ทะลุมิติมาเป็นแม่ม่ายลูกแฝด พร้อมมิติวิเศษพลิกชะตา

บทที่ 40 ของไร้ค่า

หมอเฉารู้ดีว่าการกระทำของตนไม่เหมาะสม จึงรีบยัดโสมที่เหลือใส่มือลู่อิง แล้วกล่าวกับซูชิ่นว่า "แม่นาง มีเรื่องด่วนต้องรีบจัดการ ชีวิตคนสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด โปรดเห็นใจข้าด้วย ขอให้ท่านรอในโรงหมออย่างอดทนสักครู่ รอให้ข้าช่วยชีวิตสองแม่ลูกนี้ให้รอดก่อน แล้วค่อยมาคุยเรื่องโสมกับท่าน"

ซูชิ่นยักไหล่ แล้วจูงเด็กทั้งสองคนกลับไปนั่งที่มุมห้องตามเดิม

สรรพคุณของโสมของนางเห็นผลชัดเจนยิ่งนัก หญิงตั้งครรภ์ที่อมรากโสมเพียงครู่เดียวก็เริ่มมีแรงหายใจขึ้นมา

หมอเฉารีบสั่งให้คนหามหญิงตั้งครรภ์เข้าไปในห้อง จากนั้นจึงให้คนไปเชิญภรรยาของเขาออกมา

เฉาเหนียงจื่อเชี่ยวชาญด้านนรีเวช เรื่องการทำคลอดเช่นนี้ย่อมไม่ใช่ปัญหา ทว่าอาการของหญิงผู้นี้วิกฤตยิ่งนัก หลังจากเฉาเหนียงจื่อเข้าไปในห้องได้ไม่นาน ก็เดินออกมาพร้อมเลือดเต็มสองมือ ก่อนจะกล่าวกับหมอเฉาว่า "ท่านเข้ามาช่วยทางนี้หน่อย"

หมอเฉายังไม่ทันได้ก้าวเท้า แม่สามีของหญิงคนนั้นก็กระโดดตัวลอย

"ทำเช่นนี้ได้อย่างไร? ท่านเป็นบุรุษ เรื่องผู้หญิงคลอดลูกท่านจะเข้าไปได้อย่างไร? ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้เด็ดขาด ความบริสุทธิ์ของลูกสะใภ้ข้ายังต้องการอยู่หรือไม่?"

สามีของหญิงสาวเองก็มีสีหน้าไม่เต็มใจเช่นกัน

เฉาเหนียงจื่อหันกลับไปมองหญิงตั้งครรภ์ แล้วดุหญิงชราผู้นั้นว่า "ตอนนี้เวลาใดแล้ว หากไม่รีบอาจจะตายทั้งแม่ทั้งลูก หากพวกท่านยังมัวแต่รีรอเช่นนี้ก็รีบหามตัวออกไปเสียเถิด จะได้ไม่ต้องมาโทษพวกเราในภายหลัง"

แม่สามีได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วตบขาตัวเองพลางร้องไห้โฮ

สถานการณ์เช่นนี้เฉาเหนียงจื่อเห็นมานับไม่ถ้วน นางจึงเมินเฉยต่อหญิงผู้นั้น แล้วหันไปมองชายหนุ่มผู้เป็นสามี "ให้คำตอบที่ชัดเจนมา จะให้เข้าหรือไม่ หากไม่ให้ก็หามคนออกไป"

ชายหนุ่มมองมารดาเฒ่าแล้วมองหมอเฉา ก่อนจะกัดฟันตอบ "ตกลง รบกวนท่านหมอด้วยขอรับ"

"ให้เขาเข้าไปด้วยกันเลยจะดีที่สุด ให้เขาได้เห็นว่าภรรยาของเขาต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใดในการคลอดลูก จะได้ไม่นำเรื่องในวันนี้ไปข่มเหงรังแกภรรยาในภายหลัง" ขณะที่หมอเฉากำลังจะเข้าไป ซูชิ่นก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

เฉาเหนียงจื่อเหลือบมองซูชิ่น และรู้สึกว่ามีเหตุผลจึงหันไปบอกชายหนุ่มว่า "เจ้าก็เข้ามาด้วยกัน"

ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบพยักหน้า แล้วเดินตามเฉาเหนียงจื่อเข้าไปด้านใน

