ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

“ลุง…การฆ่าคนในเกมก็ไม่ได้ทำให้พวกเฒ่านั้นตายจริงสักหน่อย แค่ชะลอการเติบโตของมันเท่านั้นเอง หรือว่าลุงมีแผนมากกว่านั้น” ชายแก่ยกยิ้มใส่
“ถ้าคนธรรมดาคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่พวกที่เข้าสู่ห้วงวิญญาณเท่านั้นที่จะได้รับผลกระทบ”
ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจบางอย่าง
“ลุงกำลังจะบอกว่าต่ำกว่าห้วงวิญญาณก็เหมือนกับคน มากกว่าหรือเท่ากับห้วงวิญญาณก็เหมือนหมา ทั้งสองมีประสาทกลิ่นที่ต่างกันหลายสิบเท่า คนที่เข้าสู่ห้วงวิญญาณไปแล้วหลังจากถูกฆ่าในเกมก็จะได้รับการโจมตีทางจิตใจมากกว่างั้นหรอ? ” ลุงฉัตรเบิกตากว้างยิ้มอย่างประหลาดใจ
“แกนี้มันสุดยอดจริง ๆ ใช่!! นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพลอยไม่ได้รับข่าวสารเกี่ยวกับยาราฉัตร และในเกมก็พึ่งพาแต่ไอเทมกับความสามารถ และพรสวรรค์ของเธอ” ชายหนุ่มพยักหน้าแอบประทับใจสุด ๆ ไม่คิดเลยว่าตากวนส้นตีนนี้จะมีความคิดที่ลึกซึ้งขนาดนี้
“ข้าแค่อยากให้เอ็งจัดการพวกมันในเกม ส่วนข้ามีทีมงานที่จงรักภักดีจัดการพวกมันในโลกจริง” ซอว์พยักหน้าถาม
“แล้วไอ้ยาราฉัตรนี้คืออะไรหรอลุง? เห็นพวกคลาสเรียนเทพสงคราอยากได้กันจริง” ชายแก่หัวเราะร่า
“มันคือสารที่กระตุ้นพรสวรรค์ ความสามารถ และความเข้าใจหลาย ๆ อย่าง จะพูดง่าย ๆ ก็เหมือนกับยากระตุ้นให้ผู้ที่ฉีดมันสามารถเข้าถึงปราชญ์แห่งสรรพสิ่งได้ แต่ก็มีพวกโง่ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ามันคือยาฆ่าตัวตายดี ๆ นี่เอง” ซอว์ขมวดคิ้วสงสัย หรือตาลุงแกจะใส่ห่าอะไรไว้อีกล่ะ?
ชายแก่ที่เดาความคิดซอว์ออกก็หัวร่อ
“ใช่แล้ว! ความสามารถที่เกือบแตะอัครฑูตวิถีนั้นสามารถทำให้คนที่เสพมันกลายเป็นทาสได้ และข้าก็ได้ให้มันกับพวกคลาสเรียนเทพสงครามรวมไปถึงตาเฒ่าสัตว์ประหลาดนั้น” ซอว์ได้ยินก็ถาม
“ให้กับตาเฒ่าศัตรูเนี่ยนะ…หรือลุงกำลังบอกว่าครึ่งก้าวสู่อัครฑูตวิถีของลุงมีเงื่อนไข ไม่ใช่อะไรที่จะโด๊ปเรื่อย ๆ แล้วผ่านได้เลย” ชายแก่ยกนิ้วโป้งตาเป็นประกาย
“สุดยอดมาก!! แต่ข้าขอไม่บอกต่อดีกว่า เพราะถ้าบอกแกหมดเดี๋ยวข้าก็ไม่หลงเหลือความลึกลับสิ วะฮ่า ๆ ๆ ” ชายหนุ่มเค้นเสียงส่ายหน้า เขานึกว่าจะเรื่องอะไร สุดท้ายก็ทำตัวกวนประสาทเหมือนเดิม ซอว์ที่ได้ยินเรื่องราวต่าง ๆ ในใจก็รู้สึกว่านี้ไม่ใช่เกมออนไลน์ แต่เป็นเกมแห่งความตายต่างหาก
“น่าสนุกดีนิลุง…ดูเหมือนว่าความรู้จากฝ่ามือราชาปีศาจนั่นเป็นประสบการณ์ของลุง และพลังของครึ่งก้าวสู่อัตรฑูตวิถีอะดิ” ชายแก่พยักหน้า เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กน้อยที่อายุเพียง 20 กว่าปีจะสามารถทำความเข้าใจอะไรต่าง ๆ ง่ายดายแบบนี้ทั้ง ๆ ที่มีข้อสันนิฐานมากมายแต่ข้อพิสูจน์น้อยนิด เขาคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่มอบความหวังของเขาให้กับซอว์
“ผมว่าผมเลยเวลานัดมาแล้วนะลุง” ลุงฉัตรได้ยินก็ฉีกยิ้ม
“ข้าจะรอดูเอ็งเจ้าหนู…” ชายหนุ่มส่ายหน้า
“งดให้ยาราฉัตรกับอสูรลวงตาด้วยนะลุง นังนั้นมันคนดีพอตัวเลย” ลุงฉัตรแสยะยิ้มพยักหน้า
“ฮ่า ๆ ๆ ข้าให้ยาราฉัตรบริสุทธิ์ไปเว้ย เอ็งคิดหรอว่าข้าจะไม่ให้รางวัลกับคนดีทั้ง ๆ ที่เสล่อเป็นขี้ข้ารัฐบาล” ซอว์ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ไม่นานชายแก่ก็ไม่ปกปิดพลังตัวเอง ร่างของอีกฝ่ายอัตรธานหายราวกับควันเสก ชายหนุ่มเหลือบตามองก็พบว่านี่เกือบจะเที่ยงแล้ว
