แม่ค้าออนไลน์สู่ยุทธภพ

ตอนที่ 38 

เริ่มตั้งตัว (4)

ด้านหน้าคือย่านการค้าขายทาสขนาดใหญ่ภายในเมืองชิงอิง ตลาดการค้าทาสที่มีขนาดใหญ่มากกว่าเมืองอื่นๆ จูเฟยมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้าของนางแล้วก็ถึงกับหยุดเท้าทั้งสองข้างของตนเองลง 

ผู้คนมากมายที่ถูกจับมากลายเป็นทาสถูกกระทำเยี่ยงสัตว์ไม่ใช่มนุษย์ มันเป็นภาพที่สุดแสนจะสะเทือนจิตใจของนางเป็นอย่างมาก 

นางจากมาในยุคสมัยที่ทุกคนนั้นต่างมีสิทธิและเสรีภาพเป็นของตนเองเมื่อมาเห็นภาพเช่นนี้แล้วก็ไม่แปลกที่ร่างกายของนางจะแข็งทื่อไปเช่นนี้ 

แต่ตอนนี้ที่อยู่ด้านหน้าของนางผู้ที่ให้ถูกจับมาเป็นทาสไม่ต่างจากสัตว์เลยสักนิด พวกเขาถูกกระทำอย่างโหดเหี้ยมและไร้ความปราณีถ้าไม่เชื่อฟัง

ถึงแม้ว่าตัวของนางและท่านแม่ของนางจะถูกเนรเทศออกมาจากเมืองหลวงและตระกูลหลี่แต่ว่าถือว่ายังโชคดีที่ที่พวกนางนั้นไม่ได้โดนขายมาเป็นทาสไม่เช่นนั้นชะตากรรมก็คงจะไม่ต่างจากคนพวกนี้

หยางซานที่ยืนอยู่ข้างศิษย์ตัวน้อยของตนเองเมื่อปรายสายตาไปมองเห็นศิษย์ตัวน้อยนั้นยืนแข็งทื่ออยู่เช่นนั้นเขาก็ได้กล่าวขึ้นมาทันที “ พวกเราเดินไปเส้นทางอื่นกันเถอะ ”

ผู้เป็นอาจารย์นั้นรู้ดีว่าศิษย์ของตนเองยังมีอายุเพียงแค่ 6 ปีเท่านั้นเมื่อเปรียบเทียบแล้วก็ยังอยู่ในวัยเป็นเพียงแค่เด็กการที่ได้พบเห็นภาพสะเทือนใจเช่นนี้มันก็คงจะหนักหนาไปสักหน่อย

ที่เมืองอู่หนานเป็นเมืองเล็กๆที่ตั้งอยู่ผู้คนภายในเมืองก็อาศัยอยู่กันอย่างสงบสุขส่วนใหญ่เลยไม่มีธาตุให้นางได้พบเห็นสักเท่าไร

“ เหตุใดเราไม่เดินไปทางนี้หรือเจ้าคะ?? ” จูเฟยขึ้นมาหลังจากที่ท่านอาจารย์ของนางนั้นชักชวนจะเดินไปทางอื่น 

หยางซานก้มมองศิษย์ของตนเองอย่างประหลาดใจ “ เจ้าอยากจะเดินเข้าไปจริงๆงั้นรึ?? ”

“ สุดท้ายสถานที่แห่งนี้ก็คือโลกแห่งความจริงไม่ใช่หรือเจ้าคะ ในไม่ช้าข้าก็ต้องพบเจอกับมันอีกอย่างแน่นอน สู้ให้ข้าพบเจอมันตั้งแต่ในวันนี้แล้วให้การเวลานั้นบ่มเพาะไปเรื่อยๆไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ” จูเฟยหันไปต่อกับท่านอาจารย์ของนางด้วยท่าทางสงบนิ่งแตกต่างจากเด็กทั่วไป

นางเข้าใจในความหวังดีของท่านอาจารย์ดีว่าต้องการจะไม่ให้นางนั้นเห็นภาพที่เต็มไปด้วยความสะเทือนใจเช่นนี้ คำว่าสุดท้ายแล้วนี่ก็คือโลกแห่งความจริงที่นางจะต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ว่าโลกแห่งนี้เป็นอย่างนี้

