(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

ความเงียบงันในยามค่ำคืนค่อยๆปกคลุมทุกอณูของพื้นที่รอบด้าน

ท้องฟ้าสีหม่นดำทอดยาวเหนือขอบฟ้าไร้ดาวพร่างพราว มีเพียงแสงจันทร์บางเบาที่สาดส่องลงมายังพื้นโลก ราวกับกำลังรอคอยให้แสงแรกแห่งรุ่งอรุณมาถึงอย่างเชื่องช้า เวลาผ่านไปทีละนิดอย่างไม่รีบร้อน

สองชั่วโมงได้ล่วงผ่านไป

ภายในห้องพักที่เรียบง่าย หวงเยี่ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง พลังภายในไหลเวียนไปทั่วเส้นชีพจรโลหิต ราวกับกระแสน้ำที่หล่อเลี้ยงร่างกายอย่างต่อเนื่อง เขาฝึกฝนวิชาขับเคลื่อนพลังของตนเองอย่างตั้งใจ ความมุ่งมั่นไม่ด้อยไปกว่าผู้ใดเลยก็ว่าได้

ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ จิตใจค่อยๆสงบนิ่ง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความอ่อนล้าก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เปลือกตาที่เคยเปิดกว้างเริ่มหนักอึ้ง

เพราะต่อให้จะเป็นนักล่ามังกรที่มีร่างกายแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ทั่วไปหลายเท่า ทว่าความสามารถเช่นนั้นย่อมจะปรากฏเด่นชัดเมื่อพวกเขาก้าวขึ้นสู่ระดับที่สูงกว่าเท่านั้น สำหรับผู้ที่ยังอยู่ในขั้นเริ่มต้นแล้ว ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงข้อจำกัดพื้นฐานของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้

และหวงเยี่ยก็ยังคงเป็นเพียงนักล่ามังกรระดับสอง ความง่วงงุนค่อยๆเข้าครอบงำ สุดท้ายชายหนุ่มก็ล้มตัวลงบนเตียงอย่างไม่ฝืน ปล่อยให้ร่างกายเข้าสู่การพักผ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ ลมหายใจผ่อนคลายยิ่งขึ้น จิตวิญญาณค่อยๆดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา

ภายในความเงียบสงบของห้องพัก ทุกสิ่งดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

ทว่าในช่วงเวลาเดียวกันได้มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างไร้เสียง

ร่างนั้นเคลื่อนผ่านเข้ามาในบ้านพักของหวงเยี่ยราวกับภูติผีที่ไร้ตัวตน การเคลื่อนไหวแผ่วเบาจนกระทั่งสายลมยังมิอาจรับรู้ เรือนผมสีทองยาวสลวยทอดตัวลงเหนือแผ่นหลัง แสงจันทร์สะท้อนผ่านเส้นผมจนเกิดประกายระยิบระยับ

นางเดินเข้ามาอย่างสงบ

ขณะเดียวกัน ภายในห้วงจิตของหวงเยี่ย ระบบกลืนกินมังกรที่กำลังอยู่ในสภาวะหลับใหลพลันสะดุ้งตื่นขึ้น

ความรู้สึกบางอย่างกระทบเข้ามาอย่างกะทันหัน

【สัมผัสแบบนี้และรูปลักษณ์เช่นนี้.. นางคือราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำ คู่หู่ของยัยผู้หญิงใส่แว่นอกสะบึ้มหย่าเฟยเหรอ?】

【นางมาทำอะไร?】

มันพยายามตรวจสอบพลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น

ทว่าผลลัพธ์กลับว่างเปล่า

ไม่มีจิตสังหาร

ไม่มีเจตนาร้าย

มีเพียงความสงบนิ่งที่ลึกจนยากจะคาดเดา ระบบจึงไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกใดเพิ่มเติม และปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินต่อไป

ภายในห้องนอน หลงอินก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ฝีเท้านางเบาราวกับลอยอยู่เหนือพื้น จนกระทั่งมาหยุดอยู่ข้างเตียง

ดวงตาสีทองสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย ขณะจ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่กำลังหลับลึก

ภาพตรงหน้าชวนให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด หวงเยี่ยนอนหลับอย่างไร้การระวังตัว น้ำลายไหลย้อยลงมุมปากเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยดูสงบนิ่งในยามตื่นกลับเผยความไร้เดียงสาในยามหลับ ชุดนอนลายหมีสีฟ้าที่เขาสวมใส่ยิ่งทำให้ภาพนั้นดูน่าขบขันมากขึ้นไปอีก

หลงอินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องโดยไม่กะพริบ ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเล็กน้อย

“ไอ้เด็กบ้านี่..”

“ตอนนอนก็ดูเรียบร้อยดี”

ดวงตาสีทองหรี่ลงเล็กน้อย

“แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเด็กลามกที่ชอบหน้าอกใหญ่ๆของหญิงสาว!”

ทันทีที่คำพูดจบลง

ร่างของหลงอินพลันเคลื่อนไหว นางกระโดดขึ้นไปบนเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งคร่อมลงบนร่างของหวงเยี่ยอย่างรุนแรง

แรงกระแทกทำให้เตียงสั่นสะเทือนเล็กน้อย

“อุ๊บ—!”

