สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]

        ตอนที่ 39 ใจเต้นระรัวเมื่อได้สัมผัสมือ

        เขาลืมตาขึ้นมองไปยังต้นไม้เขียวชอุ่มนอกหน้าต่าง เวลานี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อน เขาจึงไม่คิดว่าจะมีหน่อไม้สดในหมิงเทาเยี่ยน

        ดังนั้น…

        หน่อไม้วสันตฤดูที่โผล่มาอย่างไม่สมเหตุสมผลนั้นช่างน่าสนใจ พระชายาตัวแสบของเขาก็ดูมีพิรุธเล็กน้อย

        “รีบบอกข้ามาเถิดว่าสัมภาระที่วางตรงเท้าของท่านคืออะไร!” หมี่โม่หรู่จ้องมองหมี่ฉง

        “ก็เป็นเพราะอาหารมื้อเมื่อวานนี้ที่หมิงเทาเยี่ยน เดือนนี้ข้าจึงตัดสินใจมาอาศัยรับกินอาหารที่ตำหนักของเจ้า ข้าวของเหล่านี้เป็นเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน อย่างไรก็ตาม เมื่อวานนี้ชายาตัวแสบของเจ้ากินเสียจนข้าหมดตัวเลย ดังนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบข้า"

        หมี่ฉงพ่นลมอย่างเย็นชาก่อนจะเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ เขาเรียกคนรับใช้มาช่วยถือสัมภาระไปไว้ที่ห้องพักในตำหนักอย่างสบายอารมณ์

        วันอันเงียบสงบจึงลอดผ่านมือของนางไป

        ลึกไปภายในสวนเฉินอวี้ ฉินปู้เข่อพลิกหนังสือหย่าในมือไปมาหลายครั้ง

        เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย วันนี้แล้วสินะ!

        การปลดปล่อย การแต่งงานและการสร้างมิตรภาพ!

        ในที่สุดทั้งสามสิ่งนี้ก็จะเกิดขึ้นในวันเดียวกัน

        เนื่องจากมันคือหนังสือหย่าจึงเป็นการปลดพันธสัญญาระหว่างชายและหญิงในวันแต่งงาน

        นางพลิกหนังสือหย่าไปมาพลางหักนิ้วเพื่อนับวันอยู่ทุกวัน ในที่สุดก็ถึงวันที่นางตั้งตารอ!

        ทั้งสามสิ่งครบถ้วนสมบูรณ์ คืนนี้นางจะต้องทำตามแผนหย่าให้ได้

        เป็นไปไม่ได้ที่หมี่โม่หรู่จะลงนามด้วยตนเอง นางเกรงว่าจะถูกจับได้

        มีเพียงดาบที่ฟันจากด้านข้างเท่านั้นที่จะสามารถเอาชนะได้แบบไม่ทันรู้ตัว!

        ฉินปู้เข่อหยิบหนังสือหย่าในแขนเสื้อออกมาตรวจสอบอย่างละเอียด

        ดีมาก หลังจากทดลองเขียนราว 50 ครั้ง จดหมายหย่านี้ก็ไร้ซึ่งคำผิด ประโยคราบรื่น การเขียนได้มาตรฐานและมีชื่อกับลายนิ้วมือของนางอยู่ในนั้นด้วย

        บัดนี้ขาดเพียงลายนิ้วมือของหมี่โม่หรู่

        นางได้ตรวจสอบกฎบ้านเมืองของต้าเซี่ยแล้ว ลายนิ้วมือและลายมือชื่อของคู่กรณีในหนังสือหย่าต่างก็มีผลเช่นเดียวกัน เพื่อเอื้ออำนวยต่อบางคนที่ไม่รู้หนังสือ 

        ตราบใดที่นางรอให้เขาหลับแล้วก็แอบประทับลายนิ้วมือของเขาลงไป นางก็จะมีหนังสือหย่าที่เป็นทางการได้

        “ซวงหวน~” ฉินปู้เข่อตะโกนเบา ๆ สองครั้ง หลังจากเห็นว่าซวงหวนไม่ตอบสนอง นางก็เปิดประตูอย่างเงียบเชียบแล้วแอบย่องออกไป

        ยามราตรีมืดมิดเสียจนมองไม่เห็นนิ้วตัวเอง

        ฉินปู้เข่อแอบย่องไปตามกำแพงและเข้าไปยังทางเดินในสวนชิงอวี้ได้อย่างราบรื่น

        ดีมาก ห้องนอนของหมี่โม่หรู่มืดสนิท นางจึงรู้ว่านี่เป็นเวลาที่หมี่โม่หรู่ดับไฟเข้านอนแล้ว