หยางซานที่ยืนอยู่พยักหน้าขึ้นลงพร้อมกับค่อยๆแสดงรอยยิ้มออกมาที่มุมปาก ศิษย์ตัวน้อยของเขาแตกต่างจากเด็กธรรมดาออกไปจริงๆ ความคิดความอ่านและและอย่างแตกต่างจากเด็กวัยเพียง 6 ปี 

เมื่อนั้นเป็นความปรารถนาของศิษย์ตัวน้อยผู้เป็นอาจารย์ก็ไม่คิดจะขัดพาจูเฟยเดินผ่านย่านการค้าทาสเข้าไป

ในบริเวณนี้มีถนนตัดผ่านเส้นกลางโดย สองข้างทางก็เต็มไปด้วยร้านค้าขายทาสมากมาย เหล่ามนุษย์ที่โดนจับมาเป็นถ้าถูกนำมาโชว์หน้าร้านราวกับว่าตนเองนั้นเป็นสิ่งของ

จูเฟยเดินจูงมือท่านอาจารย์ของนางอยู่ยังไม่ห่างไม่ให้พัดหลงกันดวงตาทั้งสองข้างก็เลยกวาดมองรอบบริเวณ  

ในขณะที่กำลังเดินผ่านย่านการค้านี้ไปได้สักประมาณครึ่งทาง 

“ อันใดกันไม่ได้หรอกขอรับนายท่าน!!!! ” 

เสียงนั้นดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบดึงดูดความสนใจจากดวงตาอันกลมโตของจูเฟยให้มองตรงไปยังต้นเสียงนั้น

เสียงของผู้ที่กล่าวขึ้นมาคือผู้ที่เป็นพ่อค้าทาสของร้านแห่งหนึ่งที่กำลังต่อราคาบางอย่างอยู่กับลูกค้าของเขา พ่อค้าทาสผู้นั้นก็เป็นผู้ที่มีร่างกายมีภูมิฐานระดับหนึ่งแต่ผู้ที่มันกำลังสนทนาอยู่ด้วยคือชายร่างกายกำยำล่ำสันใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราทั่วทั้งกายสกปรก แถมยังมีกลิ่นเหล้าลอยมาเตะจมูกจนทำให้จูเฟยรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที

“ ไม่ได้งั้นรึ!! ” ลูกค้าร่างกายกำยำที่เนื้อตัวสกปรกเร่งเสียงขึ้นมา 

“ ขอรับนายท่านท่านจะให้ข้าขายเด็กสาวบริสุทธิ์เช่นนี้ให้ท่านในราคาเพียงแค่ 10 ตําลึงเนี่ยนะขอรับ ” ผู้ที่เป็นเถ้าแก่ร้านตอบกลับไปอย่างทันควัน

ผู้เป็นอาจารย์ที่กำลังจะเดินนำหน้าไปก็โดนเด็กน้อยฉุดดึงเอาไว้ ดวงตาของจูเฟยกำลังมองตรงไปที่บทสนทนาอันดุเดือดที่เกิดขึ้นบริเวณด้านหน้าของร้าน 

นางกำลังจ้องมองอย่างตาไม่กระพริบเพื่อประเมินเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดูเหมือนว่าทั้งสองกำลังจะสนทนาเพื่อซื้อขายทาสบางคนอยู่ 

ดวงตาของจูเฟยเงยหน้าไปมองบริเวณด้านหลังของเถ้าแก่ผู้นั้น นางมองเห็นเด็กสาวผู้หนึ่งที่นางจะมีวัยประมาณ 14-15 ปีที่นั่งอยู่นางเป็นเด็กสาวหน้าตางดงามเรือนผมสีดำเองก็งดงามผิวสีขาวนวลแต่ว่ามันเลอะเทอะไปด้วยฝุ่นมากมายจนทำให้ผิวและใบหน้านั้นโดนบดบังความงดงามลงไป ทั่วทั้งกายแต่งกายด้วยชุดสกปรกสกปรกแถมบริเวณคอมีโซ่ตรวนขนาดใหญ่ถูกลามเอาไว้ 

ดวงตาของนางเองก็งดงามแต่ว่าภายในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง 

“ 10ตําลึงก็เพียงพอแล้ว!!! ” ชายผู้นั้นเริ่มขึ้นเสียงพร้อมกับใช้กำลังข่มขู่โดยการใช้หมัดของตัวเองทุบลงไปที่กล่องไม้ข้างกายของมัน

ตรึง!!! หมัดของมันทะลวงลงไปที่กล่องไม้ทันที เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางเช่นนั้นเถ้าแก่ร้านผู้ที่เป็นคนซื้อขายทาสก็ถึงกับผงะถอยหลังไปด้วยความหวาดกลัว 

....

