So Bad....รักร้ายของนายสารเลว
Chapter...................................12
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับตัว แล้วทำไมฉันถึงขึ้นมานอนอยู่บนเตียงได้ เมื่อคืนฉันจำได้ว่าฉันนอนอยู่ล่าง หรือว่า ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นแล้วสำรวจร่างกายของตัวเองในทันที เฮ้อ โล่งใจไปหน่อย เสื้อผ้ายังอยู่ครบ
"อื้อออ จะรีบไปไหนแต่เช้า" คนตัวโตยันตัวลุกขึ้นมาด้วยท่าทางที่งัวเงีย คนฉวยโอกาสแอบนอนกอดฉันตอนหลับยังงั้นหรอ เขามันน่าเกลียด เื่เมื่อคืนยังไม่เคลียร์ให้จบ
"ฉันจะไปทำอาหารให้ปุยนุ่น ขอตัวนะคะ"
พรึ่บบบบ ตุบ
"โอ๊ยยย" ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหน ฉันก็มีความรู้สึกว่าโดนดึงจนร่างลอยล่วงลงบนเตียงดังตุ๊บ จุกชะมัด
"ไม่ให้ไป งอนหรอ " เพิ่งจะมารู้ตัว แต่ฉันก็ไม่มีสิทธิ์งอนเขาไม่พอใจเขาอยู่แล้ว ฉันก็แค่เสียใจที่เขาไม่ยอมฟังอะไรจากปากฉันเลย ดีแต่จะใช้อารมณ์
"ป่าวค่ะ อุ่นไม่มีสิทธิ์ อุ่นก็แค่ลูกจ้าง ดีแค่ไหนแล้วที่คุณมิกิเมตตา" ฉันไม่ชอบสายตาของเขาเลย ตนนี้ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันแค่คืบ
"หึ มาเป็ชุดเลยนะ แล้วอยากจะมีสิทธิ์ในตัวฉันรึป่าวหล่ะ ฮื้ม"
"........." ฉันได้แต่หลบตาเขา ไม่ได้พูดอะไรออกไป
"ว่ายังไง อยากหรือป่าว" ใบหน้าของเขาเริ่มเคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นจากใบหน้าของเขา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"แม่อุ่น ป๊ะป๋าาขาา ตื่นรึยังคะ"
"ฟู่ววววว"
"ครับตื่นแล้วครับ" ขอบคุณลูกสาวที่มาช่วยแม่ไว้ทัน ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก ทำไมใจต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วย
แอดดดดด
"ว่ายังไงครับ ฟอดดด " ภาพตรงหน้ามันทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้กับการแสดงออกของพ่อลูกคู่นี้
"ป๊ะป๋า ขา ปุยนุ่นอยากเป่าเค้ก"
"หื้ม ทำไมหล่ะครับ" คงเป็เพราะวันเกิดทุกๆปีของปุยนุ่น ฉันจะติดงานตลอด เค้กวันเกิดก็จะเป็แค่คัพเค้กชิ้นเล็กๆกันเทียนอีกหนึ่งแท่ง แต่พอกลับมาปุยนุ่นก็จะนอนหลับไปแล้ว
"ปุยนุ่น ไม่กวนป๊ะป๋าสิคะ"
"ปุยนุ่นอยากมีวันเกิดเหมือนกับคนอื่นๆบ้าง อยากเป่าเค้ก อยากมีลูกโป่งเยอะๆ " คำพูดของปุยนุ่นมันทำเอาฉันแทบน้ำตาซึม เพราะฉันมัวแต่เอาเวลาทั้งหมดไปทุ่มเทให้กับงาน การหาเงิน แต่ลืมนึกไปเลยว่ามีเด็กตัวน้อยๆรอคอยการกลับมาของฉันอยู่ทุกๆวัน
.........................................
