จนกว่าที่จินดาพรจะยอมปล่อยให้ทิพรดาออกมาจากในห้องนั้นก็สายมาแล้วจริงๆ แต่เพื่อนๆของเธอก็รอถึงแม้ว่าจะรอนานไปหน่อยก็ตาม ซึ่งพวกเธอก็เลยนั่งคุยกันเล่นรอให้จินดาพรนั้นเสร็จธุระส่วนตัวซะก่อน พวกเธอนั้นเข้าใจและไม่รีบที่จะออกไปก่อน พอทิพรดาออกมาจากในห้องแล้วเธอจึงทำตัวไม่ถูก ที่ตอนนี้เหมือนทุกคนจ้องมองดูเธอผิดต่างจากปกติ โดยที่เธอนั้นไม่มั่นใจว่าทุกคนจะรู้เื่เมื่อคืนนี้ด้วยหรือเปล่า เพราะเมื่อคืนนี้ทุกคนเป็คนมาส่งจินดาพรที่ห้องของตัวเอง แต่จินดาพรนั้นเธอออกมาจากในห้องอย่างอารมณ์ดี โดยที่ไม่สนใจเลยว่าเพื่อนๆของเธอนั้นจะล้อหรือเปล่า
“นี่มึงส้ม เมื่อคืนกูนอนหลับสบายมากเลยนะ กูได้กอดผ้าห่มที่หอม นุ่ม ละมุนในปากเฮ้ยฉัน…ฉันหมายถึงชอบนอนกัดผ้าห่มน่ะ”
“เป็ยังไงของมึงเจน ผ้ามึงขาวป่ะหรือชมพู”
“กูว่าทั้งสองนะสวยน่ารักอย่างนี้ กูนี่หลงรักั้แ่แรกเห็นเลยนะมึง”คำพูดของทั้งสองคนมันก็เป็เพียงคำพูดที่ล้อกันเล่นเท่านั้นแหละ และนั่นมันก็ทำให้จินดาพรเธอรู้ว่าเพื่อนๆของเธอหมายถึงเื่อะไร ทิพรดาเธอก็พอจะเข้าใจด้วยเพราะว่าเธอก็ได้ยินจินดาพรพูดเหมือนกันขาวอมชมพูอะไรนั้น
“หยุดเลยพวกแกเนี่ย ดอกบัวเด็กอยู่นะเว้ยจะพูดอะไรก็ดูบ้าง”
“ใช่ แล้วพวกแกก็ไม่ควรล้อเื่นี้เวลาที่อยู่ต่อหน้าดอกบัว ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าล้อ”จินดาพรเธอไม่อยากให้ทิพรดานั้นรู้สึกเขินอายเพราะเพื่อนๆของเธอล้อ
“เออรู้แล้วๆ แล้วนี่แกจะไปดำน้ำดูปะการังกับพวกฉันไหม ความจริงพวกฉันก็ว่าจะไปแล้วแหละ แต่รอใครบางคนที่กำลังได้กินน้ำผึ้งเดือนห้าอยู่”
“ไปสิไป ฉันจะพาคนที่ฉันรักไปดำน้ำดูปะการัง”
“เฮย เฮย เฮย คนรักก็มาเว้ยงานนี้เจน”จินดาพรเธอยิ่งทำให้ทิพรดานั้นเขินมากกว่าเดิมอย่างไม่รู้ตัว ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปนั้นมันทำให้เธอรู้สึกเขินอายมากกว่าเพื่อนๆของเ้าตัวแซวเธออีก เพื่อนๆของจินดาก็ยิ่งแซวใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมอีก
“แหวะๆๆ กูอยากจะอ้วกเลยเนี่ยมึง เหม็นความรักมาก…..”
