The Lord Of The Battlefield (จบบริบูรณ์)

        บทที่47 อาหาร2

        อายาเนะรับชามมากลิ่นหอมของอาหารทำให้เธอท้องร้องเล็กน้อยการจัดวางและกลิ่นหอมทำให้เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอค่อยๆตักขึ้นมา ริมฝีปากเอิบอิ่มอมชมพูเปิดออกเผยฟันขาวราวกับไข่มุกที่เรียงกันงดงามลิ้นเล็กๆน่ารักยื่นออกมาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะสอดช้อนเข้าไป

        “อ่ะอ้า!อืมมม”อายาเนะครางออกมาเมื่อรับรสชาตอันสุดยอดของอาหาร

        “อร่อยยยยยยยยยย”เธอเก็บอาการไม่อยู่อุทานออกมาคำโต

        ทันใดนั้นอยู่ๆเธอก็ทำท่าเหมือนไก่ร้องกุ๊กๆและมีใบกะเพรางงอกออกมาที่ศีรษะท่าทางของเธอแม้ว่าจะทำท่าทางที่น่าขบขันแต่อย่างไรก็ตามสาวงามอย่างเธอจะทำอะไรก็ไม่ระคายเคืองสายตามันกลับเพิ่มด้านที่น่ารักของเธอเพิ่มขึ้นเสียอย่างนั้น

        “คะคุณหนูเป็นอะไรไปครับ? นี่แกใส่อะไรให้กับคุณหนูกินบอกมานะ”พ่อบ้านสุซาคุเห็นอายาเนะเป็นแบบนี้ก็ตกใจและตะคอกใส่เทวาที่กำลังยิ้มกริ่มกับท่าทางอันน่ารักของอายาเนะ

        “ใจเย็นน่ามันแค่อร่อยเกินไปก็เท่านั้น ถ้าไม่เชื่อก็ลองซะ”เทวายื่นอีกจานให้กับพ่อบ้าน

        พ่อบ้านสุซาคุกล้าๆกลัวๆแต่ความสงสัยก็เต็มหัวใจมันมีด้วยเหรอที่อาหารที่อร่อยเกินจะทำให้เกิดท่าทางแบบนั้นขึ้นมา เขาที่ใช้ชีวิตมายาวนานหลายสิบปียังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนั้นมาก่อนดังนั้นเมื่อความสงสัยปะทุขึ้นมามันทำให้เขาไม่อาจใจที่จะลิ้มรสได้เลย

        งับ!

        ทันทีที่อาหารเข้าปากเขาก็ตาโตแล้วก็กลายเป็นไก่ไปอีกหนึ่งคน

        เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนเราสามารถทำอาหารให้อร่อยได้มากขนาดนี้แม้แต่เชฟมีชื่อในภัตตาคารชื่อดังก็ยังไม่อาจเทียบเท่าฝีมือทำอาหารแบบเทวาได้เลยแม้แต่น้อยมันเลยระดับของเชฟชื่อดังไปมากแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าฝีมือทำอาหารของเด็กหนุ่มธรรมดาๆคนหนึ่งจะร้ายกาจถึงขนาดนี้

        เวลานั้นอายาเนะก็ฟื้นตัวจากรสชาติอาหารอันสุดยอดก็ต้องอายเพราะรีแอคชั่นของเธอ

        “เธอทำอาหารได้อันตรายเกินไปแล้วนะ”อายาเนะกล่าวกับเทวาอายๆ

        “ฮิๆรุ่นพี่ก็นร่ารักดีครับ”เทวาชมตรงๆ

        “หืม?ปากหวานนะเรา”อายาเนะยิ้มบาง

        “ว่าแต่รุ่นพี่มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

        “ฉันมาเล่นกับเด็กๆน่ะทุกวันอาทิตย์ฉันจะมาที่นี่”อายาเนะกล่าวกับเทวาเป็นกันเองมากขึ้นแบบไม่รู้ตัว

        “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับผมกำลังต้องการลูกมือ ไม่ทราบว่ารุ่นพี่พอจะช่วยผมได้มั้ยครับผมกำลังทำอาหารให้เด็กๆเหล่านี้อยู่พอดี”เทวาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

        อายาเนะนิ่งคิดไปเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า

        “ก็ได้จ้ะ”

        “เยี่ยม!ถ้าอย่างนั้นก็ใส่ผ้ากันเปื้อนนี่เลยครับ”เทวายื่นผ้ากันเปื้นให้กับอายาเนะ

        ผ้ากันเปื้อนที่เทวายื่นให้กับอายาเนะนั้นเป็นผ้ากันเปื้อนที่เข้าคู่กับผ้ากันเปื้อนของเทวาถ้าหากเธอใส่ผ้ากันเปื้อนนี้มันก็เหมือนกับเป็นคู่หนุ่มสาวที่เหมือนกับ...คนรัก