“ แต่ว่านายท่าน~ ท่านจะให้ข้าขายในราคา 10 ตำลึงได้เช่นไร ”

“ ข้าบอกว่าขายได้ก็ขายได้สิ!!!! ”

ท่าทางของเถ้าแก่ผู้นั้นเริ่มหวาดกลัวมากขึ้นไปอีกจนมันนั้นกัดฟันแล้วพูดออกมา “ ข้าขายให้ราคา 30 ตำลึงก็ถือว่าลดลงมากสุดแล้วนะขอรับ ” 

“ 30 ตำลึงถ้างั้นข้าซื้อเองเจ้าค่ะ ” เสียงน้อยๆดังขึ้นมาทำให้สายตาของทั้ง 2 ที่กำลังถกเถียงกันเรื่องราคาในการซื้อขายทาสอยู่นั้นปรายตาไปมองทันที มองจากระดับสายตาก็ไม่พบเห็นผู้ใดจนกระทั่งก้มใบหน้าของตนเองลงระดับหนึ่งถึงมองเห็นร่างของยัยหนูตัวน้อยที่เสนอหน้าอยู่ 

หยางซานที่ยืนมองบทสนทนาอยู่เมื่อเห็นศิษย์ตัวน้อยของตนเองไปปรากฏกายอยู่ตรงนั้นดวงตาทั้ง 2 เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกทันทีก่อนที่จะก้มมองร่างของศิษย์ที่อยู่ข้างกายตอนนี้ได้หายไปแล้ว 

“ เอ๊ะ!!!! ยัยหนูจูตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ” ชายชราที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทมิฬอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ตอนนี้ทั้งพ่อค้าและลูกค้าที่กำลังเจรจาซื้อขายทาสกันอยู่ได้ปรายสายตามามองเด็กสาวตัวน้อยที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างบทสนทนาของพวกเขา

จูเฟยแสดงรอยยิ้มอันใสซื่อออกมาก่อนที่นางจะเริ่มเปิดปากพูดอีกครั้ง “ ว่าอย่างไรเจ้าคะเถ้าแก่ถ้าท่านขายในราคา 30 ตำลึงข้าซื้อเองนะเจ้าคะ ”

“ ยัยหนู... ” เถ้าแก่ผู้นั้นทำหน้าประหลาดใจ 

จูเฟยเองก็ได้ปรายสายตาไปมองเด็กสาวผู้นั้นที่นางกำลังทำหน้าตาประหลาดใจอยู่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึงในขณะที่มองมาที่เด็กน้อยที่เสนอซื้อนางไปในราคา 30 ตำลึง 

จูเฟยที่เห็นพี่สาวท่านนั้นทำท่าทางและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงตัวของนางก็ได้ยกยิ้มแล้วมองกลับมาที่เถ้าแก่ด้านหน้าเพื่อเจรจาในการซื้อขายต่อ

นางได้นำบางอย่างออกมาจากภายในเสื้อของนาง มันเป็นถุงผ้าที่มีเงินด้านในบรรจุอยู่ประมาณ 30 ตำลึง ตัวของจูเฟยได้ลองเปิดปากถุงให้เถ้าแก่ผู้นั้นดู

เถ้าแก่ร้านขายทาสได้ชะโงกหน้าแล้วก็มองต่ำลงปากถุงเขาเห็นเงินประมาณนึงถูกเก็บเอาไว้ด้านใน 

การที่จูเฟยยื่นมือเข้ามาช่วยในครั้งนี้นางเองก็มีเหตุผลอยู่ ตัวของนางนั้นเป็นสตรีมองตาชายผู้นี้ก็รู้ว่าที่ซื้อขายเด็กสาวบริสุทธิ์ผู้นี้ไปคงจะไปกระทำเรื่องที่ไม่ดีอย่างแน่นอน 