“จินดาก็ แกนี่นะไปเปิดทางให้พวกมัน ดูดอกบัวด้วยนั่นเขินแก้มแดงหมดแล้ว”
“ดอก…ดอกบัวขอตัวก่อนนะคะ”ทิพรดาเธอก็รีบออกไปจากตรงนั้นทันทีด้วยความเขินอาย จินดาพรเธอแค่อยากบอกให้เพื่อนๆของเธอรู้เท่านั้นว่าตอนนี้ทิพรดานั้นเป็คนรักของตัวเองแล้ว แต่ไม่รู้ว่ามันจะทำให้ทิพรดารู้สึกเขินอายมากอย่างนี้
“เหวยๆๆ ร้ายนะแกยัยจินดา ทีตอนคบกับครีมไม่เห็นเป็อย่างนี้เลยวะ”
“จะเหมือนได้ไงวะ ก็คนนี้รักจริงหวังแต่งนี่ครับ…ฮิ้วววววววว”
“เออใช่ ดอกบัวฉันรักจริงหวังแต่ง แล้วฉันก็รักดอกบัวมากด้วย”จินดาพรเธอคิดอย่างนั้นจริงๆและแค่รอเวลาที่เมาะสมเท่านั้น ถ้าเธอขอตอนนี้ก็อาจจะเร็วไปและทำให้ทิพรดาไม่สบายใจ เธอจึงต้องดูว่าทิพรดานั้นเป็ยังไงด้วย ซึ่งตอนนี้เองทิพรดาก็ยังมีอาการเศร้าที่พึ่งเสียคนรักมากที่สุดไปด้วย
“แต่ฉันมีเื่ที่อยากจะถามแกวะจินดา”
“ถามอะไร”
“เมื่อคืนนี้แกกับดอกบัว…กันแล้วใช่ไหม แล้วแกเป็คนแรกป่ะ”เจนเธอถามแล้วก็ทำท่าทางให้ดูด้วยว่าเธอนั้นหมายความว่ายังไง
“หยุดเลยยัยเจน นี่มันเื่ส่วนตัวของจินดากับดอกบัวนะ”
“ฉันแค่อยากรู้แค่นิดเดียวเอง ตอบแล้วฉันจะไม่ถามเื่นี้อีกเลย”
“เออจริง ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”
“ก็ได้ คำไหนเป็คำนั้นด้วยนะ ทุกอย่างของดอกบัวคนแรกก็คือฉันทั้งหมด แต่ถึงจะไม่ใช่ฉันก็รักดอกบัวเพราะดอกบัวคือคนที่ฉันรัก จบนะ”จินดาพรเธอตอบอย่างขัดเจนแล้วก็เดินออกไปข้างนอกตามหาทิพรดา เพราะจะได้พาเ้าตัวมากินข้าวก่อนที่จะออกไปดำน้ำดูปะการังกัน
“ฮิ้ว ฮิ้ว ฮิ้ววววว”
“โอ๊ยๆอิจฉาคนมีความโว๊ย…”เพื่อนๆของเธอร้องแซวตามหลังอย่างรู้สึกยินดีกับจินดาพรด้วย เพราะั้แ่ที่ตินดาพรอกหักนั้นก็ดูเหมือนว่าจินดาพรจะไม่สนใจใครเลย แม้แต่พวกเธอหาคนที่ดีๆมาให้จินดาพรก็ไม่สนใจ จนมาเจอทิพรดานี่แหละซึ่งพวกเธอก็ไม่รู้ว่าจินดาพรนั้นไปชอบทิพรดาั้แ่ตอนไหน พอได้เห็นจินดาพรมีความสุขอีกครั้งพวกเธอก็มีความสุขไปด้วย ที่จินดาพรนั้นยอมเปิดใจยอมรับคนใหม่เข้ามาในหัวใจสักที
“ไหนดูหน้าหน่อยสิ”
“ทำไมหรอจ๊ะพี่กุ้ง”
“อย่างที่เขาว่ากันจริงๆเลยนะ คนมีความรักหน้าตาจะเบ่งบานทุกคน”ทิพรดาเธอก็สงสัยว่ากุ้งนั้นจะขอดูหน้าเธอทำไม พอรู้ว่าถูกแซวอย่างนี้ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“พี่กุ้งอ้า…”
“ไม่ต้องเขินพี่หรอกค่ะ แล้วพี่ก็รู้น้า…ว่าเมื่อคืนดอกบัวกับคุณหนู…”
