[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ กลุ่มเก่าติดต่อมางั้นเหรอคุณแมน ”

วินถามชายที่เรียกให้เขามาพบภายในห้องควบคุมวิทยุสื่อสาร เมื่อเขารับหูฟังมาสวมใส่แล้ววินก็พบว่าอีกฝ่ายที่เชื่อมต่อเข้ามากำลังรอให้เขาพูดคุย

“ ผมจะเปิดเสียงแล้วนะ ” วินพยักหน้า เขายังคงได้ยินเสียงแทรกซ้อนเช่นเดิม

“ ผมวินยินดีที่ได้รู้จัก ”

“ สวัสดี นั่นใช่เจ้าหน้าที่ของทางการหรือไม่ ”

“ ไม่ครับ ผมไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่หรือคนของทางการ ผมเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิต ”

“ ฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อโรสเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิต ฉันขอถามได้ไหมว่ามีผู้รอดชีวิตอยู่กับคุณอีกกี่คน ”

คำตอบของวินยังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากพูดคุยกับกลุ่มก่อนหน้า เขาจึงถามอีกฝ่ายกลับไปเช่นกันเพราะอยากรู้ว่าผู้รอดชีวิตกลุ่มใหม่ที่เชื่อมต่อเข้ามามีกันกี่คน

“ ทางฝั่งของฉันมีผู้รอดชีวิตทั้งหมดราวสามร้อยคน ขอสอบถามสถานการณ์ทางฝั่งคุณวินได้หรือไม่ ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง คุณเจอกับนกซอมบี้หรือเปล่า ”

“ เราพบเจอซอมบี้นกเหมือนกัน มันได้แพร่กระจายเชื้อที่ทำให้ผู้คนเร่งการติดเชื้อเพิ่มมากยิ่งขึ้น ทางฝั่งของโรสเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นไหม ”

“ เช่นเดียวกัน ทางเรามีผู้เสียชีวิต 56 คนเพราะไม่สามารถวิวัฒนาการได้ทันจนพวกเขากลายเป็นซอมบี้ คุณสามารถติดต่อเจ้าหน้าที่หรือขอความช่วยเหลือจากเมืองข้างเคียงได้หรือไม่ ”

วินหลับตาครุ่นคิด เขาไม่รู้ว่าเรื่องเมือง Z ที่บอกออกไปจะเป็นผลดีหรือเปล่า  การบอกกลุ่มอื่นๆให้รู้เรื่องราวเมือง Z มีผลกระทบหลายอย่าง แม้มันจะเป็นผลดีที่ทุกกลุ่มจะกลับมาตั้งหลักสู้กับซอมบี้เพราะคิดว่าไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้แล้ว แต่มันกลับมีผลเสียตามมา ผลเสียร้ายแรงที่สุดที่เขามองเห็นคือ มนุษย์กลุ่มที่เหลือรอดจะแสดงความโลภของพวกเขา เมื่อรู้ว่านอกเมือง X ไม่มีใครเข้ามาใช้กฎหมายควบคุมพวกเขาได้อีกต่อไป มันจะทำให้แต่ละกลุ่มสร้างกฎหมายของพวกเขาขึ้นมาเอง รวมไปถึงกดขี่ข่มเหงผู้คนเพื่อสนองตันหาของตน

“ เราติดต่อกองทัพหรือรัฐบาลไม่ได้เช่นกัน ”  วินตัดสินใจไม่พูดถึงเมือง Z เขาจะพูดก็ต่อเมื่อกลุ่มอื่นๆเดินทางมารวมกลุ่มกับพวกเขาแล้วเท่านั้น ทางที่ดีเขาจะต้องสร้างกลุ่มตนเองให้แข็งแกร่งก่อน เพื่อให้ควบคุมกลุ่มอื่นๆได้ง่ายๆเพราะงั้นการแชร์ข้อมูลเมือง Z ที่กลายเป็นข้อมูลหายากจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีการรวมกลุ่มอย่างสมบูรณ์

“ พวกคุณล่ะ ติดต่อกองทัพหรือรัฐบาลได้หรือเปล่า ”

“ เราติดต่อรัฐบาลไม่ได้เช่นกัน พวกคุณหลบซ่อนตัวอยู่ตำแหน่งไหน ต้องการให้เราช่วยเหลือหรือเปล่า ”

คิ้วของวินขมวดเข้าชนกัน การพูดคุยในครั้งนี้ต่างจากกลุ่มผู้รอดชีวิตก่อนหน้าที่เน้นพูดถึงเรื่องอาหาร อีกฝ่ายราวกับว่าจะช่วยพวกเขาได้จนเสนอความช่วยเหลือ