ใครจะรู้ว่าแม่สามีผู้นั้นจะลุกพรวดขึ้นจากพื้น แล้วดึงรั้งตัวลูกชายไว้สุดชีวิต "ลูกเอ๋ย เจ้าเข้าไปไม่ได้นะ เจ้าเป็นบุรุษจะเข้าไปในห้องคลอดที่เป็นสถานที่โสโครกได้อย่างไร มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องโชคร้ายไปตลอดชีวิต"

"ท่านแม่..." ชายหนุ่มมีสีหน้าลำบากใจ

"ห้องคลอดเป็นสถานที่โสโครก แล้วตอนที่ท่านคลอดลูกชายคนนี้ออกมาเมื่อหลายปีก่อน นับเป็นเรื่องอะไรเล่า?" ซูชิ่นที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะ

คนไข้ในโรงหมอต่างพากันกลั้นขำไม่อยู่

แม่สามีผู้นั้นโกรธจนตาถลน จ้องมองซูชิ่น "เกี่ยวอะไรกับเจ้า! นี่เป็นเรื่องในครอบครัวข้า ไม่ถึงตาคนนอกอย่างเจ้ามาพูด"

"เจ้าควรจะตามเข้าไปให้เห็นกับตาว่าหมอเฉาจัดการกับภรรยาของเจ้าอย่างไร จะได้ไม่มีอะไรติดค้างในใจ เรื่องการคลอดลูก ไม่เคยมีคำว่าโสโครกหรอก" ซูชิ่นไม่สนใจนางแต่หันไปมองชายหนุ่มผู้นั้น

เฉาเหนียงจื่อกล่าวเสริมว่า "เจ้าตามเข้ามาน่ะดีที่สุด อาการของภรรยาเจ้าไม่ค่อยดี หากเจ้าเข้าไปอยู่เคียงข้างนาง อาจจะทำให้นางมีแรงอดทนได้มาก"

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้าห้องด้านใน แต่มารดาก็พยายามจะฉุดรั้งอีก

"หากท่านยังมัวแต่ก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ ก็หามลูกสะใภ้ท่านออกไปเสีย! หากล่าช้ากว่านี้ รับรองว่าตายทั้งกลมแน่นอน!" เฉาเหนียงจื่อกล่าวออกมาด้วยความโมโห

ชายหนุ่มรีบสะบัดมือมารดาออกแล้วเดินตามเฉาเหนียงจื่อและหมอเฉาเข้าไปในห้อง จนทำให้หญิงชรากระทืบเท้าด้วยความโกรธ อยากจะตามเข้าไปด้วย แต่ถูกลู่อิงขวางเอาไว้

เมื่อเข้าไม่ได้ แม่สามีจึงต้องรอนอกห้อง ในใจทั้งโกรธและกังวลถึงหลานชายตัวน้อย พอหันไปเห็นซูชิ่นนั่งสบายใจอยู่ที่มุมห้อง ในมือของนางและเด็กทั้งสองคนมีผลไม้คนละลูก กำลังแทะกินอย่างไม่สนใจใครก็ส่งสายตาจิกกัดไปอย่างแรง

ซูชิ่นไม่แม้แต่จะชายตามองนาง

ห้องคลอดด้านหลังน่าจะอยู่ห่างจากโถงด้านหน้าพอสมควร แต่ประสาทการรับรู้ของซูชิ่นดีเยี่ยม นางจึงสามารถได้ยินเสียงร้องเป็นระยะของหญิงตั้งครรภ์ได้ ทว่า คนอื่นกลับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลย

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ซูชิ่นก็ได้ยินเสียงทารกร้องไห้

การกำเนิดของชีวิตใหม่มักทำให้ผู้คนรู้สึกเบิกบานใจเสมอ

มุมปากของซูชิ่นยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ครู่ต่อมา หมอเฉาก็ปรากฏตัวที่โถงด้านหน้า

"หลานชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง? คลอดออกมาหรือยัง?" แม่สามีรีบปรี่เข้าไปถาม

หมอเฉาพยักหน้า "มารดาและลูกสาวปลอดภัยดี"

แม่สามีกำลังจะดีใจ แต่พอได้ยินว่าเป็นลูกสาว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางถ่มน้ำลายอย่างไม่พอใจ "ช่างเป็นของไร้ประโยชน์จริง ๆ! ได้ตัวไร้ค่ามาอีกคนแล้ว!"

ซูชิ่นเกลียดการเหยียดเพศที่สุด จึงอดไม่ได้ที่จะตอบกลับว่า "หลานสาวท่านเป็นของไร้ค่า แล้วท่านเล่าเป็นอะไร?"