        อายาเนะที่คิดถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ให้หน้าแดงเล็กน้อยแต่ก็หยิบผ้ากันเปื้อนมา

        เธอเดินมาช่อยเทวาที่ด้านหลังเทวาจึงได้กลิ่นหอมจากร่างของอายาเนะแบบระยะประชิดด้วยจมูกที่ดีของเขานั้นทำให้เขาได้กลิ่นเธอจากระยะไกลอยู่แล้วแต่เมื่อมันใกล้กันขนาดนี้มันก็ทำให้จิตใจของเทวาไหวสั่นพอสมควรกลิ่นของอายาเนะนั้นให้ความรู้สึกหอมหวานแต่สงบนิ่งเหมือนกับบุคลิกของเธอ

        เทวารู้สึกว่าเขาชักจะหลงใหลกลิ่นหอมของอายาเนะเข้าให้แล้ว

        เทวากระซิบเบาๆที่ข้างหูของอายาเนะ

        “กลิ่นของรุ่นพี่ทำให้ผมหวั่นไหวมากนะครับ”

        เทวากล่าวจบก็สูดลมหายใจเข้าไปฟอดใหญ่

        คำพูดของเทวาทำให้ริ้วแดงปรากฏที่ใบหน้าของอายาเนะปกติเธอจะมีความสงบนิ่งสูงแม้ว่าจะได้รับคำชมเชยจากผู้ชายคนไหนก็ตามเธอสามารถวางตัวได้อย่างเหมาะสมและเยือกเย็น แต่วันนี้มันกลับตาลปัดไปหมดเพราะเทวาเธอค้นพบว่าตนเองไม่สามารถสงบนิ่งได้มากนักเมื่อเจอคำพูดของเทวาในทำนองชู้สาวแบบนี้

        เทวายิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางของอายาเนะ

        “เอาล่ะมาเริ่มกันเลยเถอะครับรุ่นพี่เด็กๆกำลังรออยู่!”เทวารู้ว่าควรจะหยุดตอนไหนไม่ได้รุกมากจนเกินไปก็กลับมาสวมบทเชฟมือโปรทันที

        “อื้ม”อายาเนะรับคำ

        หลังจากนั้นเทวาและอายาเนะก็ทำอาหารเพื่อให้เด็กๆทานอย่างรวดเร็ว

        เนื่องจากมีผู้ช่วยและอายาเนะพอทำอาหารเป็นบ้างจึงสามารถทำอาหารได้รวดเร็วขึ้นและงานที่อายาเนะทำก็เป็นสิ่งเล็กน้อยอย่างหยิบโน่นี่และหั่นของเป็นบางครั้งเท่านั้น

        เทวาทำอาหารด้วยใจและยิ้มแย้มทุกครั้งที่มอบอาหารให้กับเด็กๆที่ยืนเรียงแถวกันอยู่นี่ไม่ใช่เพราะว่าเขาสร้างภาพให้ดูดีแต่มันเป็นความจริงใจที่แท้จริงที่น้อยครั้งจะเผยออกมาโดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าอายาเนะจ้องมองภาพนี้อยู่ด้านข้างและประทับใจในตัวเทวาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

        สำหรับอายาเนะที่มีเนตรสีขาวเธอสามารถตรวจสอบได้ว่าใครจริงใจหรือหลอกลวงดังนั้นการกระทำด้วยใจของเทวาจึงทำให้เธอมองเกี่ยวกับเทวาในแง่มุมที่ดีขึ้น

        รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อมองเทวา

        ผ่านไปไม่นานเทวาก็ทำอาหารให้กับเด็กๆในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจนหมด

        เวลานั้นคนมุงก็เริ่มกันเบียดเสียดเพื่อจะซื้ออาหารเพราะคำพูดของเทวาก่อนหน้าที่นี่บอกว่าจะเริ่มขายอาหารสำหรับพวกเขาเมื่อทำอาหารให้กับเด็กๆเสร็จดังนั้นมันจึงได้เริ่มวุ่นวายมากขนาดนี้คนร่วมๆร้อยคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็อยู่ในความวุ่นวาย

        เมื่อมองเห็นความวุ่นวายเทวาก็กล่าวกับอายาเนะว่า

        “รุ่นพี่ครับช่วยจัดการให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”