“ พวกเราอยู่ใกล้ๆสถานีวิจัยดาราศาสตร์ คุณหลบอยู่ที่ไหนแล้วพวกคุณช่วยอะไรเราได้บ้าง  ”

เสียงอีกฝ่ายเงียบหาย วินจึงนั่งรอเพราะไม่รู้เช่นกันว่าอีกฝ่ายกำลังทำสิ่งใด ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงอีกครั้ง

“ จากแผนที่เราอยู่ทิศตะวันออกของคุณ ระยะทางของเราห่างกันราว 50 กิโลเมตร เป็นเรื่องยากที่เราจะเข้าช่วยเหลือพวกคุณเพราะคนที่สามารถฆ่าซอมบี้ได้มีน้อย หากเราแยกกลุ่มออกไปจะทำให้อันตรายต่อผู้รอดชีวิตของเราได้ หากเป็นไปได้ พวกคุณสามารถเดินทางมายังทิศตะวันออก มุ่งหน้าสู่ค่ายทหารเมือง X ได้”

“ ผมขอถามได้ไหม พวกคุณเป็นใคร ใช่ทหารหรือเปล่า ” ความเงียบเข้าปกคลุมระบบ ทันใดนั้นบนใบหน้าของวินก็เกิดความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อรู้ว่าทหารยังคงรอดชีวิต

“  ใช่ พวกเราเป็นทหาร พวกคุณสามารถเดินทางมายังทิศตะวันออกเพื่อหลบซ่อนตัวที่นี่ได้ เรามีอาหารมากพอต่อคน 5,000 คนเป็นเวลาหลายเดือน ”

“ ผมจะติดต่อคุณได้ยังไง ”

“ ทางกองทัพได้เปิดช่องสัญญาณพิเศษเอาไว้แล้ว รหัสช่องคือ 1001-1 คุณสามารถเชื่อมต่อที่นี่เพื่อติดต่อเราได้ ส่วนอีกช่องทางคือช่องสาธารณะที่เราคุยกันในตอนนี้ ”

“ ตอนนี้พวกเราปลอดภัย ขอยืนยันกับคนอื่นๆก่อน หากเราจะย้ายไปที่นั่นจะแจ้งให้ทราบนะครับ ”

“ ได้ โปรดแจ้งกลุ่มอื่นๆให้เราอีกที เผื่อจะมีใครตกหล่น ”

วิทยุสื่อสารปิดตัวลงไป ภายในใจของวินรู้สึกตื่นเต้น จากเดิมเขาวางแผนเอาไว้ว่าจะสร้างกองกำลังของตนเองเพื่อต่อสู้กับซอมบี้  แต่ตอนนี้เขามีอีกแผนโผล่ออกมา นั่นคือการพาทุกคนเดินทางไปยังกองทัพ ภายในสถานที่แห่งนั้นจะต้องมีอาวุธครบคัน และเต็มไปด้วยเครื่องมือต่อต้านซอมบี้  อย่างไรก็ตามเขากลับดีใจเกินไปจนลืมถามบางอย่าง เหตุใดทางกองทัพถึงไม่ส่งเฮลิคอปเตอร์ออกมาช่วยเหลือผู้คน แต่เขากลับหยุดความคิดที่จะถามอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนเพราะต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ทุกคนทราบ หลังจากนั้นค่อยกลับมาสอบถามอีกครั้งหนึ่ง

---------------------------------------------------------------

ร่างเล็กๆของเด็กสาวมองออกไปจากตึกสลับกับมองพี่ชายที่กำลังนอนดิ้นอยู่ใกล้ๆด้วยความเจ็บปวดหลังจากกินตับที่บอกว่าเป็นตับของงูเหลือมยักษ์เข้าไปพร้อมกับเนื้อนกที่ร่วงตกลงมาตาย เธอไม่รู้เหมือนกันว่ามีนกอะไรบ้างเพราะมันมีหลากหลายชนิดจนยากจะแยกแยะ การที่พวกมันกลายเป็นซอมบี้ไปแล้วยิ่งทำให้แยกยากขึ้นไปอีก เธอจึงเรียกพวกมันโดยรวมว่านก

พู่ว!

