เทพธิดาน้อยไลฟ์สตรีม เปลี่ยนโชคชะตา

บทที่ 80 เสาที่สองในทะเลทรายข้อมูล และค่ายกลดิจิทัล

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลกู้ กู้หลินกลับมาถึงบ้านตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง เขาซ่อนความอ่อนล้าและรอยคล้ำใต้ตาไว้ภายใต้รอยยิ้มอบอุ่นตามปกติ ขณะยกจานไข่ดาวและไส้กรอกมาวางบนโต๊ะอาหารราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าภายในใจของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว รอยสักรูปอักขระสีเลือดจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ คือหลักฐานของการทำสัญญากับวิชาต้องห้าม 'ค่ายกลเสริมเลือด'

หลังจากมื้อเช้าจบลง สามพี่น้องก็มารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น กู้หยูวาง 'แผ่นไม้สีดำคล้ำ' ลงบนโต๊ะกระจก ทันทีที่มันสัมผัสกับหยดเลือดที่กู้หลินเจาะเตรียมไว้ แผนที่โฮโลแกรมสีเลือดก็พุ่งพรวดขึ้นมากลางอากาศอีกครั้ง

"จุดแดงจุดแรกที่โรงละครชิงหลานดับไปแล้ว..." กู้หยูดันแว่นตากรองแสงขึ้นชี้ไปที่แผนที่ "แต่จุดที่สองทางตะวันตกเฉียงเหนือ มันกำลังกะพริบเร็วขึ้นเรื่อยๆ! เวลานับถอยหลังของมันเหลือแค่ 48 ชั่วโมง!"

"48 ชั่วโมงงั้นเหรอ... แสดงว่าพอเสาต้นแรกถูกทำลาย เสาต้นอื่นก็จะเร่งปฏิกิริยาให้ตื่นเร็วขึ้นเพื่อชดเชยพลังงานสินะ" เสี่ยวเป่าในชุดเอี๊ยมหมีสีน้ำตาล กอดอกทำหน้าเครียด แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวลงกว่าเดิมเล็กน้อยจากการโอเวอร์โหลดเมื่อคืนก่อน แต่นางก็พยายามทำตัวให้กระฉับกระเฉงที่สุด "พี่รอง เช็กพิกัดจุดที่สองเดี๋ยวนี้ มันซ่อนอยู่ที่ไหน!"

กู้หยูรัวคีย์บอร์ดเชื่อมต่อพิกัดเข้ากับระบบดาวเทียม ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ซูมผ่านทะเลทรายโกบีอันเวิ้งว้าง มุ่งหน้าเข้าสู่เขตอุตสาหกรรมไฮเทคที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางที่ราบแล้ง

"พิกัดนี้มัน... 'ศูนย์ข้อมูลซิงไห่'!" กู้หยูเบิกตากว้าง "มันเป็นหนึ่งในคลังเก็บข้อมูลเซิร์ฟเวอร์คลาวด์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันตกเฉียงเหนือ! แต่แปลกมาก... ระบบดาวเทียมของผมไม่สามารถสแกนเจาะทะลุโครงสร้างอาคารได้เลย มันขึ้นฟ้องว่ามี 'คลื่นรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้า' หนาแน่นผิดปกติ"

"คลื่นรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้างั้นเหรอ? หึ..." เสี่ยวเป่าแสยะยิ้มเย็นชา "มันคือ 'กำแพงไอมาร' ที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นสนามพลังงานต่างหากล่ะ ไอ้ศิษย์พี่ทรยศนี่มันฉลาดขึ้นนะ รู้จักเอาวิชาไสยเวทไปซ่อนไว้ในดงเทคโนโลยีระดับประเทศ!"

