[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

“ คุณชาย เตาพลังงานที่ 3 เปิดแล้วเหลืออีก 4 เตายังไม่ถูกเปิด ”

ทีมวิเคราะห์มองไปยังหน้าจอของเครื่องควบคุมที่เกิดจากการนำผงแร่สีดำมาประกอบรวมกันให้เกิดเป็นตัวหนังสือลอยอยู่กลางอากาศ  การแสดงผลต่างจากจอมือถือของมนุษย์เพราะอุปกรณ์ตรงหน้าใช้วิธีปลดปล่อยคลื่นพลังงานเข้าสู่แร่เพื่อให้มันจับตัวกันกลายเป็นภาพโครงสร้างสิ่งต่างๆทำให้มองเห็นได้ 360 องศา

คุณชายหานเห็นว่าเตาพลังงานทั้ง 3 เปิดแล้วเหลืออีก 4 เตาจึงเฝ้ารอต่อไป อีกไม่นานผู้อาวุโสตระกูลเจียง 2 คนและผู้อาวุโสของตระกูลหานอีก 2 คนคงจะเปิดเครื่องได้สำเร็จ มันไม่คิดเลยว่าผู้อาวุโส 3 คนที่เปิดเครื่องจะเดินทางได้เร็วขนาดนี้ ผ่านไปเพียง 10 นาทีก็สามารถเปิดเครื่องได้แล้ว หากเป็นแบบนี้ไม่เกิน 1 ชั่วโมงสามารถเปิดเครื่องได้แน่นอน

---------------------------------------------------------------

“ โว้ น่าตื่นเต้นเป็นบ้า ”

เท้าทั้งสองก้าวเข้ามาในห้อง ห่างออกไปราว 10 เมตรคือบันไดชั้นแรกใช้สำหรับขึ้นไปบนพีระมิดขนาดใหญ่ที่สร้างเอาไว้ในห้องที่เข้ามา

พีระมิดที่มองเห็นมีความสูงราวตึก 100 ชั้นสิ่งที่น่าสนใจของมันคือหินสีทองหลายแสนก้อนที่ใช้ประกอบกันกลายเป็นบันไดแต่ละขั้น เฉินห่าวไม่รู้ว่ามันคือทองหรือแร่ที่มีสีคล้ายทองจึงลองเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วใช้มือแงะหินออกมาดู ปรากฎว่าหินในมือของเขามีส่วนผสมของทองปนอยู่ หากนำไปหลอมคงได้ทองมหาศาล

“ แม่เจ้าโว๊ย ทองทั้งนั้นเลยนี่หว่านี่สิถึงเรียกว่าขุมทรัพย์ ”

สายตาของเฉินห่าวมองไปยังยอดของพีระมิด เขาไม่เห็นสิ่งที่วางอยู่ข้างบนเลย รู้เพียงแค่ว่าจะต้องมีบางอย่างกำลังส่องแสงสีทองวิบวับดึงดูดให้เขาปีนขึ้นไป ทว่าเขาอยากจะก้าวเท้ากลับออกไปจากห้องแห่งนี้เนื่องจากว่าบนเพดานเหนือพีระมิดขึ้นไปมีมอนสเตอร์ตัวหนึ่งนอนอยู่

รูปร่างของมันคล้ายสิงโตมีขนทั่วร่างสีขาว เล็บของมันส่องแสงสีแดงราวกับเลือด

สิ่งที่แปลกประหลาดคือจุดที่มันนอน สิงโตขาวตัวนี้กำลังนอนหมอบอยู่ติดกับเพดานห้องทำราวกับว่าบริเวณที่มันนอนมีแรงโน้มถ่วงกลับด้านกันกับจุดที่เขายืน

จากไอพลังที่ปลดปล่อยออกมาทำให้เขาอยากจะร้องไห้สะอื้นเพราะมันมีเลเวลสูงถึง 180 และเหมือนจะกำลังเฝ้าสิ่งที่อยู่บนยอดของพีระมิดไม่ให้ใครนำออกไปได้

