หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 137: วิกฤตพลิกผัน แสงแห่งปัญญา และชัยชนะที่แลกมา

ดวงตาของเจี้ยนหลิน (剑林) จับจ้องไปยังอสูรผลึกโลหะ (晶金妖兽) อย่างไม่ลดละ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงแต่สม่ำเสมอ ความเจ็บปวดจากแขนซ้ายที่ถูกกระแทกและทั่วร่างยังคงแล่นริ้ว แต่สมาธิทั้งหมดของเด็กหนุ่มจดจ่ออยู่กับการ "อ่าน" การเคลื่อนไหวของศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตนเองถึงสามขั้นย่อยเต็ม "สัมผัสแห่งพฤกษา" ที่เขาประยุกต์ใช้จาก "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) แม้จะถูกจำกัดในอุโมงค์ศิลาแห่งนี้ แต่ก็ยังพอจะช่วยให้เขารับรู้ถึง "การรวมศูนย์พลังงาน" ของอสูรก่อนที่มันจะโจมตี หรือ "ความไม่สมดุล" เล็กน้อยในจังหวะที่มันเคลื่อนไหว

อสูรผลึกโลหะคำรามอีกครั้ง ดวงตาสีแดงก่ำทั้งสี่ดวงของมันลุกโชนด้วยโทสะ มันไม่พอใจที่เหยื่อตัวเล็กๆ ผู้นี้ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ร่างที่ปกคลุมด้วยเกล็ดผลึกของมันสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่เจี้ยนหลินอีกครั้งด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว กรงเล็บผลึกคู่หน้าเงื้อสูง หมายจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า!

‘จังหวะนี้!’ ดวงตาของเจี้ยนหลินเป็นประกาย! เขาสังเกตเห็นว่าในเสี้ยววินาทีที่อสูรเงื้อกรงเล็บขึ้นสูงสุดนั้น บริเวณใต้ท้องของมันเปิดออกเป็นช่องว่างเล็กน้อย แม้จะเพียงชั่วพริบตา แต่ก็อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเขา!

เด็กหนุ่มมิได้ถอยหนี แต่กลับใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) เคลื่อนร่างต่ำลงอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหวราวกับใบหลิวลู่ลม ท่วงท่านี้ เขาเคยเพร่ำฝึกฝนร่ายรำมานับครั้งไม่ถ้วน ด้วยความเข้าใจใน "แก่น" ของการเคลื่อนไหวที่เน้นความอ่อนหยุ่นและต่อเนื่อง ทำให้เขาสามารถหลบหลีกกรงเล็บมรณะนั้นไปได้อย่างเฉียดฉิว!

ในช่วงเวลาที่ร่างของเขากำลังจะลอดผ่านใต้ท้องของอสูรนั้นเอง "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ในมือขวาก็พลันตวัดขึ้นอย่างรวดเร็ว! เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) กระบวนท่า "เมฆาพันเกี่ยวรากไม้" ถูกใช้ออกมาอย่างสุดกำลัง ปลายกระบี่ที่อาบพลังธาตุน้ำและ ริ้วแสงสีเขียวอ่อนจางๆ จาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" แทงทะลวงเข้าใส่บริเวณใต้ท้องของอสูรผลึกโลหะอย่างแม่นยำ!

"แครกกก! โฮกกกกก!"

เสียงผลึกแตกละเอียดดังขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดสุดแสนของอสูรผลึกโลหะ! คมกระบี่จิตพฤกษาที่เสริมพลังสามารถทะลวงผ่านเกล็ดผลึกที่บางกว่าบริเวณอื่นเข้าไปได้สำเร็จ! โลหิตสีดำคล้ำที่มีประกายโลหะเจือปนสาดกระเซ็นออกมา!

อสูรผลึกโลหะเสียหลัก มันทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด เปิดโอกาสให้เจี้ยนหลินถอยห่างออกมาตั้งหลักได้ แต่ความดุร้ายของมันกลับยิ่งทวีความรุนแรง! ดวงตาทั้งสี่ของมันแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม มันสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะใช้กรงเล็บและหางผลึกที่ทรงพลังของมันกวาดทำลายทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว! ผนังอุโมงค์สั่นสะเทือน เศษหินร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย!