        ตามกฎของการเข้าสู่ช่วงหลับลึกหลังจากหลับไป 45 นาที บัดนี้เขาได้เข้าสู่ช่วงหลับลึกแล้ว

        ประตูถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

        หลังจากชินกับความมืดในห้องแล้ว ฉินปู้เข่อก็สัมผัสหัวเตียงอย่างระมัดระวัง

        หมี่โม่หรู่ห่มผ้านวมบาง ๆ มือทั้งสองกางผ้าห่มออกและคลุมหน้าท้องส่วนล่างของเขาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

        “จุ๊ จุ๊ ดูคนผู้นี้นอนแบบนี้สิ” ฉินปู้เข่อแอบนินทาเสียงเบา

        ชาติก่อนนางดูโทรทัศน์แล้วเห็นว่าเหล่านางสนมที่กำลังหลับใหลจะนอนหนุนหมอนสูง พวกนางไม่อาจขยับตัวได้เพียงเพื่อไม่ให้แสดงท่าทางน่าเกลียดขณะหลับใหลอันจะทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัย

        ปรากฏว่าองค์ชายก็มีกฎนี้เช่นกัน

        นางยืนอยู่ข้างเตียงแล้วเอนตัวไปข้างหน้าช้า ๆ พร้อมที่จะจับมือของหมี่โม่หรู่

        “เฮ้อ—” จู่ ๆ คนบนเตียงก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าไปทางผนัง

        ฉินปู้เข่อยืนนิ่งไม่กล้าขยับ

        อากาศรอบ ๆ ดูตึงเครียด นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากยืนยันได้ว่าคนบนเตียงแค่พลิกตัวตามปกติ

        แต่มือของชายผู้นั้นย่อมอยู่ฝั่งด้านในและนางก็ยืนอยู่ห่างจากขอบเตียงไปเล็กน้อย

        หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว ฉินปู้เข่อก็ถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเบา ๆ 

        ดีมาก!

        นางจับนิ้วชี้ของหมี่โม่หรู่ได้แล้ว เพียงแค่แตะนิ้วลงบนแผ่นหมึกแล้วประทับลงบนหนังสือหย่า เพียงเท่านี้ก็เรียบร้อย!

        ใจเต้นระรัวเมื่อได้สัมผัสมือของอีกฝ่าย

        นิ้วชี้ของหมี่โม่หรู่ถูกทาสีด้วยแผ่นหมึกแล้ว ตอนนี้ก็เพียงแค่ต้องกดเบา ๆ ลงบนหนังสือหย่าเท่านั้น

        “เอ๊ะ หนังสือหย่าของข้าอยู่ที่ไหน” ฉินปู้เข่อจับนิ้วชี้ของหมี่โม่หรู่ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วเอามืออีกข้างควานหาในแขนเสื้อ

        นางจำได้ว่านางได้ใส่มันไว้กับแผ่นหมึกแล้วเมื่อนางออกมา แต่กลับหามันไม่เจอ

        นางวางนิ้วของหมี่โม่หรู่ลงชั่วคราวแล้วเอามือทาบอกตัวเอง “ข้าเอามาด้วยแล้วไม่ใช่หรือ!?”

        “หนังสือหย่าอยู่นี่” กระดาษแผ่นหนึ่งถูกส่งมาให้ฉินปู้เข่อ

        “เฮ้อ ข้าเจอแล้ว ขอบคุณนะ” นางรับหนังสือหย่าแล้วเอ่ยขอบคุณโดยไม่ตั้งใจ

        เดี๋ยวนะ…

        ฉินปู้เข่อไม่อาจเงยหน้าขึ้นได้เพราะความหวาดกลัว ร่างกายของนางทรุดลงแล้วถอยหลังหนี

        ปัง! 

        ศีรษะของนางกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง

        “โอ๊ย เจ็บ” ฉินปู้เข่อลูบศีรษะของตนด้วยสีหน้าขมขื่นพลางคิดหาวิธีจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า

        หมี่โม่หรู่กำลังนอนอยู่ริมเตียงโดยใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของตนไว้ เขาพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “พระชายา การมาเยี่ยมเยือนยามวิกาลเช่นนี้คืออะไรหรือ?!”