เสียงพ่นลมหายใจเบาๆดังออกมาจากร่างของโยฮัน หลังจากการปรับสภาพร่างกายเสร็จสิ้นแล้ว ผิวของเขากลายเป็นผิวของงูเหลือมดูน่าขนลุก บริเวณปากของเขามีเขี้ยวที่สามารถพับเก็บได้เหมือนงู สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีใจจากการกินงูเหลือมเข้าไปนั่นก็คือลิ้นที่สามารถตรวจจับอุณหภูมิของสิ่งมีชีวิตรอบๆได้  มันทำให้เขามองหาสิ่งมีชีวิตได้ง่ายยิ่งขึ้น

“ เป็นยังไงบ้างคะ ”

แอลลี่มองไปยังปีกเล็กๆด้านหลังพี่ชาย เธอไม่เห็นว่ามันจะใหญ่พอบินได้ แม้ระหว่างปรับตัวปีกของพี่ชายจะเปลี่ยนไปมาหลากหลายตามชนิดของนกที่กินเข้าไป มันกลับยังเล็กเท่าเดิม

“ ดวงตามองได้ไกลขึ้นมากๆและเหมือนจะมองเห็นการเคลื่อนไหวได้ดีกว่าเดิม ”

 ดวงตาของอินทรีย์ทำให้โยฮันมองเห็นได้กว้างและไกล ดวงตาของนกฮูกทำให้เขาสามารถล่าในตอนกลางคืนได้ดีมากๆ ความมืดที่น่ากลัวเขาสามารถเปลี่ยนมันให้สว่างใกล้เคียงกับตอนเช้าได้ด้วยดวงตาในตอนนี้ นอกจากนั้นแล้วเขายังเปลี่ยนเท้าตนเองให้กลายเป็นกรงเล็บเหยี่ยว มันสามารถฉีกเนื้อหนังซอมบี้ได้ดีกว่าการใช้มือ 

“ พี่โย เจอพี่สักที ”

วินถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอก เมื่อรู้ว่าโยฮันยังคงอยู่ในตึกไม่ได้เดินทางออกไปด้านนอก

“ มีอะไรเหรอ ”

“ ผมมีข่าวดีพี่ เราติดต่อรัฐบาลไม่ได้ แต่เราติดต่อกองทัพได้ เมื่อครู่คนที่ติดต่อเข้ามาบอกว่าตัวเองเป็นคนจากกองทัพ พวกเขาสามารถให้ที่หลบภัยกับประชาชนได้ถึง 5,000 คน ”

“ พวกเขาให้ความช่วยเหลืออะไรเราไหม ”

“  ตอนแรกพวกเขาจะมาช่วย แต่หลังจากรู้ว่าอยู่ห่างจากเราไป 50 กว่ากิโลเมตรพวกเขาจึงบอกให้เราเดินทางไปที่นั่นเองเพราะถ้าหากเดินทางไกล จะไม่มีคนเฝ้าฐาน ”

“ แล้วนายคิดยังไงกับเรื่องนี้ เราจะย้ายกันเหรอ ”

“ ผมว่าการย้ายไปที่นั่นก็เป็นเรื่องดีเหมือนกันนะพี่ ภายในกองทัพจะต้องมีอาวุธและอุปกรณ์ครบคันมากกว่านี้ กำแพงของพวกเขาก็คงจะดี ผมมั่นใจว่าที่นั่นจะปลอดภัยกว่านี้แน่นอน แต่ผมบอกพวกเขาแล้วว่าขอตกลงก่อน ”

โยฮันรู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่กล้าเดินทางหลังจากผ่าสถานการณ์ซอมบี้นกพุ่งตกจากท้องฟ้าเพื่อแพร่เชื้อ ตอนนี้ยังไม่มีใครสรุปการกระทำของซอมบี้นกได้ การเดินทางจึงอันตราย

“ ไปก่อนนะพี่ ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ว่าแต่พี่จะออกไปข้างนอกหรือเปล่า ผมกำลังจะจัดหน่วยสำรวจขึ้นเพื่อออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก ”

โยฮันหันมองน้องสาว ถึงเวลาแล้วที่เขาจะพาเธอวิวัฒนาการ จึงหันไปหาวินแล้วพยักหน้ารับ ทว่าเขาขอแยกกลุ่มเพื่อสำรวจ อีกฝ่ายกลับไม่ได้ห้ามขอเพียงให้โยฮันนำข้อมูลกลับมาให้ได้เท่านั้น

“ ผมไปก่อนนะพี่ ว่าแต่อย่าลืมพกวิทยุไปด้วยล่ะ เผื่อมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น”

แอลลี่มองหน้าพี่ชาย ก่อนที่เธอจะเดินทางไปหาพ่อครัวเพื่อขอให้นำตับงูเหลือมส่วนที่เหลือต้มให้เธอนำไปใช้เติมพลังระหว่างออกสำรวจ พ่อครัวกลับไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด เขาต้มให้ด้วยความเต็มใจ ก่อนจะเก็บใส่กล่องให้เธออย่างดีจนสามารถเดินทางได้

