(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หวงเยี่ยยืนนิ่งอยู่ภายในห้องพักของตนเอง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นลำ ทาบทอลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิดของเขา แผ่นหน้าต่างระบบกลืนกินมังกรลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้า รายละเอียดข้อมูลมากมายสะท้อนอยู่ในดวงตาที่กำลังจ้องมองอย่างตั้งใจ

        ทุกบรรทัด ทุกตัวอักษร ล้วนเป็นกุญแจสำคัญสู่เส้นทางแห่งความแข็งแกร่งที่เขาใฝ่หา

        มุมปากของเขาค่อยๆยกขึ้น กลายเป็นรอยยิ้มที่แฝงความทะเยอทะยานและความตื่นเต้นอย่างยากจะปกปิด

        “แต้ม!”

        “แต้ม!”

        “แต้มวิญญาณ..”

        เขาพึมพำกับตนเองเบาๆ เหมือนกำลังลิ้มรสคำที่แสนหอมหวานที่สุดในชีวิต

        “ตอนนี้สิ่งสำคัญสำหรับข้ามากที่สุดก็คือแต้มวิญญาณที่ได้รับจากการสังหารสัตว์อสูรมังกรหรือเผ่าพันธุ์มังกรที่แท้จริง!”

        “เพราะงั้นแล้ว.. ข้าควรมองหาภารกิจและออกไปนอกมหาวิทยาลัยเทพอสูรดีไหมนะ?”

        ในตอนนี้หวงเยี่ยเข้าใจเส้นทางของตนเองเป็นอย่างดี แตกต่างจากนักล่ามังกรคนอื่นที่ต้องฝึกฝนวิชาและสะสมพลังวิญญาณไปทีละเล็กทีละน้อย หวงเยี่ยมีทางลัดที่ไม่มีใครเหมือน ระบบกลืนกินมังกรทำให้เขาสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างก้าวกระโดด

        ไม่ว่าจะเป็นพลังโจมตี ความทนทาน หรือแม้แต่ศักยภาพโดยรวม ล้วนพัฒนาได้ผ่านการกลืนกิน

        เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลานั่งสมาธิยาวนาน ไม่ต้องรอคอยการสะสมพลังอย่างเชื่องช้า

        เพียงแค่สังหารและกลืนกิน เขาก็สามารถใช้แต้มวิญญาณก้าวข้ามผู้อื่นได้อย่างรวดเร็ว

        อย่างไรก็ตาม ขณะที่สายตากำลังกวาดมองข้อมูลของตนเอง เขาก็สะดุดกับข้อความหนึ่งที่ทำให้คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

        【เผ่าพันธุ์มนุษย์สายเลือดระดับต่ำ】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 100,000

        ความสงสัยที่สะสมมานานผุดขึ้นมาอีกครั้ง หวงเยี่ยจึงเอ่ยถามออกไปโดยไม่ลังเล

        “นี่ระบบ.. เผ่าพันธุ์มนุษย์สายเลือดระดับต่ำหมายถึงอะไร?”

        “ถ้าขึ้นเป็นระดับกลาง หรือระดับสูง ข้าจะสามารถแปลงร่างได้เหรอ?”

        คำถามนั้นสะท้อนถึงความสงสัยที่ฝังลึกอยู่ในใจของเขาตั้งแต่ได้รับระบบกลืนกินมังกรมา ต่อให้จะใช้งานระบบมาได้ซักระยะหนึ่งแล้วก็ตาม แต่ความหมายที่แท้จริงของคำว่าสายเลือดก็ยังคงคลุมเครือสำหรับเขา

        ไม่นาน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสติ

        【สายเลือดก็คือสายเลือดยังไงละ โฮสต์คิดว่าดาวเคราะห์โลกแห่งนี้ มันเป็นเพียงแห่งเดียวที่มีอารยธรรมของเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือคะ?】

        คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางจิตใจของหวงเยี่ย

        ร่างของเขาสั่นสะท้าน และดวงตาเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาอย่างฉับพลัน

        “เดี๋ยวก่อน..”

        “หมายความว่ายังไงกัน?”

        เขารีบถามกลับทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตกใจและอยากรู้อยากเห็น โลกใบนี้ยังมีความลับที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนอย่างนั้นหรือ

ทว่าระบบกลับส่ายศีรษะ

        【ยังไม่ถึงเวลาค่ะโฮสต์】

        【ไว้รอให้โฮสต์เป็นนักล่ามังกรระดับเก้าหรือสิบก่อน หรือได้พบเจอกับซากอารยธรรมโบราณ】

        【ถึงตอนนั้นโฮสต์จะเข้าใจเองว่าดาวเคราะห์โลกแห่งนี้ มันก็เป็นเพียงสนามการต่อสู้เล็กๆที่อยู่ท่ามกลางเผ่าพันธุ์มังกรอันยิ่งใหญ่】

        “สนามการต่อสู้เล็กๆ..”

        โลกที่ชายหนุ่มเคยคิดว่าเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง มันกลับเป็นเพียงจุดเล็กจุดหนึ่งในจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์มังกร

        หวงเยี่ยนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงของมันชัดเจนในอก

        ความตกตะลึงค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและความกระหายที่จะก้าวไปให้ไกลยิ่งกว่าเดิมเลยก็ว่าได้

        ทว่าความสงบนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างฉับพลัน

        “โฮกกก~”

        เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นภายในห้อง ราวกับมังกรหิวโหยกำลังแผดเสียงสะท้อนก้องอยู่ในถ้ำลึก

        “เอ่อ..”

