เมื่อเรื่องวุ่นวายในสมาคมรุ่งอรุณจบลงหวังเฉินก็รีบนั่งแท็กซี่กลับบ้าน พร้อมกับเงินก้อนโตถึงห้าล้านเหรียญทอง
“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว”
เขาเปิดประตูบ้านและตะโกนเรียกตามความเคยชิน
ตอนนี้ยังเช้าอยู่มากหวังเฉินจึงไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการตอบรับจากพ่อแม่
ทว่า...
“เฉินเฉิน ลูกกลับมาแล้วเหรอ?”
ทันทีที่ก้าวเข้าประตูหวังเฉินก็เห็นพ่อแม่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ครับ!”
“ผมทำภารกิจเสร็จแล้วครับ แล้วทำไมวันนี้พ่อกับแม่ไม่ไปทำงานล่ะครับ?”
หวังเฉินเปลี่ยนรองเท้าเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น และถามด้วยความสงสัย
“พวกเราลางานน่ะสิ ลูกรัก อีกสามวันก็จะสอบใหญ่แล้วนะช่วงนี้พวกเราอยากอยู่กับลูกน่ะ”
คุณแม่หวังรีบคว้าตัวปิงชิงน้อยไปอุ้มพลางหยอกล้อและพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่ต้องหรอกครับ การสอบใหญ่ก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆไม่ถึงกับต้องให้พ่อกับแม่มาจริงจังขนาดนี้หรอก”
หวังเฉินเหลือบมองแม่ด้วยความสงสัยรู้สึกว่าสถานการณ์บางอย่างไม่ปกติ
“ไม่ได้นะ! นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับอนาคตของลูกเชียวนะ!”
คุณพ่อหวังตบโต๊ะเสียงดังฉาดใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ผมรู้แล้วครับ คะแนนสอบใหญ่ไม่มีทางแย่หรอกครับ เย็นนี้กินอะไรดีครับ?เดี๋ยวผมทำเอง”
“สองวันนี้ลูกต้องพักผ่อนให้เต็มที่ เตรียมตัวสอบใหญ่ให้พร้อมนั่งพักบนโซฟาเถอะ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง”
หวังเฉินถูกกดให้นั่งลงบนโซฟาอย่างงงๆมองพ่อวิ่งเข้าไปในครัวอย่างขะมักเขม้น
นี่มันไม่ถูกต้อง!
“แม่ครับ พ่อกับแม่ทำอะไรกันเนี่ย?”
“พ่อเข้าครัวเอง? นี่ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วเหรอครับ?”
หวังเฉินรู้จักพ่อเป็นอย่างดีพ่อมักจะหลีกเลี่ยงการทำอาหารมาโดยตลอด หลังจากที่ทำมะเขือยาวผัดเกลือครั้งหนึ่งครัวก็กลายเป็นพื้นที่หวงห้ามไปเลย
แต่ตอนนี้...
คุณแม่หวังลูบหัวปิงชิงน้อยพลางยิ้ม“อย่าพูดจาเหลวไหลเลยน่า พ่อของลูกเพิ่งหัดทำอาหารจานใหม่อยากให้ลูกได้ลิ้มลองฝีมือน่ะ”
“จริงสิ”
ขณะพูดคุณแม่หวังก็ถามอย่างไม่ใส่ใจ
“เฉินเฉิน ได้ยินมาว่าลูกเปลี่ยนอาชีพเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ใช่ไหม?”
“...”
หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าอ่อนใจ
เยี่ยมไปเลย!
สุดท้ายพวกเขาก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง?
“ครับ แต่พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรได้แล้วครับ”
หวังเฉินเห็นพ่อแอบเงี่ยหูฟังอยู่ในครัวจึงอธิบายอย่างช่วยไม่ได้
ขณะเดียวกันเขาก็บ่นในใจว่าใครกันนะที่เอาไปพูดต่อๆ กัน
“ไม่ต้องแก้ตัวหรอก พวกเรารู้หมดแล้วได้ยินลูกของป้าหลิวบอกว่าลูกต้องทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรยักษ์เท่านั้นซึ่งบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินทั้งดวงนี้ก็แทบไม่มีเลย แล้วลูกจะไปหาจากที่ไหนล่ะ?”
“อย่าบอกนะว่าปิงชิงน้อยคือสัตว์อสูร ดูมันสิ น่ารักน่าชังขนาดนี้จะมีแรงต่อสู้ได้อย่างไร”
คุณแม่หวังเบ้ปากอย่างไม่เชื่อถือราวกับจะพูดว่า 'อย่าคิดว่าจะมาหลอกกันได้นะ'
ขณะพูดเธอก็อุ้มปิงชิงน้อยและลูบคลำอีกหลายครั้ง
เจ้าตัวเล็กเย็นเจี๊ยบขนาดนี้หน้าร้อนนี้ก็ไม่ต้องเปิดเครื่องปรับอากาศแล้ว
“นั่นน่ะสิ สัตว์อสูรของเหล่าผู้ฝึกอสูรยักษ์มีตัวไหนกันที่ดูไม่สง่าผ่าเผยบ้างเล่า?”
