“ลูกชายคุณพ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่ตอนนี้ยังให้เข้าเยี่ยมไม่ได้จริงๆ ไว้ค่อยมาใหม่ในวันพรุ่งนี้นะครับ พวกเราขอดูอาการไปก่อน” หมอกล่าว
“ขอบคุณค่ะ” แม่ของวิทย์รู้สึกดีขึ้น
พัชจึงช่วยประคองคุณแม่ไปส่งที่รถของจักร เพราะตัวเธอต้องไปส่งน้องสาว วันมะรืนพันต้องไปโรงเรียน
“อย่าทิ้งวิทย์นะพัช ลูกต้องอยู่เป็กำลังใจให้วิทย์นะ” แม่ของวิทย์จับมือของพัชแน่นมาก
“ค่ะคุณป้า ตอนนี้คุณป้าไปพักผ่อนก่อนนะคะ” พัชให้คำมั่น
ป้าพยักหน้าแล้วขึ้นไปบนรถของจักรฝั่งหลังคนขับ พิณยื่นน้ำให้คุณป้าดื่มเพราะรู้ว่าท่านหิว ส่วนจักรก็รีบออกรถไปส่งป้าทันที
ส่วนพัชก็พาน้องสาวไปส่งที่บ้านต่างจังหวัด
“เดินทางกลางคืนแบบนี้จะดีหรอคะพี่ แถมพี่ไม่ยอมอยู่ค้างที่บ้านด้วย” พันเป็ห่วง
“พี่อยากกลับไปดูอาการของวิทย์น่ะ พันเข้าใจพี่ใช่มั้ย” พัชกล่าว
“ก็ได้ค่ะ ความจริงพี่ไปส่งหนูที่หมอชิตก็ได้นะ” พันเกรงใจ
“ไม่ได้ พี่ก็เป็ห่วงเราเช่นกัน ไม่เป็ไรพี่ขับไหวจริงๆ” พัชทำท่าชูกล้ามแขนให้น้องดู
พัชจึงขับรถไปส่งน้องสาว ระหว่างทางก็ถกถึงเื่ราวของวิทย์ เพราะนึกไม่ถึงว่าวิทย์จะประสบชะตากรรมเช่นนี้
“พี่วิทย์เป็คนดีไม่น่าเจอเคราะห์กรรมแบบนี้เลยนะคะ” พันบ่น
“คงเป็กรรมเก่าของเขาน่ะ มันไม่อาจเลี่ยงได้” พัชกล่าวเสียงเศร้า
“ดูพี่เป็ปลงๆ นะคะ” พันกล่าวไปตามที่เห็น
“พี่ไม่ได้ปลงอะไรหรอก แต่พี่กลัวมากกว่า พี่กลัวเสียวิทย์ไปตลอดกาล ตอนจากเป็ไม่เท่าไหร่ แต่จากตายนี่สิ พี่รับไม่ได้จริงๆ” พัชกล่าว
“ไม่เอาค่ะ อย่าพูดเื่ไม่ดี ตอนนี้หมอเองก็บอกว่าพี่วิทย์พ้นขีดอันตรายแล้ว ยังไงพี่เขาต้องหายค่ะ” พันพยายามปลอบ
“พี่ก็ได้แต่เฝ้าภาวนาขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง” พัชพยายามตั้งจิตอธิษฐาน
“ถึงบ้านแล้วพี่ แต่ป่านนี้พ่อคงยังไม่กลับมา” พันกล่าว
“ฝากสวัสดีพ่อด้วยนะพัน และปิดบ้านปิดช่องให้มิดชิดล่ะ” พัชกำชับน้อง
“ค่ะพี่” พันพยักหน้า
“มีอะไรโทรหาพี่ได้เสมอนะ”
“รับทราบพี่”
พัชรอน้องสาวเข้าบ้านอย่างปลอดภัย ตนเองถึงขับรถออกไปเพราะ้าเดินทางกลับไปกรุงเทพ เธอตั้งใจว่าจะไปดูอาการของวิทย์
พัชขับไปได้สักพัก เธอก็ขับผ่านป่าแห่งหนึ่ง ผ่านไปไม่นาน อยู่ดีๆ ก็มีผู้หญิงสาวสวยสวมชุดขาวกระโปรงยาวร่างกายบอบบาง โบกรถข้างทาง พัชเลยยอมจอดเข้าไปในป่าเพื่อป้องกันไม่ให้รถที่ขับเร็วมาชนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เนื่องจากแสงสว่างข้างทางยังไม่เพียงพอ
พัชเปิดกระจกรถ “มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ”
“ช่วยด้วยค่ะ ลูกสาวของฉันล้มในป่า ฉันอุ้มเด็กไม่ไหวจริงๆ ได้โปรดไปช่วยฉันอุ้มเด็กไปส่งโรงพยาบาลให้ทีนะคะ” หญิงสาวขอร้อง
“ก็ได้ค่ะ” พัชยอมช่วย
พัชยอมลงจากรถ ถือมือถือแล้วเปิดส่องไฟฉายเดินตามหญิงสาวสวยเข้าไปในป่า พัชพยายามสำรวจั้แ่หัวจรดเท้าแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ดวงิญญาอย่างแน่นอน