"ได้สิครับ วันนี้เลยมั้ย " ผมอดสงสารไม่ได้ เด็กอ้วนมาอ้อนขอเป่าเค้กกับผมแต่เช้า วันนี้เธอรอดตัวไปนะยัยตัวดี
"เย่ๆ เป่าเค้ก เอาเค้กเ้าหญิงนะคะปุยนุ่นชอบ"
"ได้สิ ได้หมดทุกอย่างที่ลูกสาวป๊ะป๋าอยากได้" ผมให้หมดปุยนุ่นได้หมดทุกอย่าง ใครจะว่าผมตามใจก็ช่างผมไม่สน ปุยนุ่นเป็เด็กมีเหตุผล เชื่อฟังผู้ใหญ่ ไม่เอาแต่ใจ เพราะแบบนี้ผมถึงตามใจลูกสาวคนนี้สารพัด
.......................................
"คุณย่าขา ติดตรงนั้นด้วยค่ะ "
"ตรงนี้หรอลูก"
"ใช่ค่ะ"
ผมนั่งมองสองย่าหลานที่กำลังช่วยกันจัดตกแต่งสถานที่ เพื่องานวันเกิด เกิดอยากเป่าเค้ก อีกทั้งยังมีคนใช้อีกหลายคนภายในบ้านที่ช่วยกันจัดงานเตรียมของว่าง คนที่ดูจะตื่นเต้นเป็พิเศษเห็นจะเป็คุณย่า พอรู้ว่าหลานสาวอยากเป่าเค้ก ท่านก็เสนอตัวเป็แม่งานจัดแจงทุกๆอย่าง ด้วยตัวท่านเอง ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอแม่ของปุยนุ่นเพื่อที่จะออกไปซื้อของมาเพิ่ม รวมทั้งเค้กวันเกิดพระเอกของงานนี้อีกด้วย
"ไปหรือยังคะ"
"อืม ไปสิ"
...................................................
ผมพาเธออกมาห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน ผมซื้อทั้งของสดไปเพิ่มและเครื่องดื่มอีกนิดหน่อย เื่ทั้งหมดผมให้เธอเป็คนจัดการเพราะน้ำอุ่นจะรู้เื่พวกนี้ดี น้ำอุ่นทำอาหารอร่อยมากเพราะแบบนี้ผมถึงได้กลับมาทานอาหารที่บ้านทุกวัน ส่วนเื่งานบ้านไม่ต้องห่วง น้ำอุ่นทำมันออกมาได้ดีมาก ส่วนเื่ปุยนุ่นเธอก็เป็แม่ที่ดีและน่ารักคนนึง
"ครบแล้วใช่มั้ย"
"ค่ะ ครบแล้ว เหลือก็แต่เค้กวันเกิด"
"ฉันสั่งไว้แล้ว ป่ะ" ผมยื่นมือไปรับถุงในมือของเธอมาถือ แล้วคว้ามืออีกข้างของเธอเข้ามาจับแล้วพาเธอเดินมาที่รถ ผมไม่ใช่คนโรแมนติก แสดงออกไม่เก่ง แต่ถ้าผมมั่นใจแล้วว่าต้องเป็คนนี้ ผมก็จะตั้งใจทำหน้าที่ดูแลเธอให้ดีที่สุด
.....................................................