“พี่กุ้งอย่าไปบอกให้นะคะว่าดอกบัวกับคุณจินดารู้สึกยังไงต่อกัน”ทิพรดาเธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอกับจินดาพรคิดยังไงต่อกัน อยู่ที่นี่ก็อาจจะมีคนที่ยอมรับได้ แต่ถ้ากลับไปจากที่นี่ล่ะทุกคนจะยอมรับกันหมดได้ยังไง โดยเฉพาะปองเทพกับจันทร์ดาว พ่อแม่ของจินดาพรที่คงไม่อยากให้ลูกของตัวเองมีอนาคตอย่างนี้กับเธอ
“ทำไมละดอกบัว พี่ว่าคุณหนูคงไม่ยอมหรอกนะ”
“ดอกบัวรู้ว่าดอกบัวอยู่ในสถานไหนพี่กุ้ง แต่เื่แบบนี้เป็เื่ใหญ่นะคะ ดอกบัวไม่อยากให้คนอื่นมองคุณจินดาไม่ดี ดอกบัวขอแค่รู้ว่าคุณจินดารู้สึกยังไงกับดอกบัวก็ดีใจแล้ว แต่ดอกบัวไม่อยากให้ใครรู้แล้วมองคุณจินดาไม่ดี คุณจินดาต้องมีครอบครัวที่สมบูรณ์และยอมรับจากผู้ใหญ่ แต่ดอกบัวไม่ใช่พี่กุ้งดอกบัว….ดอกบัวไม่ทีอะไรเลย”
“โอเคๆพี่เข้าใจความรู้สึกของดอกบัว แต่คุณหนูคงไม่ยอมนะแบบนั้น ดอกบัวก็น่าจะรู้แล้วนะว่าคุณหนูรักดอกบัวมาก”
“ดอกบัวรู้ค่ะ แต่ดอกบัวไม่อยากให้คุณจินดามาจมอยู่กับคนที่ไม่มีอะไรอย่างดอกบัวเลย”
“อย่าคิดมากสิ คุณผู้หญิงกับผู้ชายอาจจะไม่ได้ว่าอะไรก็ได้ คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายรักคุณหนูมาก พี่เองก็ไม่เคยเห็นคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายบังคับคุณหนูเื่แบบนี้นะ”
“มาอยู่นี่เอง หมอเดินตามหาตั้งนาน”จินดาพรเธอเดินหาทิพรดากับกุ้งไปจนทั่วเลยว่าอยู่ตรงไหนกัน ก่อนที่จะมาเห็นว่านั่งคุยกันอยู่ข้างๆต้นมะพร้าวนี้เอง
“คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ ขอโทษด้วยนะคะคุณหนูที่พี่ไม่ได้อยู่ในบ้าน”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่กุ้ง แล้วพี่กุ้งกินข้าวยังคะ เราขึ้นไปกินข้าวกันเถอะจินดาหิวแล้ว ดอกบัวหิวยังคะ”จินดาพรเธอพูดแล้วก็ยื่นมือไปให้ทิพรดาจับ เพื่อที่เธอจะได้เดินจับมือทิพรดาขึ้นไปข้างบน
“แหม่ๆคุณหนูคะ จะหวานไม่เกรงใจพี่แล้วหรอคะ”
“ปกติก็ไม่เคยเกรงใจนะคะพี่กุ้ง มาค่ะดอกบัวไปกินข้าวกัน กินเสร็จแล้วพี่จะพาดอกบัวไปดูปะการังนะคะ”กุ้งที่ได้ยินในสิ่งที่จินดาพรพูดแล้วก็ทำให้เธอนั้นรู้สึกแปลกๆไป กับคำแทนตัวของจินดาพรที่ก่อนหน้านี้ไม่ใช่แบบนี้เลย
“เดี๋ยวนะคะคุณหนู เมื่อกี้คุณหนูแทนตัวเองกับดอกบัวว่ายังไงคะ”
“พี่ไงพี่กุ้ง ต่อไปนี้จินดาให้ดอกบัวเรียกพี่จินดา เพราะถ้าไม่เรียกก็จะถูกลงโทษแบบนี้”