        “ได้จ้ะ”อายาเนะรับคำก่อนจะหันไปกล่าวกับเหล่าคนมุงอย่างสุภาพและไพเราะว่า

        “ทุกท่านกรุณาเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบด้วยค่ะ”

        สิ้นเสียงของเธอทุกก็หยุดนิ่งแล้วเดินไปเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเทวาฉีกยิ้มและยกย่องพลังของของอายาเนะทักษะเสียงบงการสวรรค์ของอายาเนะนั้นได้ผลดีมากกับสถานการณ์แบบนี้ มันสามารถบงการจิตใจของผู้คนได้ด้วยเสียง

        จากนั้นเทวาก็เริ่มทำอาหารทันทีครั้งนี้เขาไม่ได้ทำแบบประณีตมากนักโดยการทำครั้งเดียวหลายๆจานเพื่อไม่ให้ทุกคนรอนานการผัดหนึ่งได้ทั้งหมดสิบจานโดยกระทะใบใหญ่เทวาสามารถควบคุมไฟและทักษะการผัดของเขาก็เป็นระดับสูงมันจึงไม่ได้ทำให้อาหารรสชาติแย่ลงเลย

        แม้ว่าจะไม่ได้เทียบเท่ากับที่ทำให้กับเด็กๆทานแต่มันก็ยังคงอร่อย

        สิบจากแรกแจกจ่ายไปอย่างรวกเร็วให้กับสิบคนแรกสุด

        หลังจากนั้นก็รู้ๆกันอยู่

        “อร่อยมากมันอร่อยสุดๆ ฉันไม่เคยทานอาหารที่สุดยอดแบบนี้มาก่อนเลย”

        “ฉันไม่เสียดายที่เกิดมาแล้ว”

        “กุ๊กๆกะป๊อกๆ”

        ทุกคนอุทานออกมาเสียงดังและกลายเป็นไก่กันถ้วนหน้า

        ทุกคนที่มองก็ยิ่งคาดหวังกับอาหารของเทวามากขึ้นเมื่อเห็นรีแอคชั่นของคนที่ทานไปก่อนกลิ่นหอมของกะเพราไกกระจายออกไปจึงดึงดูดผู้คนมากขึ้นและโดยธรรมชาติมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้สงสัยดังนั้นเมื่อได้กลิ่นหอมและเห็นการต่อแถวยาวก็เกิดความสนใจ

        ผู้คนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในตรอกที่ค่อนข้างเงียบแห่งนี้

        คนที่ได้ทานไปก่อนหน้าก็เริ่มจะติดต่อหาคนรู้จักไม่ว่าจะครอบครัวหรือญาติสนิทมิตรสหายพวกเขายังถึงขั้นกลับไปต่อแถวใหม่เพื่อจะได้ซื้ออีกรอบ

        พริบตาเดียวก็มีผู้คนเป็นพันคนต่อแถวอยู่ที่นี่

        และมันจึงกลายเป็นปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดอย่างไม่น่าเชื่อ

        เทวาทำอาหารไม่เหน็ดไม่เหนื่อยมือยังคงผัดด้วยกระทะใบใหญ่ เขาราวกับศิลปินทำอาหารที่ยิ่งใหญ่ออร่าของความสุดยอดของเทวาแผ่กระจายออกมาผู้คนที่มองดูอยู่ได้แต่ชื่นชมกับภาพลักษณ์นี้ของเทวากันเป็นอย่างมาก

        โดยเฉพาะอายาเนะที่จ้องมองเขาจากด้านหลังเมื่อเห็นภาพลักษณ์นี้ของเทวามันทำให้เธอหวั่นไหวเป็นอย่างมาก

        มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชื่นชอบผู้ชายที่ยอดเยี่ยม

        แม้ว่าอายาเนะจะมาจากตระกูลที่สูงส่งและชายหนุ่มฐานะดีมาติดพันจำนวนมากแต่ทุกคนทั้งหมดนั้นก็ไม่อาจเปรียบได้กับเทวาในตอนนี้ได้เลยอายาเนะยิ่งมองก็ยิ่งถูกความยอดเยี่ยมของเทวาดึงดูดเข้าไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้ตัว

        ผ่านไปอีกสองชั่วโมงที่ตรอกอันเงียบสงบก็มีผู้คนจำนวนมากเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดของคนส่วนใหญ่ดังนั้นผู้คนจึงมาออกันมากเป็นพิเศษภาพอันแปลกประหลาดก็คือมีคนจำนวนหนึ่งนั้นกลายเป็นไก่มองดูตลกขบขันในขณะที่อีกส่วนหนึ่งนั้นยืนรออาหารด้วยสภาพน้ำลายไหลย้อย