        ทำให้หวงเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกะพริบตาปริบๆ แล้วก้มลงมองหน้าท้องของตนเอง

        เสียงคำรามนั้นไม่ได้มาจากสัตว์อสูรตัวใด แต่มาจากท้องของเขาเอง

        หวงเยี่ยยกมือขึ้นลูบท้องด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน มุมปากกระตุกเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มแหยๆอย่างช่วยไม่ได้

        “จะว่าไป.. ข้าก็ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่สามสี่วันก่อนแล้ว”

        เขาพึมพำกับตนเอง พลางนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาซึ่งเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต ตั้งแต่การได้รับระบบกลืนกินมังกร การหลอมรวมเมล็ดพันธุ์มังกร ไปจนถึงการทดลองใช้พลังใหม่ ทุกอย่างทำให้เขาหลงลืมเรื่องพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ไปโดยสิ้นเชิง

        ก่อนที่ท้องจะร้องประท้วงขึ้นมาอีกครั้งดังครืดคราดราวกับกำลังเร่งเร้า

        “แต่ตอนนี้ข้าหิวสุดๆ”

        เขาลุกขึ้นยืนทันที ความคิดเกี่ยวกับการฝึกฝนและแต้มวิญญาณถูกพับเก็บไว้ชั่วคราว สิ่งสำคัญในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

        “งั้นไปกินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยละกัน เพราะได้ยินว่านักเรียนสามารถกินได้ฟรีๆ แล้วจะกินเท่าไหร่ก็ได้!”

        เพียงคิดถึงอาหารหลากหลายชนิด น้ำลายก็แทบจะไหลออกมา หวงเยี่ยไม่รอช้า รีบก้าวออกจากบ้านพักหลังใหญ่ของตนเองในทันที ฝีเท้าของเขาเบาและรวดเร็ว แฝงด้วยความกระตือรือร้นที่ต่างจากตอนเผชิญหน้ากับพลังอำนาจอย่างสิ้นเชิง

        เมื่อก้าวออกมาสู่ภายนอก แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังทอดยาวไปทั่วมหาวิทยาลัย

        ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยสีส้ม แดง และม่วงอย่างงดงาม อาคารสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางถนนกว้างและลานฝึกฝนที่โอ่อ่า

        บรรยากาศเต็มไปด้วยชีวิตชีวา นักเรียนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

        เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงฝีเท้าดังประสานกันเป็นจังหวะคึกคัก

        ทั้งนักเรียนใหม่ที่ยังเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และนักเรียนเก่าที่คุ้นเคยกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ต่างก็เดินไปพร้อมกันเป็นกลุ่มๆ

        มหาวิทยาลัยแห่งนี้มีนักเรียนอยู่หลายพันคน และทุกคนล้วนเป็นผู้ที่มีศักยภาพและพรสวรรค์ในการเป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่ง เพราะมหาวิทยาลัยเทพอสูรคือสถาบันนักล่ามังกรชั้นนำของทวีปทางเหนือ เป็นสถานที่ที่รวมเหล่าอัจฉริยะจากทั่วสารทิศเอาไว้ด้วยกัน

        ท่ามกลางฝูงชนที่เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง การปรากฏตัวของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีฟ้าสว่างดุจอัญมณีภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง กลับโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน และท่วงท่าที่สงบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ

        ทำให้เขาแตกต่างจากผู้คนรอบข้างในทันที

        สายตานับไม่ถ้วนหันมามองเขาโดยไม่รู้ตัว เสียงซุบซิบค่อยๆดังขึ้นเป็นระลอก

        “คนผู้นี้เป็นใคร? ในพิธีเปิดภาคเรียนทำไมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”

        “นั่นสินะ? หรือว่าจะเป็นนักเรียนเก่าที่เพิ่งกลับมาเรียน?”

        “ไม่ใช่หรอก สังเกตท่าทางของรุ่นพี่ปีสองดูดิ พวกเขาเองก็จ้องมองกันอย่างประหลาดใจเช่นเดียวกัน”

        “แสดงให้เห็นเลยว่าเขาเป็นนักเรียนใหม่เหมือนกับพวกเรา!”

        คำพูดนั้นทำให้กลุ่มนักเรียนรอบข้างพยักหน้าเห็นด้วย

        สายตาที่มองมายังหวงเยี่ยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความประหลาดใจ

        บางคนถึงกับหยุดเดินชั่วครู่เพื่อมองเขาให้ชัดเจน

        หวงเยี่ยรับรู้ถึงสายตาเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน แต่ชายหนุ่มไม่ได้แสดงท่าทีประหม่าเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขายังคงสงบ ดวงตาจับจ้องไปยังทิศทางของโรงอาหารอย่างแน่วแน่ ราวกับเสียงท้องร้องของตนสำคัญยิ่งกว่าสายตาของผู้คนรอบด้าน

        ความจริงแล้ว การที่หวงเยี่ยกลายเป็นจุดสนใจนั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก ไม่เพียงเพราะรูปลักษณ์ที่โดดเด่น หากยังเป็นเพราะเขาเป็นนักเรียนเพียงคนเดียวที่มาสาย จึงไม่ได้เข้าร่วมพิธีเปิดภาคเรียนของชั้นปีหนึ่ง ทำให้ไม่มีผู้ใดคุ้นหน้าคุ้นตาเขาเลย

        ยิ่งเมื่อประกอบกับบ้านพักหลังใหญ่ที่ได้รับซึ่งแตกต่างจากหอพักรวมของนักเรียนทั่วไป มันก็ยิ่งทำให้ตัวตนของเขาดูลึกลับมากขึ้นไปอีก