“อื้อ..”ทิพรดาที่ไม่ทันระวังตัวก็ไม่คิดว่าจินดาพรนั้นจะกล้าทำอย่างนี้ต่อหน้ากุ้ง กุ้งยืนอึ้งไปเลยในทันทีแล้วก็รู้สึกฟินมาก อย่างกับว่าตอนนี้ตัวเธอนั้นดูละครอยู่เลน
“คุณ…คุณจินดาคะอื้อ…”ทิพรดาเธอเรีกยเธอว่าคุณอีกครั้งจินดาพรก็จูบทิพรดาอีกครั้งเหมือนกัน
“เรียกพี่ว่าอะไรนะคะ”
“พี่…พี่จินดาคะ”ทิพรดาเธอเรียกจินดาพรอย่างรู้สึกเขินอาย ซึ่งเธอไม่เคยเรียกจินดาพรอย่างนี้มาก่อน มันเลยทำให้เธอนั้นยังไม่กล้าเรียกตามที่จินดาพร้า
“พี่ไม่อยู่แล้วค่ะคุณหนู เชิญหวานกันตามสบายเลยนะคะ”
“เขินพี่แก้มแดงอีกแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่านะคะพี่หิวแล้ว ไม่อย่างนั้นพี่คงได้กินอย่างอื่นแทนแน่ๆ”
“ดอก…ดอกบัวหิวข้าวแล้วค่ะ ไปกินข้าวกันดีกว่านะคะ”ทิพรดาเธอยิ่งรู้สึกเขินอายกับสายตาที่จินดาพรนั้นจ้องมองตัวเอง เธอจึงรีบหลบสายตาเ้าเล่ห์นี้เสียก่อน แล้วก็จะเดินกลับไปที่บ้านซึ่งจินดาพรก็ได้จับมือเล็กไว้ แล้วก็จับมือกันเดินกลับไปที่บ้าน ซึ่งความรู้สึกของจินดาพรกับทิพรดาในตอนนี้ ทั้งสองคนรู้สึกดีมากๆที่ต่างคนก็ต่างรักกัน จนทำให้ทั้งสองคนได้สมหวังอย่างนี้ แต่พวกเธอก็ยังไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้ไปยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้กันและกันอีกมากมาย
หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จกันหมดแล้ว ทุกคนก็ได้นั่งเรือไปตรงจุดที่มีปะการัง ซึ่งเจนนั้นเธอได้มาดำน้ำที่นี่หลายครั้งแล้ว เธอจึงรู้ว่าอยู่ที่ไหนจะมีปะการังสวยๆให้ดู จินดาพรก็เคยมาดำน้ำที่นี่แล้วประมาณสองครั้งได้ ซึ่งเธอก็คิดว่าปะการังที่นี่ก็สวยอยู่เหมือนกัน แต่ทิพรดานั้นยังไม่เคยดำน้ำดูปะการังมาก่อน จินดาพรเธอก็กำลังสอนทิพรดาอยู่ตอนนี้ แล้วค่อยดำน้ำลงไปดูของจริงใต้ทะเล แต่ทุกสายตานั้นก็จับจ้องอยู่ที่ทั้งสองคน เพราะตอนนี้ทั้งสองคนนั้นก็เหมือนคู่รักคู่ใหม่ที่น่าอิจฉา
“นี่ๆจินดา ฉันแนะนำวิธีหนึ่งที่อยากจะให้แกสอนน้องดอกบัว”
“อะไรหรอวะมึง”ส้มเธอรู้เลยว่าถ้าเจนพูดขึ้นมาอย่างนี้ มันต้องมีคำพูดที่ทำให้ทั้งสองคนนั้นเขินกันแน่ๆ
“จะอะไรละมึง คู่รักกันเขาไม่ต้องใช้หน้ากากกับท่อหายใจนะรู้ไหม”
“ไม่ใช้แล้วจะหายใจได้ยังไงเจน ฉันไม่พาคนรักของฉันไปเสี่ยงชีวิตอะไรอย่างที่แกบอกหรอกนะ”จินดาพรเธอพูดพร้อมกับตรวจดูเช็คอุปกรณ์ว่ามีอะไรชำรุดหรือเปล่า เพราะเวลาลงไปแล้วจะได้ไม่เกิดเหตุฉุกเฉิน
“มันจะยากอะไรจินดา แกก็เป็หมอไม่ใช่หรอ แกก็เม้าท์ทูเม้าท์เลยสิจ๊า.....”
