เช้าวันจันทร์ อากาศร้อนจัดั้แ่ยังไม่สาย
แต่สิ่งที่ทำให้แทนไทรู้สึก “อึดอัด” ไม่ใช่แดด
มันคือสายตาของลิน…
กับความเงียบของแพรวา
เขานั่งกินข้าวที่โต๊ะอาหาร ลินนั่งตรงข้าม สวมเสื้อกล้ามพอดีตัวที่ไร้สายชั้นใน และกางเกงขาสั้นที่ขยับทีไรชายขากางเกงก็ร่นสูงขึ้นทุกที
ลินนั่งไขว่ห้าง ก้มดูมือถือ แต่สายตาลอบมองเขาเป็ระยะ
เธอยิ้มนิด ๆ แบบที่คนเคยสนิทกันเท่านั้นจะมองออก
แทนไทพยายามไม่สนใจ เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ…แต่ก็เผลอสบตากับแพรวาที่เพิ่งเดินเข้าครัว
เธอเห็นทุกอย่าง
เธอไม่พูดอะไร
เธอแค่เปิดตู้เย็น หยิบน้ำ แล้วหันหลังให้
แต่แค่แผ่นหลังของเธอ…เขาก็รู้แล้วว่าเธอ “รับรู้”
—
่สาย ลินเดินมาที่ห้องของแทนไทโดยไม่เคาะ
“ฉันขอยืมปลั๊กแป๊บนะ”
“อยู่ตรงโต๊ะนั่นครับหยิบได้เลย” เขาพยักหน้า
แต่เธอไม่ไปทันที
เธอยืนมองเขานิ่ง ๆ แล้วพูดขึ้น
“นายยังเหมือนเดิมเลยนะ…เวลาเขินจะไม่สบตา”
แทนไทเงยหน้าขึ้น
สายตาของเธอไม่ได้มีแค่คำว่า “เพื่อน”
“เราห่างกันไปแค่ปีสองปีเอง แต่รู้มั้ย…ฉันคิดถึงตอนเราอยู่ด้วยกันเนาะ”
“เราไม่ได้—” เขาพูดไม่ทันจบ
ลินเดินเข้ามาใกล้
มือเธอแตะต้นแขนเขาเบา ๆ ก่อนเลื่อนลงมาจับข้อมือ
“ฉันไม่ได้พูดว่าเรามีอะไรนะ…แค่เกือบมี”
เธอก้มหน้าลงช้า ๆ
ลมหายใจแตะผิวเขาเหมือนจงใจวัดการเต้นหัวใจ
“ถ้าตอนนั้นฉันไม่ไปเมืองนอก…มันอาจจะไม่ใช่แค่เกือบก็ได้”
เสียงเธอเบา ริมฝีปากใกล้ใบหูเขาเกินกว่าที่ควร
แทนไทกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นผิดจังหวะ
แล้วประตูก็เปิดออก
แพรวา
ยืนอยู่ตรงนั้น
ในชุดเสื้อกล้ามสายเดี่ยวกับกางเกงวอร์มธรรมดา…แต่สายตาของเธอไม่ธรรมดาเลย
“ขอโทษนะ พี่ไม่ได้เคาะ”
ลินถอยออกมาเล็กน้อย หันไปยิ้ม
“ไม่เป็ไรเลยค่ะ พี่เข้ามาเถอะ หนูจะกลับห้องพอดี”
ลินเดินออกไป พร้อมรอยยิ้มแบบที่ผู้หญิงเท่านั้นที่เข้าใจกันเองได้ว่าไม่ปกติ
ประตูปิดลงช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบ
แพรวาเดินเข้ามาหาเขา
ไม่พูด ไม่ถาม
แต่ก้าวขาขึ้นนั่งคร่อมตักเขาอย่างเงียบ ๆ
แทนไทจับเอวเธอไว้โดยสัญชาตญาณ
“พี่…”
“เธอจะมองแค่ฉันใช่มั้ย?”
เสียงเธอสั่น แต่หนักแน่น
เธอก้มลง จูบเขาอย่างแรง ไม่ใช่แค่ด้วยความ้า
แต่เต็มไปด้วยอารมณ์…บางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นจากเธอมาก่อน
มือของเธอสอดเข้าใต้เสื้อเขา ลูบขึ้นสลับกับการจิกแน่น
ริมฝีปากบดขยี้ราวกับ้าย้ำว่าตรงนี้…คือพื้นที่ของเธอ
เธอถอดเสื้อเขาโยนมันไปข้างเตียง
แล้วแนบอกลงกับอกเขา จังหวะการหายใจสอดคล้องกันในความเงียบ
เขาสอดมือเข้าหลังเสื้อกล้ามเธอ
ดันมันขึ้น และเธอก็ยกแขนให้ดึงออกช้า ๆ จนร่างเปลือยเปล่าบดเบียดแนบกันอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้…มันไม่ใช่เพียงร่างกาย
มันคือความกลัวจะสูญเสีย
คือความอยากได้ความมั่นใจ
คือความ้า “เป็คนเดียว” ที่เขาจะนึกถึง
และเขาก็ให้ทุกอย่างกับเธอ
ทั้งร่างกาย…และอารมณ์ความ้าทั้งหมดในค่ำคืนนั้น
⸻
113