สกิลปรับแก้ข้อผิดพลาดเปิดใช้งานมองดูจุดอ่อนบนร่างกายของมันที่สามารถปรับแก้ไขได้ สิ่งที่เฉินห่าวเห็นสร้างความเจ็บปวดให้เขาไม่น้อยเพราะไม่มีจุดอ่อนที่ใหญ่พอให้เขาซ่อนตัวอยู่บนร่างของมัน การจะขี่สิงโตขาวตัวนี้ทำไม่ได้เพราะมันสามารถโจมตีเขาได้รอบตัว

“ ใจหนึ่งก็อยากจะออกไปด้วยสิ แต่อีกใจก็อยากเห็นสิ่งที่อยู่บนยอดพีระมิด…..งั้นสักนิดก็แล้วกัน ”

สกิลมัสเซิลเบิร์สต์เปิดใช้งานเต็มกำลังเพื่อรีดพลังให้สูงที่สุดก่อนที่เขาจะนำพลังที่เพิ่มขึ้นเปิดใช้งานวรยุทธ์ร่างเงาซ่อนเซียนจนทุกส่วนของร่างกายถูกปกคลุมด้วยพลังงานสีดำ แม้เขาจะรีดพลังสูงสุดออกมาก็ตาม กลับไม่มีพลังงานส่วนใดเล็ดลอดออกไปจากร่างเลยเพราะวรยุทธ์ร่างเงาซ่อนเซียนได้เข้ามาซ่อนทุกๆอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาเอาไว้ทั้งหมด

หลังจากเตรียมตัวพร้อมแล้วเฉินห่าวก็เริ่มปีนป่ายขึ้นไปบนพีระมิดช้าๆ  ตำแหน่งที่สิงโตขาวนอนหมอบสามารถมองเห็นทุกจุดของพีระมิดได้ เขาจึงไม่สามารถใช้บันไดหลบซ่อนสายตาของสิงโต วิธีเดียวที่จะทำให้ขึ้นไปถึงยอดพีระมิดคือการก้าวขึ้นไปทีละขั้นแล้วอยู่ให้นิ่งเพื่อไม่ให้เขากลายเป็นจุดสนใจ

สองเท้าค่อยๆก้าวขึ้นไปบนพีระมิดด้วยความระมัดระวัง ดวงตาทั้งสองมองจ้องไปยังเปลือกตาของสิงโตที่ปิดสนิทเพื่อดูว่ามันขยับเปลือกตาสักครั้งหรือไม่ เพียงแค่การขยับเปลือกตาเล็กๆของมันเขาจะหยุดเคลื่อนไหวแล้วทำตัวเองให้ไม่ต่างจากหินก้อนหนึ่ง 

ต่อให้สิงโตขาวจะมองเห็นทุกอย่างรอบๆพีระมิด ทว่าแสงที่ส่องลงมาจากยอดพีระมิดกลับสร้างเงาพอให้เขาหลบซ่อนได้บ้าง

ตึง!

“ ไอ้บ้าที่ไหนเคาะซากโบราณสถานอีกล่ะเนี่ย นี่พวกแกจะไม่ยอมให้ฉันสำรวจสบายๆเลยหรือไงกัน ”

เฉินห่าวสบถภายในใจพลางหลบเข้าไปในเงา ในระหว่างนี้เขาไม่ลืมมองดูเปลือกตาของสิงโตขาวว่ากระเพื่อมหรือไม่  เมื่อเห็นว่ามันยังคงนิ่งเขาจึงค่อยๆก้าวเท้าเดินขึ้นไปอีก

ตึง!