“ฮิ้ววววววว จริงที่สุดเลยเพื่อน....”จินดาพรเธอหันมองดูใบหน้าหวานทันที ที่ตอนนี้ได้เขินอายกับคำพูดของเจนเพื่อนเธอไปแล้ว จินดาพรเธอได้ยินอย่างนี้ก็คิดว่าดีอยู่เหมือนกัน ก่อนที่เธอนั้นจะยกนิ้วให้เพื่อนของเธอเล็กน้อย ยิ่งทำให้ทิพรดานั้นรู้สึกเขินมากไปกว่าเดิมอีก เพราะนั่นหมายความว่าจินดาพรจะทำตามอย่างที่เพื่อนๆเธอบอก
“พวกแกนี่จริงๆเลย เลิกแซวจินดากับน้องดอกบัวได้แล้ว จะไปดำน้ำกันไหมพวกแกเนี่ย ถ้าไม่ดำฉันจะได้สั่งคนให้ขับเรือกลับ”
“ดำจ๊ะดำ ลุกสิมึงส้มเดี๋ยวแม่ของเราก็โมโหหรอก เล่นไม่รู้เื่เลยมึงเนี่ย”
“มึงนั่นแหละอีเจน คอยดูกลับไปกูจะฟ้องเมียมึง”เจนกับส้มจึงรีบลุกออกไปจากตรงนั้นทันที เมื่อเห็นว่าเกรซนั้นเข้ามาห้ามแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเธอได้ถูกจับโยนลงน้ำด้วยกันทั้งคู่แน่ๆ
“ตามมานะจินดา”
“อือได้ ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“เคร แกก็เหมือนกัน”เกรซพูดจบเธอก็รีบตามเจนกับส้มลงไปในน้ำทันที ซึ่งในตอนนี้เหลือแค่จินดาพรกับทิพรดาเท่านั้น ที่ยังไม่ได้ลงไปในน้ำตามเพื่อนๆ ก่อนที่จินดาพรนั้นจะเอาหน้ากากสวมใส่ให้ทิพรดา แล้วก็ตรวจเช็คดูว่าเป็ยังไงบ้าง
“ดอกบัวต้องจับมือพี่ไว้ตลอดเวลารู้ไหมคะ แล้วพี่ก็จะไม่ยอมปล่อยมือดอกบัวแน่นอนค่ะ”
“ค่ะ”ทิพรดาเธอยิ้มให้กับจินดาพรที่เ้าตัวนั้นอยู่กับเธอตลอดเวลา แม้แต่เวลาที่นั่งเรือออกมาก็ยังจับมือเธอไว้ไม่ปล่อย แล้วก็คอยถามเธออยู่ตลอดเวลาว่าเป็อะไรไหม หิวหรือเปล่าหรือว่า้าอะไรไหม จินดาพรก็คอยดูแลเธอทุกอย่าง ก่อนที่เธอทั้งสองคนจะเตรียมตัวพร้อมแล้ว แล้วก็ค่อยๆลงไปในน้ำกันเพื่อที่จะดำลงไปดูปะการังอยู่ใต้น้ำ โดยที่ทิพรดานั้นรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยที่จะได้ดำน้ำครั้งแรก
จินดาพรและทิพรดาพวกเธอทั้งสองคน แหวกว่ายมองดูปะการังใต้น้ำอย่างสวยงาม ฝูงปลาตัวเล็กๆหลากหลายว่ายน้ำไปมาอยู่มากมาย ทั้งสองมือของทั้งสองคนจับกันไว้ไม่ยอมปล่อย ซึ่งทิพรดานั้นเธอพึ่งเคยเห็นอะไรสวยงามที่อยู่ใต้ทะเลอย่างนี้เป็ครั้งแรก พอเธอได้เห็นความสวยของธรรมชาติที่อยู่ใต้น้ำ มันเลยทำให้ทิพรดานั้นรู้สึกดีรู้สึกมีความสุข ที่เธอได้เห็นอะไรอย่างที่เธอไม่เคยััมาก่อน