คุณพ่อหวังที่กำลังวุ่นอยู่ในครัวก็เห็นด้วย“ลูกชาย อย่าพามันไปเข้าร่วมในการสอบครั้งใหญ่เลยนะเกิดบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?”
“แต่มันเป็นมังกรนะครับ!”
เห็นพ่อแม่ทำท่าทางแบบนั้นหวังเฉินก็รู้สึกเหนื่อยใจ จึงเปิดเผยความจริงออกไปตรงๆ
“อย่าล่อเล่นน่า!”
คุณแม่หวังกลอกตาใส่ลูกชาย“เจ้าตัวเล็กอ้วนท้วนน่ารักขนาดนี้ จะเป็นมังกรได้ยังไง?”
พูดจบเธอก็เอานิ้วจิ้มพุงเล็กๆ ของปิงชิง ทำให้เจ้าตัวเล็กดิ้นรนอย่างไม่พอใจและกัดนิ้วแต่คุณแม่หวังไม่กลัวเลย กลับจิ้มฟันเล็กๆ ของปิงชิงอีก
แม่ครับแม่ช่างใจกล้าจริงๆ ถึงกับยื่นนิ้วเข้าไปในปากมังกรลูกขอยกย่องท่านแม่เป็นยอดคนเลย!
หวังเฉินพิงโซฟามองแม่ของตนที่กำลังทำท่าทางเหมือนรู้ทุกอย่าง เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที
ลำบากชะมัดเลย!
“พูดไม่ออกเลยสิท่า?”
คุณแม่หวังเห็นลูกชายเป็นแบบนั้นก็ลูบหัวปิงชิงแล้ววางมันไว้บนตัก
“แม่รู้ว่าลูกเป็นเด็กที่ทะนงตัวมาตั้งแต่เด็กเกิดเรื่องแบบนี้ก็ไม่อยากให้พวกเราเป็นห่วง”
“แต่ลูกก็ไม่จำเป็นต้องโกหกพวกเรานะ ถึงจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ก็ยังดีกว่าพวกพ่อกับแม่ที่เป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้เปลี่ยนอาชีพอีก”
“อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป ทำผลงานให้ดีในการสอบครั้งใหญ่ก็พอ”
“นี่...”
พูดพลางคุณแม่หวังก็หยิบกล่องที่อยู่ด้านหลังมาดันไปตรงหน้าหวังเฉิน
“ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่เตรียมไว้ให้ลูก”
“อะไรครับ?”
หวังเฉินหยิบกล่องออกมาเปิดด้วยความสงสัยเมื่อเห็นของข้างใน ดวงตาของเขาก็เปียกชื้นเล็กน้อย
แหวนสีทองแดงเปล่งประกายวางอยู่ตรงกลางกล่องอย่างสงบนิ่ง
แสงที่เปล่งออกมาและการเคลื่อนไหวของพลังเวทบ่งบอกว่านี่คืออุปกรณ์ระดับทองแดง
“แม่ครับ นี่...”
หวังเฉินมองแม่ด้วยความตื้นตันเสียงของเขาติดขัดเล็กน้อย
อุปกรณ์สี่ชิ้นสำหรับผู้เริ่มต้นที่ซื้อเมื่อไม่นานมานี้เงินเก็บของครอบครัวแทบจะหมดไปแล้วเขาไม่กล้าคิดเลยว่าพ่อแม่ต้องแลกมาด้วยอะไรถึงได้อุปกรณ์ระดับทองแดงที่มีมูลค่าหลายแสนเหรียญทองมาให้ได้!
“โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อีก”
คุณแม่หวังเหลือบมองลูกชายพลางทำท่าทางรังเกียจจากนั้นเธอก็หัวเราะเยาะตัวเอง
“ลูกว่าพ่อกับแม่โง่ไหมล่ะเมื่อก่อนพ่อกับแม่ไม่รู้เลยว่าบ้านเรายังจำนองได้เงินเยอะขนาดนี้”
หวังเฉินได้ยินดังนั้นรู้สึกว่ากล่องเบาๆ ในมือในเวลานี้กลับหนักอึ้งราวกับภูเขาไท่ซานกดทับจนหายใจลำบาก
“แม่ครับ...”
“ผมบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว ทำไมแม่ถึงเอาบ้านไปจำนองล่ะครับ?”