โยฮันเห็นว่าน้องสาวพร้อมแล้วเขาจึงพาเธอวิ่งออกจากสถานีวิจัยดาราศาสตร์ด้วยความเร็วไว โดยตำแหน่งที่เขามุ่งหน้าไปคือจุดที่มีซอมบี้ระดับ 5 พักผ่อน  จากการล่ากับน้องสาวก่อนหน้าที่จะไปเมือง Z ซอมบี้เบางบางลงเพราะพวกมันเดินทางไปรวมกลุ่มกันใกล้ๆกับซอมบี้ระดับ 5

“ เห็นอะไรแปลกๆบอกฉันด้วยล่ะ ”

“ โอเคค่ะ ว่าแต่ปีกพี่เมื่อไหร่จะบินได้ ”

“ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ”

โยฮันมองไปยังปีกด้านหลังของตนเอง ต่อให้เขาจะกินนกเข้าไปมากมายมันกลับไม่ยอมขยายใหญ่ ขนาดของมันไม่ต่างจากปีกไก่หรือปีกเป็ดเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้จะมีแรงกระพือที่มากกว่า มันกลับทำให้เขาร่อนตัวได้เพียงเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นทำให้เขาบินบนฟ้าได้

“ เราจะไปเขตที่มีซอมบี้ระดับ 5 นะ ”

“ ทำไมไปที่อันตรายแบบนั้นล่ะ ”

“ ถ้าฆ่าซอมบี้ระดับ 3 กว่าจะวิวัฒนาการได้ก็คงต้องฆ่าอีกพันตัว ไปแอบฆ่าซอมบี้ระดับ 4 น่าจะดีกว่าอย่างน้อยเราก็ฆ่ามันอีกแค่ 3 ตัวเท่านั้น ในระหว่างนี้ก็ดูด้วยว่าซอมบี้จุดนั้นมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไรหลังจากที่นกซอมบี้ปลดปล่อยเชื้อกระตุ้นออกมา ”

ละอองสีแดงภายในอากาศคือสิ่งที่โยฮันมองเห็น มันเป็นละอองที่เล็กมากยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นการกระจายตัวของพวกมันที่มีจำนวนมากกลับทำให้อากาศรอบๆมีชั้นหมอกบางๆปรากฎ ทำให้รอบๆตัวของพวกเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยหมอกสีแดงที่ดูอันตราย

“ ขึ้นหลังเร็ว ฉันจะใช้ความเร็วแล้ว ”

แอลลี่กระโดดเกาะหลังพี่ชายทันใดนั้นเธอก็พบเข้ากับความเร็วที่มากกว่าเธอวิ่งได้ นอกจากจะมีความเร็วแล้วเธอยังไม่ได้ยินเสียงเท้าของพี่ชาย ดูเหมือนว่าเท้าที่เปลี่ยนไปเป็นของเสือชีตาร์จะทำให้เสียงกระทบพื้นถูกเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี จนกระทั่งผ่านมา 15 นาที โยฮันก็ได้วางน้องสาวลงหลังจากสัมผัสได้ว่าด้านหน้ามีอุณหภูมิสีน้ำเงินและสีแดงเล็ดลอดออกมาจากซอมบี้ แม้พวกมันจะกลายเป็นสัตว์เลือดเย็นแล้วก็ตามที กลับมีบางส่วนปลดปล่อยความร้อนจนเขาสัมผัสได้ด้วยพลังของงูเหลือม

“ พี่ดูนั่น ซอมบี้ตัวนั้นดูแปลกๆ ”

แอลลี่รีบสะกิดพี่ชายหลังจากที่เธอมองเห็นซอมบี้แปลกไป โยฮันจึงหันมองตามก่อนจะพบเข้ากับซอมบี้หนูท่อที่มีเท้าหน้าใหญ่ผิดปกติ เขาไม่เคยเห็นหนูมีเท้าใหญ่ขนาดนี้ ทันใดนั้นเขาก็พบว่ามีซอมบี้แขนขาใหญ่ผิดรูปหลายตัว บางตัวมีฟันที่ใหญ่กว่าปกติ เล็บของบางตัวยาวขึ้นจนสังเกตเห็นได้ แต่ที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุดคือซอมบี้ที่มีร่างกายเปลี่ยนไปจากเดิมมากกว่าครึ่ง ท่อนบนของมันดูคล้ายกับมนุษย์ส่วนท่อนร่างคล้ายกับสัตว์ นับว่าเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นไม่น้อย

“ พี่คะ ตัวนั้นก็แปลก ท่อนบนเป็นสัตว์ท่อนล่างเป็นคน มันเกิดอะไรขึ้นกัน หรือว่าเชื้อนกจะทำให้พวกมันวิวัฒนาการไปเป็นแบบนี้ ”.