หวงเยี่ยร้องออกมาเสียงหลง

เปลือกตาที่ปิดสนิทพลันเปิดออกอย่างรวดเร็ว

นัยน์ตาสีฟ้าดั่งอัญมณีเบิกกว้าง

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้สติของเขาถูกกระชากกลับมาในทันที

หญิงสาวผมทองที่มีใบหน้างดงามกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา แถมระยะห่างใกล้จนสามารถรับรู้ลมหายใจของกันและกัน

ความตกใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“นะ.. นี่ท่านเป็นใครกันเนี่ย?!”

ลมหายใจของหวงเยี่ยยังคงไม่ทันปรับจังหวะให้มั่นคง เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ภายในทรวงอกอย่างรุนแรง

ดวงตาสีฟ้าที่เพิ่งเปิดขึ้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน

แต่ก่อนที่จะได้ตั้งสติหรือกล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม หญิงสาวเบื้องหน้ากลับมิได้สนใจคำถามของเขาเลยซักนิด

สายตาสีทองคู่นั้นทอประกายเยียบเย็น

“เมื่อสิบปีก่อน.. ในช่วงเกิดโศกนาฏกรรมที่จักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงปรากฏตัวขึ้นมา..”

นางโน้มกายลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมากขึ้น

“เจ้าเหลือรอดเพียงผู้เดียว!”

หวงเยี่ยเริ่มตัวแข็งทื่อ

ลมหายใจถึงกับติดขัด

“ทว่าจักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงผู้ยิ่งใหญ่ กลับตกตายจนเหลือแต่เศษซาก!”

น้ำเสียงของนางเริ่มเข้มขึ้น

“บอกมานะว่าภายในวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น?”

“เจ้านั้นคือเผ่าพันธุ์มังกรระดับสิบและแทบจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเลยนะ ต่อให้จะเป็นนักล่ามังกรระดับเดียวกันก็ยังต่อกรได้ยาก!”

“เจ้าในตอนนั้นถึงจะมีอายุเพียงเจ็ดปี ทว่าก็ต้องจดจำเรื่องราวทั้งหมดได้ใช่ไหม?!”

“บอกข้ามาให้หมด ว่าทำไมจักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงถึงได้ตกตายลงอย่างน่าอนาถเช่นนั้น!”

คำถามนั้นเหมือนเป็นการบีบคั้น และเป็นการจ้องมองทะลุเข้าไปยังความลับที่ถูกซ่อนอยู่ลึกที่สุด

“..............!!”

หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ปลายนิ้วเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว

ภาพความทรงจำที่ถูกกดฝังไว้ลึกสุดในจิตสำนึกพลันถาโถมกลับคืนมาอย่างไร้การเตือน

เสียงคำรามสะเทือนฟ้า แรงสั่นสะเทือนที่ทำให้พื้นดินแตกแยก กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนคละคลุ้งไปทั่วผืนอากาศ

เขาเห็นมันอีกครั้ง ร่างของจักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงผู้ยิ่งใหญ่ ตระหง่านสูงดุจขุนเขา เกล็ดสีเพลิงแดงฉานสะท้อนแสงราวกับลาวาหลอมเหลว เปลวไฟลุกโชนรอบกาย แผ่ไอร้อนจนพื้นดินแตกร้าว

ทว่าท้องนภาเหนือศีรษะกลับมืดมิดลงในชั่วพริบตา เงาขนาดมหึมาทาบทับลงมาเหนือร่างของมัน

กรงเล็บมังกรที่ใหญ่โตจนบดบังผืนฟ้า ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน เกล็ดบนกรงเล็บนั้นเปล่งแสงสีม่วงและส่องประกายเย็นเยียบ ราวกับหล่อขึ้นจากโลหะศักดิ์สิทธิ์ คมแหลมดุจเขี้ยวแห่งราชันย์ ส่องประกายวาววับท่ามกลางความมืด

กรงเล็บยักษ์บดขยี้ร่างอันโอฬารของจักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงอย่างไร้ความปรานี เกล็ดแดงแตกกระจาย เลือดเพลิงพุ่งทะลัก เปลวไฟสาดกระเซ็นไปทั่วสารทิศ เสียงคำรามที่เคยสะเทือนโลกกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงโหยหวนที่ถูกกลืนหายไปในพริบตา

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเกินกว่ามนุษย์เด็กวัยเจ็ดปีจะเข้าใจ

แต่ตัวของเขาเห็น

เขาจดจำมันได้ชัด

และเขาไม่เคยลืม

หญิงสาวมองอย่างไม่กะพริบ และยกมือทั้งสองกดลงไปยังหน้าอกของเขา

“ใครเป็นคนลงมือ!”

ทำให้ตัวของหวงเยี่ยต้องนิ่งเงียบอีกครั้ง ภาพกรงเล็บมังกรที่บดขยี้ทุกสิ่งยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เกล็ดที่สะท้อนประกายแสงเหนือธรรมชาติ พลังอำนาจที่ทำให้จักรพรรดิมังกรผู้ยิ่งใหญ่ไร้ทางต้านทาน

และหลังจากนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด เสียงที่ไม่ได้มาจากภายนอก หากดังก้องอยู่ภายในจิตสำนึกของเขา

เสียงที่พูดคุยกับตน

เสียงที่มอบบางสิ่งให้ตน

ระบบกลืนกินมังกร

ความลับนั้นคือแก่นแท้ของตนเองอย่างสมบูรณ์ และต่อให้ต้องตายไปก็ตาม เขาก็จะไม่มีวันบอกใครถึงเรื่องนี้