ผมจ้องมองใบหน้าซูบเซียวแต่ยังคงความสวยพริ้งของแม่นางหลิวที่กำลังทำหน้าลำบากใจ ดวงตาของเธอไหวระริกเมื่อมองดูข้าวสารและโจ๊กกองโตบนรถเข็น
"น้องเรฟ... ของพวกนี้มันมีค่าเกินไป ข้ากับแม่สามีจะรับไว้เฉยๆ ได้ยังไงกัน เ้าเองก็ตัวคนเดียว ต้องกินต้องใช้เหมือนกันนะจ๊ะ" เธอพูดเสียงอ่อย พลางก้มหน้าลงต่ำจนเห็นร่องอกที่กระเพื่อมเบาๆ ตามแรงหายใจ
ผมปั้นหน้าเศร้าทันที แววตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความ "เห็นใจ" (ที่เฟคสุดๆ) "แม่นางหลิว... ท่านพูดอะไรอย่างนั้น ข้าเห็นท่านลำบาก หัวใจข้ามันก็เ็ปไปด้วย ท่านมีแม่สามีที่ตาบอดต้องดูแล ส่วนข้าน่ะตัวคนเดียว พละกำลังก็มหาศาล เดี๋ยวข้าไปรับจ้างในเมืองแป๊บเดียวก็ได้เงินซื้อใหม่แล้ว"
ผมขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายชายหนุ่มที่ระบบอัปเกรดมาพุ่งเข้าชนจมูกเธอเต็มๆ "ให้ข้าได้ดูแลท่านเถอะนะ... ถือว่าทำเพื่อแม่สามีของท่านก็ได้"
แม่นางหลิวเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ "น้องเรฟ... เ้าช่างเป็คนดีเหลือเกิน ข้า... ข้าไม่รู้จะตอบแทนเ้ายังไงดี"
‘หึหึ... เดี๋ยวก็รู้ว่าต้องตอบแทนด้วยอะไร’ ผมคิดในใจพลางยกยิ้มอ่อนโยน "ถ้าเกรงใจ... งั้นข้าขอรบกวนน้ำร้อนกับถ้วยสักใบได้มั้ย? ข้าจะโชว์วิธีทำ 'โจ๊กทิพย์' ให้ท่านดู รับรองว่าแม่ของท่านจะกินได้คล่องคอและแข็งแรงขึ้นทันตาเห็นเลยล่ะ"
"ได้จ๊ะ! เชิญในบ้านก่อนเลย" เธอรีบเชื้อเชิญผมเข้าบ้านไม้หลังเล็กที่แม้จะเก่าแต่ก็สะอาดสะอ้าน
ในครัวที่แคบและสลัว ผมแกล้งทำเป็ง่วนอยู่กับการฉีกซองโจ๊ก กลิ่นหอมกรุ่นของหมูสับและเครื่องเทศจากอนาคตเริ่มตลบอบอวล แม่นางหลิวยืนอยู่ข้างๆ คอยส่งน้ำร้อนให้ มือของผมจงใจ "ัั" กับมือนุ่มๆ ของเธอทุกครั้งที่รับของ
"อื้มมม หอมจังเลยจ้ะเรฟ ข้าไม่เคยเห็นอาหารที่ทำง่ายและหอมขนาดนี้มาก่อนเลย" เธอชะโงกหน้าเข้ามาดูจนหน้าอกอวบหยุ่นเบียดเข้าที่แผ่นหลังผมโดยไม่รู้ตัว
ผมหันไปสบตาเธอในระยะประชิด ลมหายใจร้อนๆ ของเราเป่ารดกัน "อร่อยแน่นอนครับ... ท่านชิมดูสิ" ผมตักโจ๊กขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วป้อนเข้าปากเธอ
เหมยหลิวอ้าปากรับอย่างว่าง่าย "อื้อออ... นุ่มลิ้นจังเลย รสชาติมันเข้มข้นมาก... ข้าฟินที่สุดเลยเรฟ" เธอหลับตาเคลิ้มไปกับรสชาติอาหาร จนไม่ทันสังเกตว่ามือของผมเริ่มเลื้อยไปวางอยู่ที่เอวบางของเธอแล้วบีบคลึงเบาๆ
"ชอบมั้ยครับ? ถ้าชอบ... ข้ายังมี 'ของดี' อย่างอื่นให้ท่านได้ 'ชิม' อีกเยอะเลยนะแม่นางหลิว" ผมกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่เต็มไปด้วยความ้า