ่ามันตายด้วยซ้ำไป
!!!
อุตะ! อู้! อู้!
สัตว์อสูรอีกสองตัวที่เหลือ รู้สึกตัวถึงตัวตนของหานซิ่นได้ในที่สุด พวกมันกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธ ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่ศัตรูตรงหน้าอย่างไม่กลัวเกรง
ฟรึบ! พรึบ!
ฉั่ว! ฉั่ว!
แต่ถึงพวกมันจะเข้ามาพร้อมกันก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ หานซิ่นหลบหลีกพวกมันได้โดยง่ายอย่างไม่มีอะไร เขาตวัดเคียวฆ่าพวกมันทีละตัวอย่างกับกำลังหั่นผัก
“ ฟู่~ ทำไมมันง่ายจัง นี่ข้าแกร่งขึ้นขนาดไหนกันแน่นะ…เห้อ~ ” หานซิ่นมองไปยังซากศพทั้งสาม เขาอดไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกภูมิใจ
ติ๊ง!!!
สัตว์อสูรโดยทั่วไปนั้น พวกมันจะคาดเดาการเคลี่ยนไหวได้ง่ายดายกว่ามนุษย์มาก อลิซ คิดว่าพวกมันอาจจะไม่เคยพบเจอและก็ไม่เคยต่่อสู้กับมนุษย์มาก่อน จะใช้ได้ก็เพียงแค่สัญชาตญาณดั้งเดิม อลิซคิดว่าผู้ใช้อย่าได้ประมาทจะดีกว่านะคะ
“เอ้~ วันนี้เ้าเป็อะไรนะ~ พูดเยอะจิง! ทำไม! จะอวยกันบ้างไม่ได้หรือไง หือ!” หานซิ่นบ่น จะกล่าวชมให้เขามีกำลังใจบ้างไม่ได้เลยหรือไงกัน
ติ๊ง!
อลิซจะพูดแต่ความจริงเท่านั้นค่ะ อลิซจะไม่โกหก
“ ฮื่ม! ตามใจเ้าเถอะ! ...แล้วนี่เราจะทำอย่างไรกับศพพวกนี้ดีล่ะเนี้ย อลิซ…เ้ามีความคิดไหม?”
33K