‘มันคลุ้มคลั่งแล้ว! ต้องหาทางหยุดมันให้ได้!’ เจี้ยนหลินคิดอย่างรวดเร็ว ความหวาดหวั่นเริ่มจะคืบคลานเข้ามาในจิตใจ แต่เขาก็กดมันไว้ด้วยเจตจำนงที่แข็งกร้าว

ทันใดนั้น! ขาวน้อย (小白) ที่ซุกอยู่ในสาบเสื้อของเจี้ยนหลินก็พลันส่งเสียง "คิก!" แหลมเล็กออกมา! มันกระโดดออกมาจากอกเสื้อของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว แล้วพ่น "ใยสีขาว" (白丝) ที่มีความเหนียวแน่นและยืดหยุ่นสูงออกมาจากปาก! ใยนั้นมิได้พุ่งตรงไปยังดวงตา แต่กลับ "พันธนาการ" เข้ากับกรงเล็บผลึกคู่หน้าของอสูรที่กำลังเงื้อง่าอย่างรวดเร็ว!

อสูรผลึกโลหะชะงักงัน! มันพยายามจะสะบัดกรงเล็บให้หลุดจากใยสีขาว แต่ใยนั้นกลับเหนียวแน่นกว่าที่คิด มันยืดหยุ่นและรัดแน่นขึ้นทุกขณะที่อสูรดิ้นรน ทำให้การเคลื่อนไหวของมันติดขัดและเสียจังหวะไปชั่วครู่!

เจี้ยนหลินไม่ปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอยไป! แม้ร่างกายจะอ่อนล้าและบาดเจ็บ แต่จิตใจของเขากลับเยือกเย็นและคมกล้า! เขารวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่เหลืออยู่ ส่งผ่านเข้าไปใน "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) และ "กระบี่ไม้" (木剑) เล่มใหม่ที่เพิ่งก่อรูปขึ้น! ริ้วแสงสีเงินบางเบา จาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ส่องประกายขึ้นบนคมกระบี่ทั้งสองอย่างเจิดจ้ากว่าครั้งใดๆ!

"เพลงกระบี่เมฆาไหล – สองกระบี่ผสานเมฆา!"

เด็กหนุ่มทะยานร่างเข้าหาอสูรผลึกโลหะอีกครั้ง! กระบี่ทั้งสองเล่มในมือร่ายรำประสานกันเป็นหนึ่งเดียว! กระบวนท่าที่เขาคิดค้นขึ้นจากการประยุกต์ใช้เพลงกระบี่ที่ลักจำมา ผสานเข้ากับความเข้าใจในวิถีกระบี่สองมือและพลังธาตุพฤกษา! คมกระบี่ทั้งสองฟาดฟันเข้าใส่ "บาดแผลเดิม" บริเวณใต้ท้องของอสูรซ้ำแล้วซ้ำเล่า! พลังธาตุน้ำบนคมกระบี่จิตพฤกษา บัดนี้มิได้ทำหน้าที่เพียงแค่เพิ่มความลื่นไหล แต่ยังคล้ายจะ "เหนี่ยวนำ" ไอความชื้นในอากาศ ก่อเกิดเป็น "ประกายน้ำค้างแข็ง" (冰霜微光) เล็กละเอียด เกาะกุมและ "ชะลอ" การฟื้นตัวของเกล็ดผลึกที่ปริแตกนั้น ทำให้ทุกการโจมตีของเขาสร้างความเสียหายได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น!

"เคร้ง! ฉัวะ! เคร้ง!"

เสียงปะทะและเสียงคมกระบี่ตัดผ่านเนื้อดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง! โลหิตสีดำคล้ำสาดกระเซ็น! อสูรผลึกโลหะดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่มันก็มิอาจต้านทานการโจมตีที่ต่อเนื่องและแม่นยำของเจี้ยนหลินได้อีกต่อไป! ด้วยกรงเล็บที่ถูกพันธนาการ และบาดแผลที่ถูกโจมตีซ้ำๆ มันเริ่มจะอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด!