แต่พอหญิงสาวเดินนำเข้าไปในป่าลึก พัชก็เริ่มะโถามทันที “ทำไมมันไกลนักล่ะคะ”
“ใกล้ถึงแล้วค่ะ คุณได้ยินมั้ย เสียงลูกฉันร้อง” หญิงสาวตอบ
พัชได้ยินเสียงเด็กร้องจริงๆ เธอจึงรู้สึกโล่งอก แต่ทว่าพัชซุ่มซ่ามเดินสะดุดเถาวัลย์จนล้ม สักพักเธอก็ค่อยๆ ลุกขึ้น แต่ทว่าเธอมองเห็นอะไรวาวๆ เลยใช้ไฟฉายส่องไปดู ก็พบว่า มันคือเครื่องเล่นซีดี โดยเสียงเด็กที่ว่านี้ มันออกมาจากเครื่องนั้นนั่นเอง
พัชใมาก เธอรีบหันไปมองหญิงสาว ก็พบว่าหญิงสาวที่ดูอ่อนโยนกำลังเผยโฉมหน้าที่แท้จริง เธอถือมีดปลายแหลมกำลังจะวิ่งเข้ามาหาพัช
พัชใสุดขีดรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต โดยมีหญิงสาวที่มีอาการบ้าครั่งวิ่งตามอย่างไม่ลดละ
พัชวิ่งไปขึ้นรถ แต่ทว่าไม่ทันเสียแล้ว เพราะผู้หญิงคนนั้นสามารถเปิดประตูรถอีกฝั่งได้ พัชรู้สึกปลงเพราะเธอคงหลีกเลี่ยงภัยครั้งนี้ไม่พ้นจริงๆ แต่ทันใดนั้นเอง อยู่ดีๆ หญิงบ้าคนนั้นก็ถูกผลักออก ประตูรถปิดเองได้และถูกล็อคอัตโนมัติ จากนั้นก็มีเสียงพูด
“รีบไปสิครับพัช อย่ามัวเหม่อ เดี๋ยวหญิงคนนั้นก็ตามมาทันหรอก”
“อ้อค่ะ” พัชรีบขับรถหนีทันที
สักพักวิทย์ก็ปรากฏตัวและนั่งอยู่ข้างๆ เธอ
“ขอบคุณนะคะวิทย์ ที่มาช่วยพัช แต่พลังคุณ” พัชเป็ห่วง
“ผมหมดพลังจริงๆ พัช แต่ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะใช้ชีวิตเสี่ยงๆ แบบนี้ คุณเป็ผู้หญิงนะครับ อีกอย่างไม่ควรเชื่อใจใครง่ายๆ แบบนี้ คุณควรเรียกตำรวจให้มาช่วยผู้หญิงคนนั้นเสียมากกว่า”
“พัชขอโทษค่ะ พัชนึกไม่ถึงนี่คะ ว่าผู้หญิงสวยๆ บอบบางแบบนั้นจะมีจิตผิดปกติถึงขั้นฆ่าคนได้” พัชรู้สึกผิด
“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจนะครับพัช ผมขอเตือนอีกครั้งอย่าบุ่มบ่ามทำอะไรแบบนี้อีก บางทีผมอาจไม่สามารถปกป้องคุณได้อีกต่อไปก็ได้” วิทย์กล่าวเสียงเศร้า
“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะวิทย์ คุณต้องหายค่ะ พัชเชื่อว่าคุณต้องหายเป็ปกติอย่างแน่นอน”
“ผมจะพยายามก็แล้วกัน ตอนนี้คุณขับรถไหวใช่มั้ย” วิทย์ถามไปเช่นนั้นเอง
“ฉันก็อยากให้คุณมาขับแทนค่ะ แต่ว่า” พัชพูดกวนๆ
“ผมคุยเป็เพื่อนให้ก็แล้วกัน” วิทย์พูดยิ้มๆ
“ว่าแต่ทำไมคุณไม่อยู่เฝ้าร่างคุณไว้คะ บางทีคุณอาจเข้าร่างได้ก็เป็ได้” พัชกล่าว
“ผมลองแล้วครับ แต่ไม่สำเร็จ” วิทย์ทำหน้าเศร้า
“งั้นลองใหม่สิคะ” พัชพูดให้เขาฮึดสู้
“ตอนนี้ผมหมดพลังจริงๆ ยังไม่อาจแว๊ปหายไปไหนได้ครับ” วิทย์กล่าว
“พัชขอโทษค่ะวิทย์”
“ไม่เป็ไรครับ แค่เห็นคุณปลอดภัยผมก็ดีใจแล้ว” วิทย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“คุณนี่แมนเสมอเลยนะคะ” พัชเห็นวิทย์ช่วยเหลือเธออย่างเสมอต้นเสมอปลาย
“ตั้งใจขับรถเถอะครับ”
พัชได้แต่เฝ้าภาวนาในใจว่า วิทย์จะพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปได้
94K
