ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 160 ยืมเงินทั้งหมด

   “เจ้ามีความกล้าที่ยิ่งใหญ่” ชายผมทองยิ้มขณะมองสายฝน ไม่ได้มีความดูถูกอยู่ในสายตามัน แม้สายฝนจะเป็นแค่ระดับสาม ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่างมันทำให้ชายผมทองเชื่อว่าเขาสามารถทำได้

   “ถ้าฉันไม่มีความกล้า ฉันจะได้เงินเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเหรียญทองงั้นเหรอ?” สายฝนถามกลับ หากเป็นระดับสามที่ไม่ใช่เขา พวกมันคงดีใจเมื่อได้รับคำชมจากผู้จัดการสาขาสมาคมศาตราโลหิต สำหรับสายฝนคำชมชายผมทองไม่มีค่าแม้แต่น้อย ครึ่งก้าวชนชั้นสูงชมเขา สายฝนยังไม่ดีใจเลย ไม่ต้องพูดถึงคำชมของผู้ซึ่งยังไม่ก้าวเดินบนเส้นทางชนชั้นสูง

   พนักงานสาวข้างๆชายผมทองดูโกรธหลังสายฝนถามกลับ เธอโกรธเพราะชายหนุ่มผมดำไม่มีความเคารพต่อชายผมทองแม้เพียงนิด เขาพูดคุยกับผู้จัดการสาขาราวกับกำลังคุยกับระดับเดียวกัน แม้จะโกรธทว่าพนักงานสาวก็รู้สึกประหลาดใจ ชายหนุ่มผมดำผู้นี้เป็นใคร? โดยปกติหากเป็นผู้อื่นย่อมไม่มีความกล้ามากพอคุยกับผู้จัดการ สิ่งที่พนักงานสาวไม่รู้คือ กระทั่งเทพเจ้าสายฝนยังเคยพูดคุยมาแล้ว หากเธอรู้ไม่ทราบแน่ชัดว่าเธอจะทำหน้าเช่นไร

   ‘ฉันมีความสามารถติดตัวคือทำให้ผู้หญิงรอบตัวไม่ชอบหน้าฉันเหรอเนี่ย?’ สายฝนสัมผัสได้ถึงความโกรธพนักงานสาว เขางุนงงเล็กน้อย พยายามนึกว่าเขาทำอะไรให้เธอโกรธ ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่สายฝนก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้เธอโกรธ

   “เจ้าจะไปสังหารสิ่งมีชีวิตจากอาณาเขตต้องห้ามเวลานี้เลยหรือไม่?” จังหวะนั้นชายผมทองก็กล่าวถาม

   สายฝนพยักหน้าเบาๆ “ฉันจะไปตอนนี้ แต่ก่อนอื่นฉันจำเป็นต้องซื้อบางอย่าง”

   “เจ้าต้องการซื้อสิ่งใด? สมาคมศาตราโลหิตมีสิ่งของที่เจ้าต้องการหรือไม่?” ชายผมทองเอ่ย สมาคมศาตราโลหิตไม่ได้เป็นผู้ขาย สมาคมศาตราโลหิตเป็นคนกลาง นักเล่นแร่แปรธาตุ นักหลอมอาวุธ และอาชีพผู้สร้างอื่นๆ มักมาฝากขายสิ่งของที่สมาคมศาตราโลหิต การฝากขายกับสมาคมศาตราโลหิตบางครั้งก็ดีกว่าขายด้วยตัวเอง หากคุณภาพส่งของดีพอ ไม่นานหลังจากนั้นด้วยชื่อเสียงของสมาคมศาตราโลหิต สิ่งของจะถูกขายออกแน่นอน

   “ฉันต้องการยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์จำนวนมาก ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นยาเม็ดหรือยานํ้า คันศรหนึ่งคัน ไม่จำเป็นต้องเอาลูกธนู” สายฝนกล่าวตามสิ่งที่เขาคิด

   “เจ้ามีเงินเท่าไหร่?” ชายผมทองถาม สายฝนไม่ได้บอกว่าเขาต้องการจำนวนยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์เท่าไหร่ เขาแค่บอกว่าจำนวนมาก