เค้กวันเกิดก้อนโตถูกตกแต่งพิเศษโดยเฉพาะ รูปเ้าหญิงแสนสวยบนเค้กวันเกิดทำให้เด็กน้อยยิ้มร่า แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ทุกคนล้วนแล้วแต่ตั้งใจจัดงานนี้ก็เพื่อปุยนุ่น วันนี้ผมสั่งให้น้ำอุ่นหยุดงานทุกอย่าง ซึ่งเธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เทียนวันเกิดสีสวยถูกจุดให้แสงสว่าง ไฟในห้องดับพรึ่บ ทุกคนช่วยกันปรบมือร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้กับปุยนุ่นกันอย่างพร้อมเพรียง
"อธิษฐานก่อนนะคะลูก" เมื่อเพลงวันเกิดจบลง เค้กถูกยื่นลงมาเพื่อให้ปุยนุ่นเป่าเทียน
"ปุยนุ่นขออธิษฐานเสียงดังได้มั้ยคะ" ทุกคนต่างหัวเราะชอบใจกับความไร้เดียงสาของเด็กน้อย
"ได้สิลูก หลานสาวย่าจะอธิษฐานอะไรว่ามาเลย"
"อื่มม ปุยนุ่นอยากให้แม่อุ่นกับป๊ะป๋ารักกันให้มากๆ ไม่ทะเลาะกัน อยากให้แม่อุ่นเลิกทำงานหนักแล้วมีเวลาอยู่กับปุยนุ่น "
"โถลูก " ผมเข้าใจ ความรู้สึกของปุยนุ่นดี เพราะผมก็อยากให้เป็เช่นนั้น ผมยากให้เธอเลิกทำงานหนักสักที อยากให้เธอมีเวลาให้กับปุยนุ่นมากๆ
"อีกอย่างนะคะ ปุยนุ่นอยากมีน้อง" ว้าว ลูกสาวผผมพูดถูกใจ ผมยกนิ่วโป้งให้กับคำอธิษฐานที่โคตรสุดยอดของปุยนุ่นในทันที ส่วนคุณย่าก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยทีเดียวผมรู้นะว่านี่คงจะแแผนของท่านอย่างแน่นอน
"ปุยนุ่น " น้ำอุ่นทำเสียงเชิงๆดุ
"ก็จริงนี่คะ ปุยนุ่นอยากมีน้องได้มั้ยคะป๊ะป๋า"
"ป๊ะป๋ายังไงก็ได้ครับ ถามแม่อุ่นดีกว่าว่าอยากมีน้องให้ปุยนุ่นรึป่าว"
"เป่าเค้กได้แล้วค่ะ" น้ำอุ่นเลือกที่จะตัดบทในครั้งนี้ ผมรู้ว่าเธอก็คงจะเขิน มีน้องงั้นหรอ ถ้าเกิดว่าวันนึงผมมีลูกเป็ของตัวเองขึ้นมามันก็คงจะมีความสุขเพิ่มขึ้นมาอีกเป็เท่าตัว ถ้าิย่งได้ลูกแบบปุยนุ้นอีกคนมีหวังผมได้หลงหัวปักหัวปำอีกแน่ๆ
งานเลี้ยงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ผมนั่งดื่มอยู่คนเดียว ส่วนปุยนุ่นตอนนี้คุณย่าพาขึ้นไปนนเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับน้ำอุ่นที่กำลังทยอยเก็บของอยู่กับพวกแม่บ้าน
"น้ำอุ่นดื่มเป็เพื่อนหน่อยสิ"
"ไม่ดีกว่าค่ะ"
"รังเกียจ "
"ก็ได้ค่ะ นิดเดียวนะคะ" ผมรู้ว่าเธอต้องดื่มเป็เพราะเธอเคยทำงานพีอาร์มาก่อน
อึก อึก อึก
นิดเดียวที่ไหน ตอนนี้ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนสี ดวงตาหยาดเยิ้มผมคิดว่าเธอคงไม่ไหวแล้ว
"อุ่นนี่แย่นะคะ แค่เค้กก้อนเดียวยังไม่มีปัญญาหาให้ลูกได้เลย" ผมคิดว่าเธอคงจะเริ่มเมาแล้วหล่ะ
"ไปนอนดีกว่านะ ฉันว่าเธอคงไม่ไหวแล้ว" ผมค่อยๆพยุงร่งที่อ่อนปวกเปียกของเธอเดินขึ้นไป้าห้องนอน
"ทำดีกับอุ่นทำไมคะ สงสารอุ่นหรอ" แววตาของเธอทำไมมันดูเศร้าแบบนี้ นี่หล่ะครับน้ำเปลี่ยนนิสัย เธอคงอัดอั้นตันใจจากหลายๆเื่มันก็เลยทำให้เธอเครียด
"ใช่สงสาร แต่ตอนนี้อยากดูแลมากกว่า"
..................................................
8K
![เพลเยอร์เกมขยะเกิดใหม่ในฐานะตัวประกอบระดับ EX [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756458480_32089281.webp)