นางเองก็มีเงินเก็บอยู่ประมาณ 100 กว่าตำลึงแน่นอนว่า 30 ตำลึงมันก็เป็นเงินจำนวนมากแต่ถ้าได้ช่วยคนสักคนนึงเอาไว้ไม่ให้ต้องพบเจอกับอดีตที่เลวร้ายมันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีและคุ้มค่าเป็นอย่างมาก

เถ้าแก่ผู้นั้นเมื่อเห็นเงินจากเด็กน้อยผู้นี้เขาก็กลับมาครุ่นคิดอย่างหนัก ตอนนี้ตัวของมันกำลังโดนกดดันจากลูกค้าคนอื่นให้ขายในราคาเพียงแค่ 10 ตําลึงสู้แล้วรับเงิน 30 ตำลึงจากเด็กน้อยผู้นี้แล้วมอบทาสนางนี้ให้กับเด็กน้อยผู้นี้ไปเสียดีกว่า

“ ได้!!! ” เถ้าแก่ผู้นั้นขานรับพร้อมกับรับเงินภายในมือของจูเฟยมาเอาไว้ภายในมือของตนเองอย่างรวดเร็ว 

“ ทาสผู้นี้เป็นของเจ้าแล้วยัยหนู ” เถ้าแก่ผู้นั้นลั่นวาจาอย่างรวดเร็วเขารีบผลักความรับผิดชอบไปให้กับจูเฟย

“ สัญญาทาสล่ะเจ้าคะ ” เด็กน้อยยื่นมือไปด้านหน้าแล้วร้องเรียกขอสัญญาทาส ตัวของนางไม่ลืมเรื่องนี้อย่างแน่นอนเพราะมันเป็นสิ่งสำคัญในการซื้อขายทาส

“ นี่เอาไป!!! ” เถ้าแก่ผู้นั้นได้รีบนำใบสัญญาจากภายในเสื้อของตนเองส่งให้กับจูเฟยอย่างรวดเร็ว

เด็กน้อยที่อยู่ด้านหน้ารับใบสัญญาซื้อขายทาสเอาไว้ในมือของตนเอง แล้วตัวของนางก็ได้เปิดใบสัญญาแล้วกวาดสายตามองเพื่อดูมัน เมื่อตรวจเช็คด้วยสายตาแล้วว่าใบสัญญาซื้อขายทาสนั้นถูกต้องนางก็พยักหน้าขึ้นลงด้วยความพึงพอใจ

จูเฟยหันไปมองลูกค้าอีกคนนึงที่พยายามต่อราคาแต่ว่าตัวของมันก็ได้พลาดโอกาสนั้นไป นางได้ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพื่อเยาะเย้ยอีกฝ่าย 

เมื่อชายฉกรรจ์ผู้นั้นได้เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของจูเฟยใบหน้าของมันแดงก่ำขึ้นมาในทันที มันราวกับว่าโดนเด็กน้อยผู้นี้เอาเท้ามาเหยียบหน้าของมัน 

“ เจ้าเถ้าแก่ขายให้ผู้อื่นได้อย่างไร!!!! ” มันได้หันไปโวยวายกับเถ้าแก่ร้านที่อยู่ด้านหน้าในทันที

โดยเถ้าแก่ร้านผู้นั้นก็เลยส่ายหัวไปมาแล้วตอบกลับไป “ เรื่องนั้นช่วยไม่ได้ข้าขายให้ยัยหนูผู้นี้ไปแล้ว ถ้าเจ้าอยากได้ท่านนางนี้ก็ไปติดต่อซื้อจากนางเอง ”

เถ้าแก่ผู้นั้นพูดจบมันก็เลยรีบสะบัดก้นของมันเข้าไปภายในร้านทันที ตอนนี้ตัวของมันได้รับเงินมาแล้วแล้วก็ผลักภาระก้อนนี้ไปให้ผู้อื่นแล้วมันจะต้องสนใจอันใดอีกล่ะ 

เมื่อเห็นเถ้าแก่ร้านผู้นั้นเดินเข้าไปในร้านตัวของชายฉกรรจ์ใบหน้ามีหนวดเคราพะรุงพะรังนั้นก็ได้หันมาหาจูเฟยด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความโกรธ 

จบตอน