ก่อนที่เธอจะลงมานั้นเธอจะรู้สึกกลัวเพราะไม่เคยทำอะไรอย่างนี้ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกสนุกและชอบความสวยงามของปะการังพวกนี้ จินดาพรเธอเห็นว่าทิพรดานั้นชอบเธอก็รู้สึกดีไปด้วย เธอจึงค่อยๆพาทิพรดานั้นดำดูปะการังจนกว่าเ้าตัวจะพอใจ โดยที่ตอนนี้เจนกับส้มแล้วก็เกรซนั้นกำลังว่ายน้ำกลับไปที่เรือกันแล้ว
“วู้!!...สนุกสุดๆไปเลยวะมึงเจนวันนี้”
“เออ กูก็เหมือนกัน นานๆได้มาดำน้ำนี้ก็ดีเหมือนกันนะมึง”เจนกับส้มคุยกันหลังจากที่ทั้งสองคนได้โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำแล้ว นานๆได้มาดำน้ำอย่างนี้พวกเธอจึงดูสนุกแล้วก็ชอบกันมากด้วย
“เกรซ คู่รักข้าวใหม่ปลามันกลับขึ้นมากันแล้วหรือยัง”
“ยังเลยพวกแก นี่พวกเราก็ดำนานอยู่เหมือนกันนะ จินดาคงไม่เป็อะไรนะ”เกรซเธอขึ้นบนเรือแล้วก็มองดูไปรอบๆ แต่เธอนั้นก็ไม่เห็นจินดาพรกับทิพรดาเลย
“คงไม่หรอก จินดามันเก่งจะตาย ตอนนี้มันกำลังพาเมียดูความงามใต้น้ำอยู่”
“เออใช่ มากับคนรักทั้งทีมันก็ต้องเก็บเกี่ยวความสุขไว้หน่อยสิว้า...”เจนกับส้มพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนที่เธอทั้งสองนั้นจะค่อยๆขึ้นไปบนเรือกัน
“เจนเอาน้ำมาให้กูด้วยขวดหนึ่ง”
“มึงทำไมไม่กินในทะเลนั่นวะ มึงกินเท่าไหร่ก็ได้เลยนะมึง”
“มึงก็ไปกินให้กูดูดิไป เดี๋ยวกูก็ถีบลงไปอีกครั้งหรอก”ทั้งสองคนคุยหยอกล้อกันเล่นอย่างนี้เป็ประจำ ซึ่งเกรซนั้นก็ชินกับทั้งสองแล้วเหมือนกัน ที่ชอบกวนกันอย่างนี้ตลอดแล้วสองคนนี้ก็เข้ากันได้ดีสุดๆด้วย
“ก็มาดิค้าบมาดิ อิส้มช็อดเดียว”
“ขึ้นเลยกู กูบอกแล้วไงว่าอย่าล้อกูเื่นี้ มึงตายแน่อีเจน!!...”ตอนนี้กลายเป็ว่าทั้งสองคนวิ่งไล่กันลงน้ำอย่างสนุกเลย เพราะตอนนี้เจนนั้นยังอยากว่ายน้ำเล่นต่อ ทั้งสองคนจึงะโน้ำลงไปเล่นกันข้างล่างอีกครั้ง ส่วนเกรซนั้นก็ได้แต่นั่งมองดูทั้งสองคนเล่นกัน
