ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ด นางเอกโชวโจว
“ย๊า”
อาสึกะนั้นเธอทำเรื่องบ้าบอมาหลายอย่างที่โอตะคำนวณไว้ว่าเธอต้องทำแน่นอนนั่นคือค่าตอบแทนที่จะต้องเอาตัวละครที่โกงที่สุดตัวหนึ่งเข้ามาในก๊วน
เหมือนกับเราจะรับเอาลูฟี่เข้าแก๊งหรือนารุโตะเข้าทีม
พวกเขามีความสามารถในการทำเรื่องราวแปลกๆขึ้นได้ที่หากเราอยู่รอบข้างต้องทำความเข้าใจนิสัยของพวกเขาในเรื่องนี้
แบบเดียวกับที่เราต้องเคลียร์เนื้อเรื่องและปัญหาครอบครัวของตัวละครต่างๆเพื่อปลดล็อคชุดใหม่หรือสกิลใหม่ๆของเพื่อนร่สมปาร์ตี้
แต่โอตะคิดไม่ถึงคือหลังจากการตะโกนเรียกพลังใจของเธอแล้ว
เธอกลับเข้ามาจูบผมพร้อมกับเลียริมฝีปาก
“ฮิ ฮิ คราวนี้ก็โดนขโมยจูบหายกันแล้วนะ”
อาสึกะแลบลิ้นออกมาอย่างล้อเลียน
ด้วยตรรกะของเธอ
เธอคิดว่าอีกฝ่ายหนึ่งขโมยจูบมา
เธอขโมยจูบกลับไปจะถือว่าหายกันนั่นเอง
ช่างเป็นความคิดที่ยากแท้หยั่งถึงนักสมกับเป็นคนที่มีความคิดแบบนางเอกโชวโจวที่ลึกล้ำยากเข้าใจ
โอตะที่กำลังงงก็เลยจับคางของเธอมาแล้วจูบกลับไปอีกที
อื้ อื้อ
“นายจูบมาอย่างนี้ก็ไม่หายกันน่ะสิ”
อาสึกะที่หลังจากแลบลิ้นล้อเลียนเมื่อสึกครู่อย่างกระหยิ่มใจก็กลับมาหน้าแดงอีกครั้ง
ผมจับคางเธอขึ้น
“ก็หมายความว่าพวกเราต้องขโมยจูบกันตลอดไปไงล่ะ”
วนลูปกันไม่จบไม่สิ้นล่ะครับท่านผู้ชม
หากเป็นเหตุการณ์ในเกมส์ผมคงคิดว่าติดบั๊กและอาจจะต้องโหลดเซฟเล่นใหม่
แต่นี่คือโลกแห่งความจริงผมคงทำอย่างนั้นไม่ได้หากไม่มีความสามารถย้อนเวลา
แต่ในเหตุการณ์ที่น่าจะชวนสยองกลับทำให้อาสึกะยิ้มออกมาได้
“อืม อย่างนั้นก็ได้”
บางครั้งผมก็สงสัยจริงๆว่าสมองของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่
ผมไม่ค่อยเชื่อเรื่อง
“หัวใจของผู้หญิงลึกลับดุจมหาสมุทร”
เสียเท่าไร
แบบเดียวกับที่ไม่เข้าใจว่าทำไมโรสแห่งไททานิค
ถึงคอยให้มาอยู่กลางทะเล หลังจากที่เก็บหัวใจมหาสมุทรไว้หลายสิบปี
และตอนที่นักสำรวจใกล้จะได้พบกับหัวใจมหาสมุทรหลังจากที่ต้องทนฟังเรื่องราวความรักดราม่าของคุณเธอมาหลายชั่วโมง
โรสดันโยนหัวใจมหาสมุทรลงไปกลางมหาสมุทรจริงๆ
นั่นมันสร้อยคอของหลุยส์ที่สิบหกนะไม่ใช่แหวนเอกธำมรงค์
ไม่เห็นต้องทำอย่างนั้น
แต่นั่นล่ะ
คือความคิดของนางเอกแนวโชวโจวโรมานซ์ล่ะ