ในที่สุด เมื่อคมกระบี่จิตพฤกษาที่อาบด้วยริ้วแสงสีเงินแทงทะลวงเข้าไปในบาดแผลนั้นเป็นครั้งสุดท้าย อสูรผลึกโลหะก็ส่งเสียงคำรามโหยหวนออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างอันใหญ่โตของมันจะทรุดฮวบลงกับพื้นอุโมงค์อย่างหนักหน่วง แรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเขา และเสียง "คิกๆ" แผ่วเบาของขาวน้อย (小白) ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากสาบเสื้อของเขา

เด็กหนุ่มทรุดกายลงนั่งกับพื้นศิลาเย็นเฉียบในทันที สองแขนที่ใช้กวัดแกว่งกระบี่ทั้งสองเล่มเมื่อครู่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ พลังปราณขั้นหลอมรวมลมปราณระดับเจ็ดในร่างของเขาแทบจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น การเผชิญหน้ากับอสูรระดับสิบ/สมบูรณ์นั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก แม้จะอาศัยสติปัญญา การหยั่งรู้จาก "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) ในการค้นหาจังหวะและจุดอ่อนที่พอจะโจมตีได้ และ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ที่เสริมพลังธาตุน้ำจะแสดงอานุภาพที่น่าพอใจ แต่เขาก็ยังคงได้รับบาดเจ็บภายในอยู่หลายส่วนจากการปะทะโดยตรงและแรงสะท้อนกลับ

‘เกือบไปแล้ว...หากมันไม่มีจุดอ่อนที่ใต้ท้อง หรือหากข้าไม่สามารถโจมตีซ้ำๆ ที่จุดเดิมได้...และหากไม่ได้เจ้าขาวน้อยช่วยในจังหวะสำคัญ...’ เขาคิดในใจพลางกวาดตามองซากอสูรเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อน ชัยชนะครั้งนี้ได้มาด้วยความยากลำบากอย่างแท้จริง มันเป็นบทเรียนที่ย้ำเตือนถึงความแข็งแกร่งของอสูรในหุบเขาเร้นเมฆา และความจำเป็นที่เขาจะต้องพัฒนาตนเองให้รวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก นี่คือ "พัฒนาการ" ที่เกิดจากการดิ้นรนต่อสู้ มิใช่การได้มาโดยง่าย

ขาวน้อย (小白) ค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากสาบเสื้อ มันคลานต้วมเตี้ยมมาหยุดอยู่ข้างๆ เขา ใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับแขนของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน ราวกับจะปลอบประโลมและตรวจสอบอาการบาดเจ็บ แสงนวลอ่อนๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างของมันช่วยให้เขารู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

เจี้ยนหลินฝืนยิ้มบางๆ ให้กับสหายตัวน้อย เขานั่งพักปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยุงร่างที่อ่อนล้าเดินตรงไปยังซากของอสูรผลึกโลหะอย่างช้าๆ แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่เขาก็มิอาจมองข้าม "ของล้ำค่า" ที่อาจจะได้รับจากอสูรระดับสูงเช่นนี้ได้

เขาใช้ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ที่ยังคงความคมกล้าอยู่ ค่อยๆ ชำแหละร่างของอสูรอย่างระมัดระวัง เกล็ดผลึกของมันแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด ทำให้ต้องออกแรงอยู่ไม่น้อย ในที่สุด เขาก็พบ "แก่นผลึกโลหะ" (晶金内核) ขนาดเท่าไข่เป็ดสองฟองซ่อนอยู่ภายในอกของมัน แก่นผลึกทั้งสองก้อนนี้ส่องประกายแสงสีทองแดงและสีเงินระยิบระยับ แฝงไว้ด้วยพลังงานธาตุโลหะและปฐพีที่เข้มข้นและบริสุทธิ์อย่างยิ่งยวด

‘นี่สินะ...แหล่งพลังงานที่แท้จริงของมัน’ เขาพึมพำกับตนเอง แม้จะไม่ใช่พลังงานธาตุไม้โดยตรง แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังงานบริสุทธิ์จากแก่นผลึกเหล่านี้ย่อมมีประโยชน์ต่อการบ่มเพาะพลังของเขาอย่างแน่นอน หรืออย่างน้อยก็สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรอื่นที่จำเป็นได้

หลังจากเก็บแก่นผลึกโลหะและ "กรงเล็บผลึก" (晶爪) ที่ยังคงสภาพดีอยู่สองสามชิ้นใส่ย่ามผ้าแล้ว เจี้ยนหลินก็เริ่มสำรวจบริเวณที่อสูรผลึกโลหะเคยยืนเฝ้าอยู่ ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขารู้สึกว่าอสูรที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ย่อมต้องพิทักษ์บางสิ่งที่สำคัญเอาไว้

และเขาก็คิดไม่ผิด!