“นี่ฉันคุยนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย? ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเวฟข้าวกินอีกครั้งเพราะไม่อยากออกเกมมากินอีกก่อนจะอาบน้ำอาบท่าแปรงฟันรีบกลับมาให้ทันก่อนเที่ยงวัน แล้วกระโดดลงเตียงราวกับเด็ก ๆ พลางนึกว่าตัวเองอยู่ระดับไหนของปราชญ์แห่งสรรพสิ่ง ชายหนุ่มที่ครอบหัวราวแว่นตาใส่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ตาลุงนั้นยังไม่จ่ายช้อนฉันเลย…”
ฟูม! สติของซอว์ถูกดูดไปอีกครั้งเขาเริ่มตาขึ้นก็พบว่าตัวเองยังอยู่ใกล้กับจุดเกิดเหมือนเดิม และรู้สึกเสียดายพร้อมกัน เนื่องจากเวลาหลายชั่วโมงในโลกจริงเท่ากับ 13 วันในเกม หากเขามีซอมบี้ข้าทาสบริวารสักตน เขาคงเลเวล 40 ไปแล้ว ซอว์เหลือบตามองนาฬิกาพบว่าเวลานี้เป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี เขาเดาว่าคนในสำนักลวงตาและพลอยคงกลับไปนอนที่โรงแรมกันหมดแล้ว
ชายหนุ่มรู้สึกผิดพอสมควร แต่ไม่ว่าอย่างไงเขาก็อยากจะทำประโยชน์ให้กับหญิงสาวมากกว่านี้ ซอว์พุ่งไปยังตะวันออกมุ่งหน้าไปยัง ‘หุบเหวกระจกแห่งโศก’ ทันที อย่างน้อยเขาก็อยากรู้ว่าตัวเองสามารถทำอะไรบ้าง เขาไม่ได้เหมือนผู้เล่นคนอื่นที่มีใบเส้นทางที่ถูกต้อง ฉะนั้นเขาราวกับเป็นผู้เล่นคนแรกที่เจอและพยายามลองผิดลองถูก
“ได้ยินข้อมูลมาเยอะ” แต่เขาก็ไม่กล้าส่งซอมบี้เด็กไปทดลอง หากเขาตายขึ้นมาคงรอไปอีกสามวันเต็ม ๆ แต่ถึงแบบนั้นไอเทมที่ขโมยมาจากดันเจี้ยนเขาวงกตขุมทรัพย์ที่กลายพันธุ์ก็ทำให้เขามีของที่เกิดใหม่อย่างรวดเร็วจำนวนมาก ใช้เวลาไม่นานซอว์ก็มาถึงหุบเหวที่เต็มไปด้วยหมอก เขากวาดสายตาไปทั่ว ๆ ก็ไม่พบใครอย่างที่คิด ชายหนุ่มคิดถึงซอมบี้กาก ๆ ของตัวเองที่มีลูกแก้วทั้ง 30 อันไม่ได้
“ฟู่ว! ถ้าตายก็แค่เริ่มใหม่” พริบตาหมอกจำนวนมากก็ปกคลุมร่างของเขา ในเวลาต่อมาซอว์ก็กลายเป็นซอมบี้อ้วนหีบปีศาจ เขากระแทกกล่องสมบัติลงกับพื้นก่อนที่ซอมบี้เด็กทารก 28 ตัวก็ปรากฎออกมา ตัวหนึ่งคือเสี่ยวเสีย อีกตัวคือผู้บงการซอมบี้เทพสายฟ้า ตอนนี้อยู่ใกล้ ๆ กับสายธารแห่งหมอก
‘ทำไมที่น่ี่น่ากลัวจังวะ’ แม้ซอว์จะรู้ว่าตัวเองเกิดใหม่ได้ แต่ใครมันจะไปอยากตายกัน?
‘เอาละ!! ไปเลยลูกพ่อ’ แอร๋ ๆ ๆ ทันใดนั้นก็ราวกับฝูงมฤตยู เด็กทารกจำนวนมากกระโจนออกไปในอากาศ ก่อนที่เท้ามันจะแตะลงกับความว่างเปล่า ซอว์กลั้นหายไปหลายวินาทีก็รู้สึกโล่งอก ถึงกระนั้นก็ไม่อยากวางใจได้
‘ตรูเคยโชคดี 13 ครั้งติด’ ฉะนั้นมันอาจจะเกิดขึ้นอีกครั้งได้…เขาไม่มีทางคลายกังวลหรอก!! ตราบใดที่เด็กห่านี้ยังไม่ตายหายไปเขาก็ไม่อาจไว้วางใจได้ ซอมบี้อ้วนรีบหยิบสมุดขึ้นมาพลางวัดหุบเหวแห่งนี้และพยายามตีช่องสี่เหลี่ยมซึ่งเป็นอะไรที่เขาไม่ถนัดจนกินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง
‘เอาเลยลูกพ่อ! เราไปกันต่อ’ แอร๋~ ซอว์รีบบันทึกเส้นทางที่ถูกต้อง แต่หลังจากที่เดินไปช่องที่สี่ก็ยังเป็นเส้นทางที่ถูกอยู่ ชายหนุ่มเริ่มคิดแล้วว่าซอมบี้มันไม่ได้ผลกระทบนี้ หรือไอ้เด็กห่าเหวพวกนี้แมร่งกระโดดไปแต่ละช่องถูก?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หุบเหวกระจกแห่งโศก

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หุบเหวกระจกแห่งโศก

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้