“ คุณชายครับ เหลืออีกเพียง 2 เตาเท่านั้น ”

คุณชายหานลุกขึ้นยืนหลังจากล้มลงไปนั่งบนพื้นจากแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากด้านล่าง แรงสั่นที่ส่งมานั้นมีต้นเหตุมาจากเตาพลังงานที่ถูกเปิด

ยิ่งจำนวนเตาพลังงานเปิดมากขึ้นเรื่อยๆ แรงสั่นก็เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน หากเตาพลังงานอีก 2 เครื่องเปิดขึ้นคงจะเกิดการสั่นสะเทือนไปทั่วซากโบราณสถาน ซึ่งแรงสั่นที่เกิดขึ้นทำให้คุณชายหานและผู้อาวุโสดีใจเพราะมันเป็นการยืนยันว่าพวกเขาสามารถควบคุมซากโบราณสถานแห่งนี้ได้

ตึง!

“ คุณชาย เหลือเตาพลังงานอีกเพียง 1 เครื่องเท่านั้น ”

ผู้อาวุโสตระกูลเจียงที่เปิดเตาพลังงานเครื่องที่ 6 ออกมาจากเส้นทางพร้อมกับบอกทุกคนเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเจอ

ภายในเส้นทางที่ลงไปไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆอยู่เลย เพียงแค่มีความยาวเป็นพิเศษเท่านั้นทำให้ต้องวิ่งเป็นเวลานาน เส้นทางของผู้อาวุโสตระกูลหานที่ต้องเปิดเครื่องเป็นคนสุดท้ายคงจะยาวกว่าเขาแน่นอน แต่อีกไม่นานคงจะเปิดเครื่อง

---------------------------------------------------------------

“ แล้วไอ้บ้าที่ไหนมันทุบซากโบราณสถานไม่ยอมหยุดละเนี่ย ทำไมมันไม่ทุบเวลาอื่น มาทุบตอนที่ฉันกำลังเอาชีวิตมาเสี่ยงเนี่ยนะ ”

เฉินห่าวใช้มืออุดปากตนเองพลางหรี่ตาให้แคบลงเพื่อไม่ให้นัยน์ตาของเขาสะท้อนแสง เขาไม่ยอมปิดตาให้สนิทก็เพราะว่าตอนนี้สิ่งมีชีวิตสีขาวบนเพดานห้องกำลังลืมตาตื่นหลังจากมีแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้น 6 ครั้งพร้อมๆกัน 

สิงโตขาวที่ลืมตาเริ่มมองไปรอบๆเพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่เริ่มหลับตานอนอีกครั้งหลังจากมันไม่เห็นอะไรอยู่ข้างในห้องเลย ประตูยังคงปิดสนิทมันจึงหลับตานอนต่อ

“ โอเค ค่อยยังชั่ว ”

เฉินห่าวยืนรออีกสักพักเพราะกลัวว่ามันจะแกล้งหลับตาจนมั่นใจว่ามันหลับไปจริงๆเขาจึงค่อยๆก้าวเท้าไปทีละน้อย เท้าที่ค่อยๆก้าวออกล้วนกดดันราวกับเขากำลังเดินอยู่บนพื้นที่ที่เต็มไปด้วยระเบิดฝังเอาไว้ใต้ดิน  จนกระทั่งเฉินห่าวเดินขึ้นมาถึงยอดพีระมิดสายตาของเขาก็มองเห็นกล่องใบหนึ่ง มันเป็นกล่องที่ทำมาจากทองโดยมีคริสตัลเรืองแสงแปะติดเอาไว้ข้างกล่องคอยให้แสงสว่าง

ความรู้สึกตื่นเต้นเผยให้เห็นบนใบหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆคลี่ออกมาช้าๆ เขากำลังจะเก็บกล่องสมบัติที่ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน เฉินห่าวเก็บความดีใจเอาไว้แล้วค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆกล่อง

เท้าที่ก้าวออกเริ่มช้าลงเรื่อยๆเพราะกลัวจะทำให้เกิดเสียง จนกระทั่งเขาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้ากล่องใบใหญ่เฉินห่าวจึงค่อยๆยื่นมือออกไปหวังจะเก็บกล่องเข้าไปในช่องเก็บของระบบฟิตเนส รอให้เขาออกไปด้านนอกถึงจะเปิดดู 