ผ่านไปอีกประมาณสิบนาทีจินดาพรเธอก็พาขึ้นมาเหนือน้ำ เพราะว่าจินดาพรนั้นลองทำตามที่เจนบอก มันเลยทำให้ทิพรดาพรนั้นรู้สึกเขินอายจินดาพร เพราะจินดาพรนั้นไม่ได้ทำแค่ครั้งเดียว ทิพรดาเธอก็เลยว่ายน้ำหนีขึ้นมาข้างบนเหมือนแกล้งจินดาพรด้วย พอขึ้นมาเหนือน้ำแล้วจินดาพรเธอก็ไม่ปล่อยให้ไปง่ายๆ เธอรีบกอดร่างเล็กไว้ยังไม่ให้ขึ้นไปบนเรือ แล้วเธอนั้นก็พยายามที่จะขอจูบปากอวบอิ่มของทิพรดาอีกครั้ง ทิพรดาเธอก็หันหน้าหนีเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ต้องยอมจินดาพรอีกตามเคย แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้เจนหันมาเห็นพอดีแล้วก็เรียกส้มกับเกรซให้มาดูด้วยกัน
“เกรซห้ามเสียงดัง ไม่อย่างนั้นฉันจะจูบแกเหมือนอย่างสองคนนั้น”
“มึงแหละส้มอย่าเสียงดัง มึงดูดินั่นโอ๊ยกูโคตรฟินเลยวะ”ทั้งสามคนจึงนั่งดูอย่างเงียบๆแล้วก็รอดูว่าจินดาพรนั้นจะรู้ตัวหรือเปล่า
“อื้อ…พี่จินดาคะ”
“จะไปไหนคะ พี่พึ่งได้จูบแค่นิดเดียวเอง”
“เดี๋ยวเพื่อนพี่จินดามาเห็นนะคะ”
“ไม่เห็นหรอกค่ะ พี่ยังไม่เห็นใครเลย”จินดาพรเธอพูดแล้วก็จับคางทิพรดาให้เงยหน้าขึ้น ก่อนที่เธอนั้นจะขยับเข้าไปจูบทิพรดาอีกครั้ง เธอค่อยๆสอดแทรกลิ้นอุ่นๆเข้าไปััอย่างเรียกร้อง จนทิพรดานั้นต้องกำมืออยู่ที่ราวบันไดทางขึ้นไว้แน่น จินดาพรเธอก็กอดเอวเล็กให้แนบชิดกับตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม เพราะความหอมหวานที่เธอได้รับนั้นมันก็ทำให้เธอไม่อยากหยุด แล้วก็อยากจูบเรื่อยๆจนอยากทำอะไรมากกว่าจูบด้วย แต่เธอก็หักห้ามใจไว้ให้จูบอย่างเดียว โดยที่เธอนั้นไม่สังเกตุเลยว่าเพื่อนๆของตัวเองกำลังดูกันอยู่ จนเจนนั้นทนไม่ไหวเธอจึงต้องพูดแทรกให้จินดาพรรู้ตัว เพราะว่าเธอนั้นรู้สึกอิจฉาจนคิดถึงแฟนเลยตอนนี้
“หวานกันไม่เกรงใจคนอื่นหรือไง รีบขึ้นมากันดีกว่าไหมจ๊ะ”
“พี่จินดาอ้า…”ทิพรดาเธองอนให้จินดาพรเลยที่ไม่เชื่อฟังตัวเอง พอเธอหันไปเห็นว่าทั้งสามคนกำลังนั่งมองดูเธออยู่มันก็เลยยิ่งทำให้เธอนั้นรู้สึกเขินอายมากกว่าเดิม
“ดอกบัวคะพี่ขอโทษ เป็เพราะพวกแกเลยเนี่ย ดอกบัวงอนเลยเห็นไหม”
“แกไม่ต้องมาโทษคนอื่น หื่นไม่เป็เวลาเอง”
“ถูกของมึงเจน”จินดาพรเธอเถียงไม่ออกจึงรีบตามทิพรดาไปเข้าไปข้างในเรือ เพื่อที่จะง้อเ้าตัวที่เธอนั้นไม่เชื่อฟังที่เ้าตัวบอก เธอเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไปห่มแล้วก็โอบกอดทิพรดาไว้ทันที ทิพรดาเธอดิ้นเล็กน้อยเพราะว่างอนให้เ้าตัวที่ทำให้เธอนั้นรู้สึกเขินอาย
“ปล่อยดอกบัวค่ะ”