“การ์ดใบนี้มีเงินที่ผมหามาได้จากการทำภารกิจในเทือกเขาสรรพสัตว์พ่อกับแม่รีบไปไถ่ถอนบ้านคืนมานะครับ”
“เจ้าลูกชายตัวดี กล้าดียังไงมาสอนแม่ทำงาน?”
คุณแม่หวังเหลือบมองลูกชายพลางยิ้มร่าเริงและรับการ์ดมา “มีเงินเท่าไร? เก็บไว้ใช้แต่งงานในอนาคตนะ!”
“ห้าล้านเหรียญทอง!”
หวังเฉินปิดกล่องและพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“อะไรนะ?” คุณแม่หวังตกใจคุณพ่อหวังที่อยู่ในครัวถึงกับอุทานออกมา “เจ้าลูกชายตัวแสบนี่แกไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้? เรื่องผิดกฎหมายเราทำไม่ได้นะ!”
“เปล่าครับ ผมหามาได้จากการทำภารกิจ” หวังเฉินเกาหัวเขารู้แต่แรกแล้วว่าจะเป็นแบบนี้
“ภารกิจอะไรกันที่หาเงินได้เยอะขนาดนี้?”
คุณพ่อหวังก็ไม่ทำอาหารแล้วนั่งลงบนโซฟาข้างๆ คุณแม่หวัง จ้องมองหวังเฉินด้วยสีหน้าเหมือนกำลังสอบสวนอาชญากร
“ก็... ภารกิจธรรมดาครับ เข้าไปในเทือกเขาสรรพสัตว์ จัดการอสูรป่าเก็บเกี่ยววัสดุเวทมนตร์”
หวังเฉินลูบจมูกอธิบายการเดินทางในเทือกเขาสรรพสัตว์ของเขาอย่างกระชับที่สุดเท่าที่จะทำได้เขาไม่อยากให้ประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นของเขาทำให้พ่อแม่ตกใจ
“อย่ามาล้อเล่นกันนะ! ถึงแม้พ่อจะไม่ใช่ผู้เปลี่ยนอาชีพแต่ก็ไม่ใช่ไม่รู้เรื่องพวกนี้นะ!”
คุณพ่อหวังตบโต๊ะเสียงดังฉาดจ้องมองลูกชายด้วยสายตาที่ดุร้าย
“ไม่ถึงเดือน หาเงินได้ห้าล้านเหรียญทองลูกคิดว่าตัวเองเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนอาชีพขั้นสามงั้นเหรอ? บอกความจริงมา!”
“กี๊ซๆ!”
ปิงชิงน้อยที่นั่งอยู่บนโซฟาตกใจกับเสียงดังแต่เมื่อเห็นสีหน้าช่วยไม่ได้ของเจ้านาย ใบหน้าน่ารักของเธอก็เผยรอยยิ้มสะใจ
หวังเฉินรู้สึกถึงอารมณ์ของเจ้าตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่มัน พลางครุ่นคิดว่าจะรับมืออย่างไรดี
แต่ในเวลานั้นคุณแม่ก็ช่วยเขาไว้
“จริงสิ คราวนี้ลูกออกไปกับเพื่อนร่วมชั้นด้วยไม่ใช่เหรอ?”
คุณแม่หวังดึงคุณพ่อหวังไปข้างๆพูดกระซิบพลางเหลือบมองหวังเฉินด้วยสายตาแปลกๆ
“อืม?”
“เด็กตระกูลซือถูคนนั้นเหรอ?”
“ไม่ได้นะ เฉินเฉินจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?”
คุณพ่อหวังเพิ่มเสียงสูงขึ้นใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง มองไปที่หวังเฉิน
หวังเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาทำท่าราวกับตนบริสุทธิ์ใจยิ่งนัก
พวกคุณคิดไปเองมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?
“แม่ครับ พรุ่งนี้แม่เอาแหวนวงนี้ไปคืนนะครับ”
พูดพลางเขาก็ปิดกล่องและลุกขึ้นเดินเข้าห้องไป
“นี่?”
“เฉินเฉิน อุปกรณ์ทองแดงจะช่วยเพิ่มคะแนนในการสอบครั้งใหญ่ให้ลูกนะ...”
คุณแม่หวังเห็นเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น
ได้ยินดังนั้น
หวังเฉินที่เดินกลับเข้าห้องก็ยื่นหน้าออกมามองพ่อแม่
“พ่อครับ แม่ครับ ลูกชายคนนี้...”
“ถึงสวมชุดเกราะระดับเหล็กดำทั้งตัว ก็ยังพิชิตการสอบใหญ่ได้อยู่ดี!”
787K