ในขณะที่มือกำลังจะยื่นเข้าไปสัมผัสกล่องนี้เองแรงสั่นสะเทือนก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง  การสั่นในครั้งนี้รุนแรงกว่าก่อนหน้านั้น เฉินห่าวรู้ว่าตำแหน่งที่ตนเองอยู่เสี่ยงมากเพราะไม่มีเงาให้หลบอยู่เลย เขาจึงหันมองขึ้นไปด้านบนเพื่อดูว่าสิงโตขาวกำลังจะทำอะไร

เพียงพริบตาที่มองขึ้นไปเขาก็พบว่ามันกำลังเปิดเปลือกตากว้างมองมาที่เขาราวกับต้องการฆ่าให้ตาย

โฮก!

เสียงคำรามส่งลงมาจากเพดานห้อง เฉินห่าวไม่รอช้าคว้าจับกล่องทองโยนเข้าไปในช่องเก็บของแล้วกระโจนลงจากพีระมิดไม่คิดชีวิต

สิงโตขาวเห็นว่าศัตรูที่บุกเข้ามาขโมยของที่มันเฝ้ากำลังจะจากไปแล้วนี้เองจึงรีบกระโจนลงมาจากเพดานที่มีแรงโน้มถ่วงกลับหัวกัน

เมื่อตกกระแทกยอดพีระมิดมันก็รีบกระโจนลงมาจากด้านบนเพื่อไล่ตามเฉินห่าวที่ลงมาถึงหน้าประตูเรียบร้อยแล้ว

“ เปิดสิ เปิด! ”

สองมือทุบลงไปบนกำแพงด้วยความรวดเร็ว แม้กลไกประตูจะถูกทำลายไปแล้วมันฟื้นตัวขึ้นมาใหม่แล้วปิดตายเขาเอาไว้ข้างใน เฉินห่าวจึงต้องทำลายอีกครั้งในระหว่างนี้เขาไม่ลืมหันมองด้านหลังที่กำลังมีปากขนาดใหญ่ไล่ตามมา ภายในใจของเขาก่นด่าคนที่ทุบซากโบราณสถานจนทำให้สิงโตตื่น 

ตึง!

ประตูทั้งสองเปิดอ้าออกเล็กน้อย เฉินห่าวไม่รอช้าลอดผ่านไปในทันทีก่อนจะทิ้งน้ำหนักไปที่เท้าวิ่งด้วยความเร็วสูงที่สุดเพื่อหลีกหนีสิงโตเลเวล 180

เมื่อออกจากห้องมาได้สำเร็จเขาจึงหันมองก่อนจะหัวเราะเบาๆเพราะสิงโตขาวออกมาจากห้องไม่ได้ ประตูที่แง้มเปิดเล็กเกินกว่าที่มันจะมุดออกมาจึงทำได้เพียงร้องคำรามอยู่ภายในห้อง

เขารู้สึกเสียดายพีระมิดไม่น้อยเพราะถ้าหากสิงโตไม่ตื่น เขาคงจะเก็บหินทุกก้อนกลับบ้านเพื่อนำมันไปหลอม ไม่แน่ประตูเข้าร้านของเขาอาจจะกลายเป็นสีทอง โต๊ะทำงานไว้รับลูกค้าคงเปล่งประกายเช่นเดียวกัน

ขณะที่กำลังคิดไปไกลเฉินห่าวกลับเรียกสติตัวเองให้กลับมาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็วิ่งเต็มกำลังเพราะประตูทางเข้าห้องกำลังถูกเปิดจากแรงของสิงโตขาว

“ วิ่งสิเฉินห่าว วิ่ง!!! ” 

ภายในใจเริ่มสงสัยมากยิ่งขึ้นว่าอะไรอยู่ภายในหีบสมบัติ  มันจะต้องเป็นของสำคัญมากถึงขั้นสิงโตขาวทุบทำลายประตูเพื่อไล่ตามมา 