"เจ้า..." หญิงชราโกรธจนตาถลน "เกี่ยวอะไรกับเจ้า!"

ซูชิ่นยิ้มกว้าง "แน่นอนว่าเกี่ยวสิ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าโสมที่ลูกสะใภ้ท่านกินไปเมื่อครู่เป็นของข้า? ตอนนี้แม่ลูกปลอดภัยแล้ว ท่านควรจะจ่ายเงินค่าโสมได้แล้วกระมัง?"

พูดจบก็หันไปถามหมอเฉา "โสมต้นนั้นของข้าขายได้กี่ตำลึงหรือเจ้าคะ?"

หมอเฉาให้เด็กช่วยงานหยิบโสมต้นนั้นมาตรวจดูอย่างละเอียด แล้วกล่าวตามความเป็นจริงว่า "โสมต้นนี้แม้ปีจะไม่มาก แต่รูปทรงดีเยี่ยมจึงหาได้ยากยิ่ง หากเติบโตได้เกินร้อยปีขึ้นไป อย่างน้อยจะมีค่าถึงพันตำลึงเงิน แต่ตอนนี้อายุยังน้อยเกินไป จึงไม่ค่อยมีราคา ให้ได้มากที่สุดคือสี่สิบตำลึง"

ราคานี้มากกว่าที่ซูชิ่นคาดไว้มาก นางจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ตกลง ราคานี้แหละ แล้วรากโสมที่หญิงคลอดลูกคนนั้นกินไป มีค่าเท่าไหร่?"

"ห้าร้อยอีแปะ" หมอเฉาคำนวณครู่หนึ่ง

"อะไรนะ? ห้าร้อยอีแปะ!" แม่สามีกระโดดตัวลอย "พวกท่านจะปล้นกันหรือ! รากโสมเพียงนิดเดียวกลับเรียกตั้งห้าร้อยอีแปะ! ทำไมพวกท่านถึงใจดำเช่นนี้!"

ทว่า คำพูดนี้กลับสร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้คนรอบข้าง คนในโรงหมอพากันส่งเสียงโวยวาย "ยายแก่คนนี้พูดจาอะไรกัน? ในอำเภอชีฝูใครบ้างไม่รู้ว่าโรงหมอของหมอเฉายุติธรรมที่สุด! ท่านบอกห้าร้อยอีแปะ นั่นคือคิดราคาต่ำที่สุดให้เจ้าแล้ว ยังกล้ามาใส่ร้ายท่านอีก! เชื่อหรือไม่ว่าพวกเราจะรุมตีเจ้าออกไป!"

แม่สามีตกใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ซูชิ่นยื่นมือออกไปตรงหน้านาง "รีบจ่ายเงินมา"

"ข้า... ทำไมข้าต้องให้เจ้า ให้ก็ต้องให้ท่านหมอเฉาสิ"

ซูชิ่นแค่นเสียงหึแล้วกล่าวว่า "จนถึงตอนนี้ โสมต้นนั้นยังเป็นของข้า เจ้าจึงต้องจ่ายเงินให้ข้า เร็วเข้า มิเช่นนั้นข้าจะไปแจ้งที่ว่าการอำเภอ!"

แม่สามีได้ยินดังนั้นย่อมไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ยอมควักเงินออกมาอย่างว่าง่าย

ซูชิ่นรับเงินห้าร้อยอีแปะนั้นไว้แล้วหันไปมองหมอเฉา

หมอเฉารีบให้เด็กช่วยงานหยิบเงินมาส่งให้ซูชิ่น "แม่นาง ข้าต้องขออภัยจริง ๆ ที่ทำให้ท่านเสียเวลานานเพียงนี้"

ซูชิ่นเห็นว่าเด็กช่วยงานหยิบเงินมาเป็นเงินแท่งสี่ก้อน จึงส่งเงินห้าร้อยอีแปะนั้นให้เด็กช่วยงานแล้วกล่าวว่า "ไม่เป็นไร"

หมอเฉาเห็นนางกำลังจะจากไป จึงรีบกล่าวว่า "ไม่ทราบว่าแม่นางมีนามว่าอะไร หากภายหน้ามีสมุนไพรดีเช่นนี้อีก ก็สามารถนำมาส่งได้ ข้าจะให้ราคาที่ยุติธรรมแน่นอน"

ซูชิ่นรู้สึกว่าหมอเฉาผู้นี้มีนิสัยดีจึงตอบว่า "ข้าแซ่ซู"