   เมื่อได้ยินชายผมทองถามสายฝน ฟีซิเลียก็เริ่มรู้สึกไม่ดี เหมือนกับว่าอีกไม่นานเธอจะสูญเสียบางอย่างไป สายฝนยิ้มและหันมองเด็กสาว เขากล่าวโดยไม่อายแม้แต่น้อยว่า “เธอมีเงินเท่าไหร่? ฉันต้องการยืมมันทั้งหมด”

   เด็กสาวตัวสั่นด้วยความกลัวเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้เป็นตัวดูดเงินหรือไง? วันนี้ฟีซิเลียเสียเงินจำนวนมากให้สายฝนไปแล้ว และคล้ายกับว่าเธอจะประเมินความไร้ยางอายของชายหนุ่มผมดำตํ่าเกินไป ยืมทั้งหมดคืออะไร? ใครเขายืมเงินกันแบบนั้น

   “เจ้าต้องคืนข้าด้วย!” ไม่ทราบเพราะเหตุใด ฟีซิเลียกัดฟันแน่นและหยิบเงินทั้งหมดให้สายฝน เวลาเดียวกันดวงตาคู่ที่ดุร้ายของเธอก็จ้องตาเขา เด็กสาวรู้สึกอยากจะทำลายหน้าหนาๆของเขาจริงๆ ถ้าเธอมีความสามารถทำเช่นนั้น ฟีซิเลียจะไม่ลังเลทำมัน

   “แน่นอนว่าฉันจะคืนในอนาคต” สายฝนกล่าวอย่างจริงจัง แต่ในความคิดเขา สายฝนกำลังหัวเราะชั่วร้าย เขาจะไปคืนได้อย่างไร? สุดท้ายแล้วเขาก็จะตื่นจากโลกความฝันแห่งนี้ ฟีซิเลียจะไม่มีทางได้รับเงินคืนชั่วนิรันดร์

   ‘ต้องขอบคุณที่เธอคิดไม่ดีกับฉัน ไม่อย่างงั้นฉันจะไม่สามารถเอาเงินจำนวนมากขนาดนี้มาจากเธอได้’ สายฝนกล่าวภายในใจ เนื่องจากสัญญาศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่สามารถคิดร้ายกับฟีซิเลียได้ หากเขาคิดไม่ดีกับเธอ วิญญาณเขาจะดับสูญทันที สายฝนไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงลองดู

   “สามสิบเหรียญทอง” สายฝนใช้สัมผัสรับรู้นับจำนวนเงินอย่างรวดเร็ว ก่อนโยนเหรียญทองทั้งสามสิบให้ชายผมทอง ผู้จัดการสาขาสมาคมศาตราโลหิตรับเหรียญมาแบบง่ายๆ มันมองฟีซิเลียด้วยสายตาสงสาร จากนั้นก็หันไปหาชายหนุ่มผมดำ เอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่สนว่าเจ้าได้เงินพวกนี้มาจากไหน เจ้าสามารถใช้มันซื้อของในสมาคมศาตราโลหิตได้”

   “เป็นสมาคมที่เห็นแก่เงินจริงๆ” สายฝนกล่าว ชายผมทองไม่ได้โกรธ มันกล่าวกับพนักงานสาว บอกให้เธอไปเตรียมสิ่งของที่สายฝนต้องการมา พนักงานสาวมองสายฝนแปลกๆก่อนจากไป เธอเองก็เป็นเช่นเดียวกับชายผมทอง พนักงานสาวรู้สึกสงสารฟีซิเลีย เหตุใดเด็กสาวถึงไปอยู่กับผู้ชายไร้ยางอายผู้นั้น

   “รอสักครู่ เจ้าต้องการอะไรหรือไม่?” ชายผมทองกล่าว

   “ฉันต้องการส่วนลด นายให้ฉันได้มั้ยล่ะ?” สายฝนถาม นิสัยนี้ของเขายังคงไม่แปรเปลี่ยน การขอส่วนลดเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เมื่อซื้อของ ต่อให้เงินที่ใช้ซื้อจะไม่ใช่ของตัวเองก็ต้องขอส่วนลด สายฝนรู้สึกว่าการไม่ได้รับส่วนลดเสมือนโดนเอาเปรียบ หากชายผมทองรู้ความคิดสายฝน มันคงเป็นใบ้ทันที