กู้หลินขมวดคิ้ว "ซ่อนเสาหลักไว้ในดาต้าเซ็นเตอร์? แล้วมันจะเอาวิญญาณอาฆาตจากไหนมาหล่อเลี้ยงล่ะ ที่นั่นมีแต่เครื่องจักรกับเซิร์ฟเวอร์ ไม่น่าจะมีคนตายเยอะแบบโรงละครผีสิงนี่นา"

"พี่ใหญ่ประเมินโลกยุคอินเทอร์เน็ตต่ำไปแล้วครับ" กู้หยูหมุนเก้าอี้กลับมา สีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ความเกลียดชัง คำสาปแช่ง การบูลลี่ทางไซเบอร์ ข่าวปลอมที่ทำให้คนฆ่าตัวตาย... ทุกอย่างถูกส่งผ่าน 'ข้อมูลดิจิทัล' ในเซิร์ฟเวอร์เหล่านั้นทุกเสี้ยววินาที! ถ้าหมิงเทียนใช้ค่ายกลดึงเอาพลังงานด้านลบจากอินเทอร์เน็ตทั้งประเทศมาหล่อเลี้ยงล่ะก็... มันจะเป็นเสาหลักที่ทรงพลังและอันตรายยิ่งกว่าวิญญาณผีตายโหงนับหมื่นดวงซะอีก!"

เสี่ยวเป่าพยักหน้าเห็นด้วย "วิทย์กับไสยเวทหลอมรวมกัน... ดาต้าเซ็นเตอร์แห่งนั้น กลายเป็น 'ทะเลทรายข้อมูล' ที่เต็มไปด้วยพิษร้ายไปแล้ว! ถ้าเราบุกเข้าไปใช้พลังอาคมทุบทำลายสุ่มสี่สุ่มห้า เซิร์ฟเวอร์อาจจะระเบิด และข้อมูลสำคัญระดับชาติก็จะพังพินาศไปด้วย"

เด็กหญิงวัยห้าขวบหันไปมองกู้หยูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจ "งานนี้... คงต้องพึ่งกุนซืออัจฉริยะประจำบ้านเราแล้วล่ะ พี่รอง... พี่พร้อมจะเจาะระบบไฟร์วอลล์นรกนี่ไหม?"

กู้หยูยืดอกขึ้นทันที แววตาเปล่งประกายด้วยความฮึกเหิม "รอคำนี้มานานแล้ว! ต่อให้เป็นไฟร์วอลล์ของยมบาล กู้หยูคนนี้ก็จะแฮ็กมันให้กระจุย!"

ณ เขตอุตสาหกรรมไฮเทค ศูนย์ข้อมูลซิงไห่

รถจี๊ปหุ้มเกราะของตระกูลกู้แล่นฝ่าพายุทรายบางๆ เข้ามาจอดอยู่หลังเนินทราย ห่างจากประตูทางเข้าศูนย์ข้อมูลซิงไห่ประมาณห้าร้อยเมตร

อาคารรูปทรงสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตาตั้งตระหง่านอยู่กลางที่โล่ง ภายนอกดูเงียบสงบ ไม่มีทหารยามเดินลาดตระเวน ไม่มีหมาเฝ้ายาม มีเพียงกล้องวงจรปิดล้ำสมัยที่หมุนสแกน 360 องศาอยู่ทุกมุมตึก แต่ในสายตาของเสี่ยวเป่าที่เปิดเนตรสวรรค์ เธอมองเห็น 'โดมสีดำทะมึน' ครอบคลุมอาคารทั้งหลังไว้ มันคือค่ายกลระดับสูงที่ผสานเข้ากับระบบความปลอดภัยของตึก

"เราจะลอบเข้าไปยังไงดี?" กู้หลินล้วงมือหยิบไม้เบสบอลปราบมารเตรียมพร้อม "ให้พี่ทุบประตูด้านหลังไหม?"

"ใจเย็นครับพี่ใหญ่ ทุบตอนนี้สัญญาณเตือนภัยดังลั่นแน่" กู้หยูสวมแว่นตา VR แบบพกพา นิ้วรัวบนคีย์บอร์ดที่พาดอยู่บนตัก "ที่นี่ควบคุมด้วย AI อัจฉริยะ ผมต้องหลอกระบบให้มันคิดว่าเราเป็นเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงก่อน... สไปเดอร์-โดรน! โหมดแทรกซึม!"