เฉินห่าวที่วิ่งเต็มกำลังมาเรื่อยๆพยายามหลบไปทางซ้ายเลี้ยวไปทางขวาเขาก็พบว่าสิงโตยังคงตามมาได้ติดๆ ทันใดนั้นเองเขาก็พบเข้ากับกลุ่มก้อนพลังงานหลายจุดกำลังรวมตัวกัน หนึ่งในพลังงานที่สัมผัสได้นั้นคือพลังที่เขาคุ้นเคย

“ ไอ้เสือ ช่วยฉันเร็ว! ”

เสือที่นำมนุษย์มาปล่อยหน้าห้องที่มีไอพลังเข้มข้นหันมองไปด้านหลัง มันกำลังนั่งคุยกับเพื่อนถึงเรื่องที่มีมนุษย์ควบคุมมัน เสียงที่ส่งมาจากด้านหลังคุ้นไม่น้อยจึงหันมองก่อนจะเห็นมนุษย์วิ่งมาด้วยความไว ทว่าสิ่งที่อยู่ข้างหลังมนุษย์ทำให้มันตกใจเพราะเลเวล 180 คือสิ่งที่วิ่งตามมา

แม๊ว!

มอนสเตอร์ทั้ง 10 ตัวขนลุกชัน แม้จะเป็นคนละเผ่าพันธุ์พวกมันมักจะมารวมกันที่นี่เพื่อพูดคุยฆ่าเวลา หลังจากรู้ว่าสิ่งน่ากลัวที่อยู่ภายในห้องออกมาพวกมันจึงวิ่งกระเจิงไปคนละทางหวังให้สิงโตวิ่งไปเส้นทางอื่น

เสือที่เริ่มออกวิ่งพยายามมองข้างหลังด้วยท่าทางแตกตื่นกลัวว่าสิงโตจะไล่ตาม ทว่าหลังคอของมันกลับมีร่างอันคุ้นเคยขึ้นขี่โดยที่มันเองไม่รู้ตัวเพราะมันตกใจกับเลเวล 180 

“ วิ่งเจ้าเสือ วิ่ง วิ่งเดี๋ยวนี้! ”

แม้ไม่จำเป็นต้องบอกมันก็วิ่งเต็มที่ วิ่งโดยไม่คิดจะหันมองกลับไปด้านหลัง แต่ด้วยเลเวลที่ห่างกันมากต่อให้มันจะเป็นสายความเร็วยังพ่ายแพ้อีกฝ่าย

เฉินห่าวที่อยู่บนหลังเสือมองด้านหลังพลางแสดงสีหน้าตกใจ อีกเพียง 100 เมตรมันจะเข้าประชิดตัวของเขาได้แล้ว

“ เปิดเครื่อง ”

คุณชายหานสั่งเปิดเครื่องควบคุม ทันใดนั้นเองหน้าจอก็เริ่มเผยให้เห็นทางเดินทั้ง 12 ที่กำลังจะถูกสร้างเพื่อนำไปยังห้องเก็บไอเทมมหาประลัย ทันทีที่หน้าจอแสดงผลการสร้างทางเดินซากโบราณสถานก็เริ่มสั่นไหว ทางเดินมากมายเริ่มพังถล่มเพื่อสร้างเส้นทางที่ถูกต้องขึ้นมา

“ ตายห่า! ”

กรงเล็บสิงโตขาวพุ่งเข้ามาใกล้ อีกเพียง 10 เมตรเขาและเสือจะต้องตายอย่างแน่นอน แต่แล้วเฉินห่าวก็พบว่าเสือกำลังร่วงตก เขาจึงมองออกไปรอบๆพบว่าเส้นทางที่กำลังวิ่งพังถล่มลงไปในความมืดจนทำให้เขารอดพ้นจากการโจมตีของสิงโตขาว

“ อะไรอีกละเนี่ย!!! ”