หลังก้อนผลึกขนาดใหญ่ที่อสูรตนนั้นเคยใช้เป็นที่กำบัง มี "รอยแยก" (石缝) บนผนังอุโมงค์ที่ดูเหมือนจะกว้างกว่าปกติ เมื่อเพ่งมองเข้าไปในความมืดของรอยแยกนั้น เขาก็เห็นประกายแสงสีทองอ่อนๆ ส่องออกมาจากภายใน! ที่สำคัญคือ เขารู้สึกได้ถึง "กระแสลมอุ่น" ที่พัดออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับกลิ่นอายพลังชีวิตที่ "แตกต่าง" และ "บริสุทธิ์" อย่างชัดเจน!

ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เด็กหนุ่มค่อยๆ แผ่ "สัมผัสแห่งพฤกษา" ออกไปอย่างระมัดระวัง แม้จะไม่มีพืชพรรณให้เชื่อมโยงโดยตรง แต่เขาก็พอจะรับรู้ได้ถึง "กระแสพลังงาน" ที่ผิดปกติจากภายในรอยแยกนั้น มันเป็นพลังงานที่ "อบอุ่น" และ "เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา" อย่างน่าประหลาด ขัดแย้งกับกลิ่นอายโลหะและศิลาที่เย็นเยียบในอุโมงค์แห่งนี้โดยสิ้นเชิง

เขาตัดสินใจใช้ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ค่อยๆ แซะและงัดหินบริเวณรอยแยกนั้นออกทีละน้อยอย่างอดทน หลังจากใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็สามารถเปิดช่องทางที่กว้างพอให้คนผู้หนึ่งลอดผ่านไปได้!

แสงสว่างที่เจิดจ้ากว่าเดิมสาดส่องออกมาจากช่องทางนั้น พร้อมกับไอพลังชีวิตที่เข้มข้นจนทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นในทันที!

เมื่อลอดผ่านช่องทางนั้นไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเจี้ยนหลินก็ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ!

เบื้องหน้าของเขามิใช่อุโมงค์มืดทึบอีกต่อไป แต่เป็น "ลานหินผลึกใต้แสงจันทร์" (月光晶石坪) ขนาดกว้างขวาง! เพดานด้านบนสูงลิบจนมองไม่เห็นชัดเจนนัก แต่กลับมี "ผลึกเรืองแสงคล้ายดวงจันทร์" ขนาดมหึมาหลายดวงลอยตัวอยู่ สาดส่องแสงสีเงินนวลอ่อนโยนลงมาอาบไล้ทั่วทั้งลาน ใจกลางลานนั้นมี "กลุ่มผลึกสีทองอร่าม" (一簇金色晶石) ขนาดเท่าผลท้อเกาะกลุ่มกันอยู่บนแท่นหินธรรมชาติที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย ผลึกแต่ละก้อนส่องประกายแสงสีทองอันอบอุ่นและอ่อนโยนออกมาอย่างต่อเนื่อง แผ่กระจายไอพลังชีวิตที่บริสุทธิ์และเข้มข้นไปทั่วทั้งลาน! มันมิใช่พลังงานธาตุโลหะหรือปฐพี แต่เป็น "พลังชีวิต" ที่คล้ายคลึงกับที่เขาเคยสัมผัสได้จาก "เมล็ดสีทอง" หรือ "ต้นไม้ผลึกศิลา" (翡翠石晶古树) แต่กลับมีความ "เข้มข้น" และ "กลั่นตัว" มากกว่าหลายเท่า! บริเวณรอบๆ แท่นหินนั้น ยังมี "พืชเถาวัลย์เรืองแสง" (发光藤蔓) เลื้อยพันอยู่กับโขดหินน้อยใหญ่ ส่งแสงสีเขียวอ่อนๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและงดงาม

‘นี่มัน...ผลึกแห่งชีวิต (生命晶石)? หรือว่าจะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับ "เมล็ดสีทอง" ที่ข้าได้รับมา?’ ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของเด็กหนุ่ม เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจอสิ่งล้ำค่าและสถานที่อันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ในส่วนลึกของอุโมงค์โบราณ

การนำทางจากภายในจิตใจของเขา บัดนี้ยิ่งชัดเจนและรุนแรงขึ้นอีกเป็นทวีคูณ มันชี้ไปยังกลุ่มผลึกสีทองอร่ามเบื้องหน้านี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

เส้นทางที่ถูกเปิดออกหลังจากการต่อสู้อันดุเดือด...กำลังจะนำพาเจี้ยนหลินไปสู่การค้นพบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม และสู่ทิวทัศน์ใหม่ที่กว้างไกลและน่าอัศจรรย์ใจ!

(จบตอนที่ 137)