โดรนแมงมุมตัวจิ๋วพุ่งทะยานออกจากเป้ มันไต่ไปตามกำแพงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิงสายเคเบิลขนาดเล็กเสียบเข้ากับตู้ควบคุมไฟฟ้านอกอาคาร

"อัปโหลด 'ยันต์ดิจิทัลลวงตา' ที่เสี่ยวเป่าช่วยเขียนโค้ดทับลงไป..." กู้หยูกดปุ่มเอนเทอร์ดังปั้ก!

ติ๊ด! กริ๊ก...

ประตูเหล็กนิรภัยด้านหลังอาคารปลดล็อกและแง้มเปิดออกอย่างเงียบเชียบ กล้องวงจรปิดในรัศมีสิบเมตรหยุดชะงักและฉายภาพลูปซ้ำของเมื่อสิบนาทีก่อน

"ทางสะดวก! ลุยเลย!" กู้หยูยิ้มร่า

สามพี่น้องลอบเร้นเข้าไปในตัวอาคาร ทันทีที่ก้าวพ้นประตู อุณหภูมิภายในก็ลดฮวบลงจนหนาวสั่น มันไม่ใช่แค่ความเย็นจากแอร์คอนดิชันเนอร์ แต่เป็น ‘ไอเย็นแห่งความตาย’ ที่ปะปนอยู่ในอากาศ

ภาพเบื้องหน้าคือ 'ทะเลทรายข้อมูล' ที่แท้จริง... ตู้เซิร์ฟเวอร์สีดำนับพันตู้ตั้งเรียงรายเป็นแถวยาวสุดลูกหูลูกตา ไฟสถานะสีฟ้ากะพริบวิบวับราวกับดวงดาวในอวกาศ เสียงพัดลมระบายความร้อนครางหึ่งๆ ดังก้องไปทั่วโถงกว้าง

แต่สิ่งที่ทำให้เสี่ยวเป่าและกู้หลินต้องขนลุกซู่ คือ 'สายเคเบิล' และ 'สายไฟ' นับหมื่นเส้นบนเพดานและพื้นดิน!

พวกมันไม่ได้ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ แต่มันกำลังเลื้อยพันกันราวกับฝูงงูยักษ์ ถักทอกันเป็นลวดลาย 'ยันต์มาร' สีดำคล้ำขนาดใหญ่ที่แผ่คลุมไปทั่วเพดานห้อง! กระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านสายเคเบิลเหล่านั้นไม่ใช่สีฟ้าหรือสีเหลือง แต่มันเปล่งแสงสีแดงเลือด!

"บ้าไปแล้ว... มันเปลี่ยนดาต้าเซ็นเตอร์ทั้งตึก ให้กลายเป็นค่ายกลอาคมขนาดใหญ่!" เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองด้วยความทึ่ง "พลังความเกลียดชังในเน็ต ถูกสายเคเบิลพวกนี้สูบไปรวมกันที่จุดศูนย์กลาง!"

"จุดศูนย์กลางอยู่ตรงไหนหยู?" กู้หลินถาม กระชับไม้เบสบอลแน่น

กู้หยูมองหน้าจอแท็บเล็ต "ตรงกลางห้องโถงหลักครับ ถัดไปอีกสามล็อก... แต่ระวังตัวด้วยนะ ระบบแจ้งว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนที่มาทางเรา!"

ครืดดด... แกรก...

เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นจากความมืดปลายทางเดิน จากนั้นเงาร่างที่ดูบิดเบี้ยวก็ก้าวออกมาจากหลังตู้เซิร์ฟเวอร์ มันคือ 'หุ่นยนต์รปภ. AI' รูปทรงมนุษย์ที่ควรจะทำหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่บัดนี้ ตัวถังสีขาวของมันถูกพันธนาการด้วยสายเคเบิลที่อาบไปด้วยไอมาร ดวงตา LED สีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และมี 'อักขระเวทมนตร์ดำ' วิ่งพล่านอยู่บนหน้าจอกระจกที่ใบหน้า!

"ผู้บุกรุก... ทำลาย... ชำระล้าง..." หุ่นยนต์มารส่งเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและบิดเบี้ยว ก่อนที่แขนกลของมันจะเปลี่ยนสภาพเป็นใบมีดเหล็กกล้า พุ่งเข้าชาร์จใส่พวกเขาด้วยความเร็วสูง!