        นี่สามารถบอกได้ถึงความน่ากลัวของทักษะทำอาหารระดับSได้เป็นอย่างดี

        บ้านหลังหนึ่ง

        ครอบครัวหนึ่งกำลังดูทีวีกันอย่างสนุกสนานเพราะเป็นวันครอบครัวทันใดนั้นภาพก็กลายเป็นนักข่าวคนหนึ่ง

        “สวัสดีครับท่านผู้ชมทุกท่านวันนี้มีข่าวด่วนเข้ามานะครับที่เห็นอยู่ด้านหลังของผมนี้เป็นกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่มีบางส่วนที่ทำท่าทางของไก่อย่างน่าประหลาดท่านผู้ชมอาจจะสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผู้คนเหล่านี้แต่ผมก็ไปสืบหาความจริงมาแล้วปรากฏว่ามันเป็นเพราะอาหารจานหนึ่งครับ!”

        “ใช่แล้วครับทุกคนที่ทำท่าทางเป็นไก่ก็เพราะว่าทานอาหารของเชฟคนหนึ่งที่อยู่ตรงนั้นครับ”กล้องซูมเข้าไปหาเทวาที่กำลังทำอาหารอย่างขมักเขม่นและมีอายาเนะเป็นลูกมือ

        “จากการสอบถามคนที่หากจากอาการกลายเป็นไก่พบว่าเพราะอาหารมันอร่อยมากเกินไปพวกเขาจึงไม่อาจควบคุมตัวเองได้จึงได้แสดงท่าทางแบบนั้นครับฟังดูเหมือนไม่น่าเชื่อเลยนะครับเพราะว่าอาหารมันสามารถทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอด้วยความสงสัยนี้ผมเลยได้สั่งทีมงานไปเข้าแถวรอซื้อแล้วครับคาดว่าอีกสักครู่คงจะได้ทานเพื่อพิสูตรความจริง”นักข่างคนนั้นรายงาน

        ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปตกอยู่ที่คนผู้หนึ่ง

        “โอ้คนๆนั้นไม่ใช่ว่าเป็นคุณโทริโกะนักล่าอาหารหรอกเหรอสวัสดีครับคุณโทริโกะไม่ทราบว่าในมือนั่นคืออาหารที่กำลังเป็นประเด็นร้อนแรงในตอนนี้หรือครับ?”นักข่าวพุ่งเข้าไปหาโทริโกะทันที

        โทริโกะเป็นบุรุษผมสีฟ้าร่างกายกำยำเขาเป็นนักล่าอาหารตามร้านอาหารต่างๆทั่วทั้งเขตของมนุษย์ไม่ว่าจะเป็นเขตไหนเขาก็ไปมาหมดแล้ววันนี้บังเอิญว่าเขาได้รับข่าวว่ามีสุดยอดอาหารจึงได้รีบมามันอาจดูเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาอยู่ที่เมืองB5เขต12พอดีจึงมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว

        ชื่อเสียงของโทริโกะในโลกนี้นั้นโด่งดังเป็นอย่างมากเพราะลิ้นของเขามีความยอดเยี่ยมอย่างมาก

        โทริโกะหันมามองนักข่าวในมือของเขาถือชามผัดกะเพราและกำลังสูดกลิ่มหอมของมันอย่างเคลิบเคลิ้ม

        “อะโอ้ใช่ครับ นี่คือกะเพราไก่ไข่ดาวที่ผมเพิ่งได้รับมาผมคาดหวังอย่างมากกับอาหารจานนี้ เพราะแค่กลิ่นของมันก็ทำเอาผมน้ำลายไหลย้อยแล้วดังนั้นผมจะทานมันในตอนนี้”บุรุษผมฟ้าตักขึ้นมาแล้วกินเข้าไปต่อหน้ากล้อง

        เปรี้ยงงงงงงงงงงงง

        เขาเบิกตาโพลงก่อนจะคำรามออกมาว่า

        “อร่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

        ง่ำๆๆๆๆๆ

        เขาโกยอาหารเข้าไปในปากรวดเดียวหมดจมปากของเขาพองออกมา

        ทันใดนั้นเขาก็กลายเป็นไก่ไปอีกคน

        การแสดงออกของโทริโกะผู้มีชื่อเสียงทำให้คนที่ดูอยู่ทางบ้านอ้าปากค้างนักข่าวคนนั้นเองก็ด้วย

        และในเวลาไม่น่าเขาก็ได้รับชามข้าวมาและแล้วเขาก็กลายเป็นไก่ไปอีกคน

        กระแสอาหารของเทวาร้อนระอุ!

.....................................................