   “ขอโทษด้วย สมาคมศาตราโลหิตไม่สามารถให้ส่วนลดใครได้ง่ายๆ มีเพียงผู้พิเศษเท่านั้นถึงได้รับ” ชายผมทองเงียบสองสามวินาที ก่อนกล่าวขึ้น มันไม่คาดคิดว่าสายฝนจะกล้าขอส่วนลดจากสมาคมศาตราโลหิต

   สายฝนส่ายหัว เขาดูไม่พอใจเล็กน้อย “ฉันไม่พิเศษเหรอ? อีกไม่นานฉันจะนำร่างซอมบี้หนึ่งพันตัวมาให้สมาคมศาตราโลหิต นี่หรือว่าฉันหล่อและมีเสน่ห์กว่านาย นายเลยไม่ยอมให้ส่วนลดกับฉัน เป็นผู้จัดการที่แย่จริงๆ” สิ่งที่สายฝนกล่าว ชายผมทองรับไม่ได้ อะไรคือมีเสน่ห์และหล่อกว่า? เขามั่นใจในตัวเองมากเกินไป

   สามนาทีผ่านไป พนักงานสาวกลับมาจากการไปเอาของ ตามปกติพนักงานของสมาคมศาตราโลหิตไม่ได้มีหน้าที่เช่นนี้ แต่เพราะผู้จัดการสาขาสั่ง พนักงานสาวจึงต้องทำ เธอไม่อาจขัดคำสั่งได้ เมื่อมาถึงตรงที่พวกสายฝนและชายผมทองยืนอยู่ พนักงานสาวก็ประหลาดใจ

   สิ่งที่เธอเห็นคือผู้จัดการสาขาที่กัดฟันแน่น ดูเหมือนจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นระหว่างที่เธอไม่อยู่ พนักงานสาวพบสาเหตุอย่างรวดเร็วว่าทำไมชายผมทองถึงกัดฟัน มันเป็นเพราะชายหนุ่มผมดำขอส่วนลด แน่นอน การขอส่วนลดแบบธรรมดาย่อมไม่อาจทำให้ผู้จัดการสาขากัดฟันแน่นได้ พนักงานสาวเริ่มอยากรู้ว่าสายฝนใช้วิธีไหนขอส่วนลดกันแน่?

   “รับนี่ไป” ชายผมทองไม่ทนคำพูดขอส่วนลดของสายฝนอีกต่อไป มันโยนเหรียญทองสองเหรียญให้กับชายหนุ่มผมดำและเดินออกไป สายฝนรับเหรียญทองทั้งสองเหรียญแล้วคืนให้กับฟีซิเลีย เขาพูดด้วยท่าทางน่าเชื่อถือว่า “ตอนนี้ฉันคืนให้เธอ เพราะงั้นในอนาคตฉันก็ต้องคืนให้เธอ ไม่จำเป็นต้องกังวล”

   “แต่ข้ารู้สึกว่าข้าจะไม่ได้รับเงินคืนแม้เวลาจะผ่านไปพันปี” ฟีซิเลียกล่าว เธอรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ความรู้สึกไม่เคยโกหกเธอ ครั้งนี้มันก็ไม่น่าจะโกหก

   “เธอจะได้รับเงินคืนแน่นอน” สายฝนเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหนักแน่น ตอนพูดเขาดูราวกับผู้ชายที่ไม่เคยโกหกสักครั้งในชีวิต เขาเป็นคนที่เชื่อถือได้

   “ข้าหวังว่าจะเป็นแบบนั้น” ฟีซิเลียยอมแพ้ สุดท้ายเธอก็เปิดโปงความชั่วร้ายของชายหนุ่มผมดำไม่ได้ เขาเป็นนักแสดงมืออาชีพ ไม่สิ นักแสดงมืออาชีพยังด้อยกว่าเมื่อเทียบกับเขา