"พี่ใหญ่! มันคือจักรกลที่ถูกผีสิง! อาคมธรรมดาทำอะไรมันไม่ได้หรอก มันเป็นเหล็ก!" เสี่ยวเป่าตะโกนเตือน

"งั้นก็พังมันด้วยแรงล้วนๆ นี่แหละ!"

กู้หลินคำรามก้อง เขาพุ่งทะยานเข้าหาหุ่นยนต์ผีสิงอย่างไม่เกรงกลัว พลังมังกรทองในกายเดือดพล่าน ทว่าคราวนี้... เส้นเลือดที่ปูดโปนตามท่อนแขนของเขา กลับเปล่งแสงสีแดงอมทองจางๆ ออกมา มันคือการกระตุ้นพลังจากวิชา 'ค่ายกลเสริมเลือด' ที่เขาเพิ่งเรียนรู้มาเมื่อคืน! พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในพริบตา!

เปรี้ยงงงง!!!

ไม้เบสบอลหวดเข้าที่กลางลำตัวของหุ่นยนต์ AI อย่างจัง! แรงกระแทกมหาศาลบดขยี้ตัวถังไทเทเนียมจนยุบและปลิวไปกระแทกกับตู้เซิร์ฟเวอร์ด้านหลังพังยับเยิน! ประกายไฟแตกกระจาย หุ่นยนต์มารกระตุกสองสามทีก่อนจะชัตดาวน์ไปอย่างถาวร

"โห! พี่ใหญ่พลังช้างสารมาก!" กู้หยูอ้าปากค้าง

เสี่ยวเป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากออร่าของกู้หลิน แต่นางยังไม่มีเวลาซักถาม เพราะสัญญาณเตือนภัยในดาต้าเซ็นเตอร์ดังลั่นไปทั่วบริเวณ!

"วี้หว่อ! วี้หว่อ!"

แสงไฟทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีแดง หุ่นยนต์ AI ผีสิงอีกนับสิบตัวโผล่ออกมาจากทุกทิศทาง พร้อมกับฝูงโดรนรักษาความปลอดภัยที่ถูกครอบงำด้วยไอมาร บินว่อนอยู่เหนือหัว!

"มันรู้ตัวแล้ว! เราต้องรีบไปที่ศูนย์กลางค่ายกล!" เสี่ยวเป่าสั่งการ

"ตามมา!" กู้หยูวิ่งนำหน้ามือถือแท็บเล็ต โดยมีกู้หลินคอยหวดฟาดหุ่นยนต์และโดรนที่พุ่งเข้ามาขวางทาง ราวกับรถถังหุ้มเกราะที่ทะลวงฝ่าดงศัตรู

เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงใจกลางของศูนย์ข้อมูล ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ทั้งสามต้องหยุดชะงัก

ณ ใจกลางห้อง มี 'เสาหลัก' ต้นที่สองตั้งตระหง่านอยู่! แต่มันไม่ได้ทำจากกระดูกหรือหินศิลาเหมือนที่โรงละคร... มันคือ 'ตู้เซิร์ฟเวอร์ขนาดยักษ์' สีดำทะมึน ที่ถูกล้อมรอบด้วยสายไฟเบอร์ออปติกนับแสนเส้นที่ส่องแสงสีเลือด เสานี้กำลังสูบฉีดข้อมูลและคำสาปแช่งจากโลกไซเบอร์เข้าสู่แกนกลางอย่างบ้าคลั่ง!

และที่หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์เหนือเสาต้นนั้น... ปรากฏใบหน้าที่สร้างจากพิกเซลสีแดงของ 'หมิงเทียน' กำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ย!

"ฮ่าๆๆ... มาได้แค่นี้แหละพวกหนูโสโครก... ค่ายกลดิจิทัลของข้าไม่มีวันถูกทำลายด้วยกำลังกายหรอก! ยิ่งพวกแกทำลายเครื่องจักร พลังหยินก็ยิ่งระเบิดออก!" เสียงของหมิงเทียนดังก้องผ่านลำโพงของศูนย์ข้อมูล

"อย่าไปฟังมันพี่รอง! มันแค่ตั้งโปรแกรมเสียงไว้ขู่!" เสี่ยวเป่าตวาด "ใช้แฟลชไดรฟ์น้ำมนต์ของพี่เสียบเข้าพอร์ตหลักของเสานั่นเลย!"