“หายงอนให้พี่ก่อนนะคะ พี่ขอโทษพี่อยากจูบดอกบัวเยอะๆนี่คะ ไม่แยากให้พี่จูบหรอคะ”จินดาพรเธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างที่เธอนั้นไม่เคยทำ แล้วก็หอมแก้มทิพรดาด้วยไม่หยุด
“อื้อ…พี่จินดา เดี๋ยวเพื่อนพี่จินดาก็มาเห็นอีกหรอกนะคะ”
“หายงอนให้พี่ก่อนสิคะ ไม่หายงอนพี่จะ…”จินดาพรเธอพูดแล้วก็จับไหล่ทิพรดาให้หันหน้ามาหาตัวเอง พร้อมกับบีบที่เอวของทิพรดาช้าๆ ทิพรดาเธอจึงรีบจับมือเรียวของจินดาพรไว้ทันที
“ดอกบัวหายแล้วค่ะ หายแล้ว”
“หายอะไรคะ”
“หาย…หายงอนให้พี่จินดาแล้วค่ะ”ทิพรดาเธอจำต้องบอกว่าตัวเองหายงอนแล้ว ไม่อย่างนั้นจินดาพรคงได้ทำอะไรเธออย่างที่พูดแน่ๆ
“โอเคค่ะ เช็ดตัวก่อนนะคะแล้วค่อยออกไปข้างนอกกัน หรือว่าจะทำอะไรอย่างอื่นดีคะ”
“ไม่ๆค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นหอมแก้มด้วยค่ะสองข้าง หอมมัดจำไว้ก่อน”จินดาพรเธอบอกทิพรดาอย่างเ้าเล่ห์ เพราะว่าคืนนี้เธอก็คงจะต้องจัดการทิพรดาอีกแน่นอน
“พี่จินดา…”ทิพรดาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไม่คิดว่าจินดาพรจะ้าเธอขนาดนี้ ซึ่งว่าแน่นอนจินดาพรเธอทั้งรักทั้งหลงทิพรดาไปแล้ว
“หอมพี่ก่อนสิคะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้…”ทิพรดาเธอก็รีบหอมแก้มจินดาพรในทันที เพราะกลัวจินดาพรนั้นจะทำอะไรอย่างที่พูด ถึงแม้จะหอมแบ้วก็ใช่ว่าจะรอด เพราะว่าจินดาพรนั้น้าทิพรดาคนเดียว
“ชื่นใจจัง ที่แฟนตัวเองหอมแก้มอย่างนี้”คำพูดของจินดาพรนั้นทำให้ทิพรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาทันที เพราะเมื่อกี้นี้จินดาพรบอกว่าเธอเป็แฟนของเ้าตัว
“ขอบคุณนะคะ พี่มีความสุขที่สุดเลยค่ะ”จินดาพรเธอจึงดึงทิพรดาเข้ามากอดไว้อย่างรู้สึกดี ที่มีทิพรดาเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ ที่ทำให้เธอนั้นมีความสุขแล้วก็ทำให้เธอนั้นกล้าเปิดใจกับความรักครั้งใหม่ ทิพรดาเป็คนดีเป็คนน่ารักยิ่งทำให้เธอนั้นรักได้ไม่ยาก แค่ได้เห็นทิพรดายิ้มหัวเราะมันก็ทำให้เธอนั้นหัวใจเต้นแรงขึ้นมาแล้ว เธอก็หวังว่าความรักของเธอในครั้งนี้จะเป็รักสุดท้ายของเธอ เธออยากใช้ชีวิตไปกับทิพรดาจนลมหายใจสุดท้ายของเธอเลย
จบตอน
7K