"ปัญหาคือ... พอร์ตมันถูกบล็อกด้วย 'ไฟร์วอลล์วิญญาณ'!" กู้หยูชี้ไปที่ม่านพลังงานสีดำที่ครอบคลุมตู้เซิร์ฟเวอร์ยักษ์ไว้ "ต้องใช้เวลาแฮ็กเจาะเกราะนี้อย่างน้อยห้านาที!"

"ห้านาที!? พวกหุ่นยนต์ผีสิงเป็นร้อยตัวกำลังแห่มาทางนี้แล้วนะ!" กู้หลินกระชับไม้เบสบอลแน่น แววตาดุดัน "ไม่ต้องห่วงหยู... แฮ็กให้เต็มที่! พี่จะเป็นโล่กำบังให้เอง!"

กู้หยูพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น เขาวิ่งเข้าไปประชิดม่านพลังงาน เปิดกระเป๋าเป้ หยิบอุปกรณ์ที่เขาภูมิใจที่สุดออกมา... มันคือ 'เทอร์มินัลแฮ็กเกอร์รุ่นต้นแบบ' ที่เขาใช้เวลาสร้างมาเป็นปี! เด็กชายดึงยันต์กระดาษของเสี่ยวเป่ามาพันรอบสาย USB แล้วเสียบเข้ากับช่องเชื่อมต่อฉุกเฉินบนพื้น

"เริ่มการเจาะระบบค่ายกลดิจิทัล... โปรโตคอล: ล้างบางนรก!" กู้หยูรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับแว่นตาของเขา

ในขณะเดียวกัน กู้หลินก็ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เป็นดั่งปราการด่านสุดท้าย เขาหวดฟาดหุ่นยนต์และโดรนที่ดาหน้าเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต พลังเสริมเลือดทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น ทว่าเลือดกำเดาก็เริ่มไหลซึมออกมาจากจมูกของเด็กหนุ่ม เป็นสัญญาณเตือนถึงราคาที่เขาต้องจ่าย

เสี่ยวเป่าที่ทำได้เพียงคอยระวังหลัง ยืนมองพี่ชายทั้งสองที่กำลังต่อสู้สุดชีวิตเพื่อครอบครัว... หยดน้ำตาเอ่อคลอในดวงตาสีทองอำพัน เธอกัดฟันแน่น 'พี่ใหญ่... พี่รอง... เสี่ยวเป่าจะไม่ยอมให้พวกพี่ต้องตายฟรีเด็ดขาด...'

"อีก 30 เปอร์เซ็นต์! ทนอีกนิดพี่ใหญ่!" กู้หยูตะโกน

หน้าจอแท็บเล็ตของกู้หยูเริ่มโหลดข้อมูลที่เจาะผ่านไฟร์วอลล์ได้ รหัสผ่านและอักขระเวทมนตร์ถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวอักษร

ติ๊ด... ติ๊ด... ปิ๊บ!

"เจาะเกราะชั้นแรกสำเร็จ! กำลังดาวน์โหลดข้อมูลแกนกลางของเสาหลัก!"

ทันใดนั้นเอง หน้าจอของกู้หยูก็กระตุกวาบ! ไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดของสำนักเงาโลหิตที่ถูกซ่อนไว้ในเซิร์ฟเวอร์นี้ ถูกดาวน์โหลดลงเครื่องของเขา

ตัวหนังสือสีแดงเลือดปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ ทำเอากู้หยูถึงกับเบิกตากว้างด้วยความช็อก!

[เข้าถึงฐานข้อมูลสำเร็จ: โครงการ 'คืนชีพเทพทรยศ']

[สถานะปัจจุบัน: รวบรวมชิ้นส่วนร่างอวตารเสร็จสิ้น 50%... เป้าหมายต่อไป... กู้เป่า]

กู้หยูหันขวับไปมองเสี่ยวเป่าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เสี่ยวเป่า! เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่โลกมนุษย์... แต่มันต้องการตัวเธอ!"